"Ὁ Πατριάρχης τοῦ Γένους, ὅπως τὸν ἐγνώρισα":Αρχιμ. Δοσιθέου Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Τατάρνης

Με τήν ευκαιρία τής σημερινής Θρονικής εόρτιας ημέρας

για τήν Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία και τόν Αποστολικό της Θρόνο

θα μεταφέρουμε στήν αγάπη σας φίλες και φίλοι,

τήν ομιλία που είχε κάνει τόν Νοέμβριο του έτους 2008 στήν Δράμα

ο σεβαστός και λίαν αγαπητός μας παππούλης Αρχιμανδρίτης Δοσίθεος

για τόν Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ.Βαρθολομαίο

-παρόντος του Παναγιωτάτου-.

Παναγιώτατε Πάτερ, αὐθέντα καὶ δέσποτα,

Βράττομαι τὴν γλῶτταν καὶ τοῖς γούνασι λύομαι.

Καὶ τοῦτο διότι καλοῦμαι ἵνα πλέξω εὐφημιῶν στέφανον

καὶ δὴ ἀδέξιον χειρόπλοκον ἐπὶ τῇ συμπληρώσει δεκαεπταετίας

ἀπὸ τῆς ἀναῤῥήσεως τῆς ὑμετέρας προσκυνητῆς

Παναγιότητος ἐπὶ τὸν Πατριαρχικὸν θρόνον

τῆς τοῦ Κωνσταντίνου Νέας Ῥώμης.

Θὰ ἠδυνάμην ἵνα εἴπω πολλὰ τὰ εὔφημα διότι ἡ ἡλικία μου δύναται ἵνα

ἐπαινῇ, ἵνα ἐκθειάζῃ ἀναστήματα ὡς ἡὙμετέρα θειοτάτη Παναγιότης.

Οὐδεὶς

θὰ ἐσκέπτετο ὅτι ἐκφωνῶ λόγον πτωχοπροδρομικὸν

πρὸς τὸν αὐτοκράτορα ἵνα ἐξαργυρώσω τοὺς ἐπαίνους δι’ ὑπερπύρων ἢ ἀξιωμάτων.

Πιστεύω ὅμως, Σεβασμιώτατοι, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ὅτι ἄλλος ἔπρεπε ἵνα

τὸν Παναγιώτατον ἐξυμνήσῃ ἐπαξίως.

Ἐπαληθεύεται κατὰ τὴν παροῦσαν

ἑσπέραν τὸ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου «τὴν κεφαλὴν ἀφέντες ἐπὶ

τοὺς πόδας ἐσπεύσατε».

Ὅμως καίτοι ποῦς εἰμὶ καὶ δὴ ὑποσκάζων, ὀφείλω

ἵνα μὴ ἀπογοητεύσω τὴν σεβαστήν ὁμήγυριν.

Σχοινοβατῶ λοιπὸν ὥστε

«μήτε τῷ ἐνδεεῖ λυπεῖν, μήτε ἀηδὴς εἶναι διὰ τὸν κόρον»

ἵνα καὶ αὖθις τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου μνησθῶ.

Θὰ ἐξασκήσω τὴν ὑπομονήν σας ὁμιλῶν οὐχὶ δι’ ὅσα ἐπετελέσθησαν καθ’

ὅλην τὴν δεκαεπταετίαν –καὶ ἐπετελέσθησαν πολλὰ καὶ θαυμαστά–, ἀλλὰ

δι’ ὅσα ἡ ἐμὴ οὐτιδανότης διέγνω καὶ ἐπέγνω κατὰ τὰς ἑκατὸν προσκυνη-

ματικὰς ἐπισκέψεις εἰς τὴν Βασιλεύουσαν τῶν πόλεων.

Πάντως γινώσκω καλῶς ὅτι ὠκεανὸς εἰς κοτύλην οὐ χωρεῖ.

Ἑπομένως εἰς

ἐλάχιστα θὰ ἀναφερθῶ.

Ἀφίνω ὅμως τὸν καθαρεύοντα λόγον, ὅστις τόσον ἀρέσει εἰς τὸν Πανα-

γιώτατον καὶ ὁμιλῶ μὲ τὴν γλῶσσα τῆς καρδιᾶς.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἄργησα νὰ πάω στὴν Πόλι.Μόλις τὸ 1985 πρωτοπῆγα.

Αὐτὸ ὠφείλετο εὶς τὸ ὅτι ποτὲ δὲν θὰ ἐπέτρεπα στὸν ἑαυτό μου νὰ μοῦ πῇ

μὲ βλέμμα βλοσυρὸ ὁ Τοῦρκος τελωνιακὸς

«βγάλε τὰ ρᾶσα γιὰ νὰ περάσῃς τὰ σύνορα».

Αὐτὸ δὲν μοῦ τὸ ἐπέτρεπε οὔτε τὸ μοναχικό μου σχῆμα,

ἀλλ’ οὔτε καὶ οἱ δημοκρατικὲς μου πεποιθήσεις.

Ὅμως ἀπὸ νεαρὸς ἠσχολούμην μὲ τὴν Πόλι.

Πρὶν τὴν ἐπισκεφθῶ ἐγνώριζα σχεδὸν τὰ πάντα γι’ αὐτήν

.Ὅταν ὅμως ἀνέγνωσα τὰ ὅσα γράφει ὁ Παπαδιαμάντης στὸν «Καλόγερο» στὰ 1900,

ὅτι δηλαδὴ «Εἶναι καιρὸς πλέον ἡ Μ.τ.Χ. Ἐκκλησία

νὰ ἄρῃ τὸ αὐτοκέφαλον ἀπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας»,

ἐσχημάτισα τὴν γνώμη ὅτι τὸ αὐτοκέφαλον δὲν πρέπει νὰ σημαίνῃ καὶ ἀκέφαλον.

Κάπου πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἡ κεφαλή.

Κάπου πρέπει νὰ κρύβεται ἡ μάνα μου καὶὁ πατέρας μου.

Δὲν μπορεῖ νὰ εἶμαι ὀρφανός. Δὲν ἄργησα νὰ τοὺς βρῶ.

Μάνα μου εἶναι ἡΜεγάλη τοῦ ΧριστοῦἘκκλησία «ἡ μήτηρ τῶν οἰκείων τέκνων»

ὅπως ἔλεγεν ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, καὶ πατέρας μου ὁ Πατριάρχης.

Ἔτσι ἄνοιξαν τὰ μάτια μου, καθάρισαν ἀπὸ τὴν λήμη, ἀπὸ τὶς τσίμπλες.

Πολλοὶ μὲ ἐρωτοῦν: «Πῶς γνώρισες τὸν Πατριάρχη;»

Ἀπαντῶ: «Δὲν τὸν γνώρισα ἐγώ, ἐκεῖνος μὲ γνώρισε».

Πήγαινα στὴν Πόλι καὶ παρατηροῦσα ἀπὸ μακρυά.

Σὰν τὸ γατὶ ποὺ φοβισμένο παρακολουθῆ τὰ πάντα, ἀλλὰ κάτω ἀπ’τὸ κρεββάτι.

Ποῦ νὰ πλησιάσω Πατριάρχη!

Μὲ κατελάμβανε δέος.

Εἶναι ἡ ἐκ πατρὸς καταγωγή μου ἀπ’ τὰ χωριὰ

ποὺ ἡ μνήμη Γρηγορίου τοῦ Ε΄ διατηρεῖται ζωντανή.

Μὲ ἀκολουθοῦσε ἡ Κλειστὴ Πύλη ἀκόμη καὶ στὰ ὄνειρά μου,

τὸ σχοινὶ τοῦ Πατριάρχη, τὸ «τί μᾶς θωρεῖς ἀκίνητος» τοῦ Βαλαωρίτη.

Ὁπότε σὲ κάποια πατριαρχικὴ χοροστασία, στὸ ἀντίδωρο μοῦ λέγει:

«Ἐλᾶτε ἐπάνω νὰ πιοῦμε καφέ...».

Καλὸ αὐτό, ἀλλὰ πῶς πᾶνε ἐπάνω;

Ἦταν καὶ εὔκολο; Δύσκολο.

Ἀνήκω στὶς γεννιὲς ἐκείνων ποὺ ὅταν λάβαιναν ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχου

τὴν ἀνεγίνωσκαν ὀρθοί, ἅπτοντες καὶ κηρομανουάλιον.

Δὲν εἶμαι φίλος τοῡ Πατριάρχου.

Αὐτὸ γιὰ μένα εἶναι ἀδιανόητο.

Δὲν τὰ ἰσοπεδώνω. Ἄλλο σπουργίτης ἄλλο ἀετός.

Ἁπλῶς συγκαταβαίνων ὁ Παναγιώτατος μὲ τιμᾷ,

ὅπως καὶ ὅλους, μὲ τὴν ἀγάπη του.

Ἀλλὰ τὸν πῶλον περὶ τὴν νύσσαν κεντῶ, τοῦ λόγου βιασαμένου,

ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ πάντοτε ἐκφεύγων τοῦ θέματος καὶ μακρυγορῶν

Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.

Ἐπεσκέφθην τὴν Πόλιν κατὰ πρῶτον τὸ 1985.

«Ὀσμὴ θανάτου εἰς θάνατον».

Ἐκκλησίες ἑτοιμόῤῥοπες.

Αὐλὲς χορταριασμένες, παγκάρια ἀραχνιασμένα.

Στασίδια σαπισμένα ἀπὸ τὴν ὑγρασία.

Στέγες νὰ σταλάζουν.

Ἐγκατάλειψις.

Ἡ ἐλπίδα λένε ὅτι πεθαίνει τελευταία.

Ἐκεῖ εἶχεν ἤδη πεθάνει.

Ἡ ὁμογένεια εἶχε δραπετεύσει. Εἶχε ῥίξει μαύρη πέτρα πίσω της.

Τὸ τέλος πλησίαζε.

Ὅμως ὄχι.

Ἤδη ἀπὸ Φιλαδελφείας καὶ ἀπὸ Χαλκηδόνος ὁ Παναγιώτατος

εἶχε συλλάβει τὸ σχέδιο, Θεοῦ βοηθείᾳ,

πῶς θὰ ἀνίστα τὴν σκηνὴν Δαβὶδ τὴν πεπτωκυῖαν.

Ὅλοι οἱ ναοὶ ἀνεκαινίσθησαν. Καὶ δὲν εἶναι λίγοι.

Περίπου ἑκατὸ ναοὶ ἐνοριακοὶ ἢ κοιμητηριακοί, χώρια τὰ ἐνενήντα ἁγιάσματα,

σὲ ἀρχιεπισκοπὴΚωνσταντινουπόλεως καὶ τὶς τρεῖς ὅμορες μητροπόλεις.

Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ τὶς ἔχω ἐπισκεφθεῖ σχεδὸν ὅλες

καὶ ἐθαύμασα τὰ ἔργα ποὺ ἔγιναν.

Καὶ δὲν πρόκειται γιὰ ἐκκλησάκια. Μιλᾶμε γιὰ Ἁγία Τριάδα Ταξίμ,

γιὰ Ἅγιο Κωνσταντῖνο καὶἙλένηΜπέϊογλου, διὰ ΠαναγίαἘλπίδα

καὶ Ἁγ. ΚυριακὴὙψωμαθείων.

Ἐκκλησίες ποὺ θὰ τὶς ζήλευαν πολλὲς πρωτεύουσες νομῶν καὶ κρατῶν.

Οὐκ ἔδωσεν ὁ Πατριάρχης ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ, οὐ τοῖς

βλεφάροις νυσταγμὸν οὐδὲ ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις αὐτοῦ

ἕως οὗ εἶδε τοὺςτόπους τοῦ Κυρίου

καὶ τὰ σκηνώματα τοῦ Θεοῦ Ἰακώβ (Ψαλμὸς ΡΛΑ´), ἀνακαινισθέντα.

Δὲν θὰ ὑπερβάλλω ἐὰν ἀποκαλέσω τὸν Πατριάρχην μας

νέον κτίτορα τῶν ναῶν τῆς Πόλεως.

Ἐνδιαφέρεται γιὰ ὅλα, ἀκόμη καὶ γιὰ ἕνα στραβὸ χαλί.

Εἶναι καὶ οἱ ἐναπομείναντες.

Οἱ λίγοι ὁμογενεῖς.

Προσπαθεῖ νὰ τοὺς κρατήσῃ ἐκεῖ.

Ὀδάξ.Μὲ τὰ δόντια. Καὶ κυρίως τοὺς νέους.

Καὶ δὲν εἶναι κόσμος ἀγγελικὰ πλασμένος.

Ὑπάρχουν ἀντιδράσεις. Συναλλαγὲς μὲ τοὺς κρατοῦντας.

Ὅσα γράφουν οἱ ἐφημερίδες καὶ ὅσα δέν γράφουν.

Μιὰ ἱστορία ποὺ ξεκινάει ἀπ’ τὸ 1745, ἀπὸ τοὺς χρόνους

τοῦ Πατριάρχου Παϊσίου τοῦ δευτέρου

καὶ ποὺ μέχρι σήμερα κατατρώει σὰν σαράκι τὰ σωθικὰ τῆς Ῥωμηοσύνης.

Καὶ ἔχει νὰ παλαίψῃ καὶ μὲ τοὺς Πολῖτες τοῦ ἐξωτερικοῦ ποὺ συνεχῶς

ἐπαναλαμβάνουν «ἀκόμα ἐκεῖ εἶσθε»;

Μὲ ἐκείνους ποὺ διαμαρτύρονται γιατὶ ἀνακαινίζει τὶς Ἐκκλησίες,

γιατὶ παρατείνει τὴν προθεσμία θανάτου τῆς ὁμογενείας.

Ἔχει νὰ πολεμήσῃ μὲ τοὺς κρατοῦντας ποὺ μὲ πεῖσμα ἀρνοῦνται τὴν

οἰκουμενικότητα τοῦ Πατριάρχου.

Ἀρνοῦνται ἀκόμη ὅτι τὸ Πατριαρχεῖον πρέπει νὰ ἔχῃ νομικήν ὑπόστασι.

Εἶναι τὰ 24 κατειλημμένα ἱδρύματα ἀπὸ τὴν Γενικὴ Διεύθυνσι Βακουφίων (mazbut).

Εἶναι ἡ ἐκκρεμοῦσα εἰσέτι ὑπό θεσις τῶν Ἐθνικῶν Ὀρφανοτροφείων

καὶ τὰ τόσα ἄλλα.

Ἀλλ’ εἶναι καὶ ἡ ἐπηρμένη ὀφρὺς τινῶν ἐκ τῶν Ἑλλαδικῶν.

Καλὰ οἱ ἐκεῖ, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐδῶ;

Εἶναι ἡ γνωστὴ θεωρία:

Ἐκεῖνοι, δηλαδὴ τὸ Πατριαρχεῖο, ἔχουν τίς περγαμηνές, τὴν ἱστορία.

Ἐμεῖς οἱ ἐδῶ εἴμαστε τὸ δυναμικὸ παρόν.

Μία ἀπὸ τὶς ἀπόψεις τοῦ Ἀθηνοκεντρικοῦ κράτους, ποὺ ἔχει ἐπηρεάσει καὶ

πολλοὺς Ἐκκλησιαστικούς κύκλους.

«Κινδύνοις ἐκ γένους».

Εὐχόμεθα ἡ παροῦσα εἰρήνη, «ἡ φίλη εἰρήνη, τὸ γλυκὺ καὶ πρᾶγμα καὶ ὄνο-

μα» κατὰ τὸν Ἅγιον Γρηγόριον, ἡ ἐπιτευχθεῖσα ἐπ’ ἐσχάτων, νὰ μὴ εἶναι muratorium,

ἀνακωχή, ἀλλ’ εἰρήνη διαρκής, ἄλλως θὰ εἶναι εἰρήνη ἀνταλκίδειος.

Ὅλοι παρακολουθοῦμε καὶ θαυμάζουμε τὴν παῤῥησία τοῦ Πατριάρχου

πρὸς τοὺς κρατοῦντας.

Πιστεύει ὅτι ὁ λαλῶν παῤῥησίᾳ εἰρηνοποιεῖ καὶ ὅτι

ὁ δίκαιος ὡς λέων πέποιθε.

Λέγει:

«καὶ τόσα χρόνια ποὺ δὲν μιλούσαμε, τί καταλάβαμε;».

Καὶ ὅταν ἀκούω τινας τῶν ἐδῶ κακεγκάκων ταράσσομαι, ἀλλὰ

δὲν μπορῶ, ἢ μᾶλλον δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται, νὰ μιλήσω.

Ὁ νοῶν νοήτω.

Πολλοὶ νομίζουν ὅτι ἡ Πατριαρχεία εἶναι πασσαλίκι.

Δὲν εἶναι· εἶναι φακιρικὸ κρεββάτι γεμᾶτο καρφιά.

Ἡ μέριμνα πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν, τὸ καθημερινὸ καὶ μὴ λυόμενον

πρόβλημα τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ.

Λειψανδρία, ἀδυναμία ἐπιλογῆς, ἐργασιῶν φόρτος, ξενύχτια ἕως τὶς πρῶτες

πρωϊνὲς ὧρες, ἐπιδρομὲς νεοελλήνων,

αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα εἶναι ἡ Πατριαρχεία.

Ἡ ἐποχὴ ποὺ ὁ Πατριάρχης κάθονταν ἀλὰ Τούρκα στὸ μιντέρι

καὶ διέτασε χτυπῶντας τὰ χέρια, παρῆλθεν ἀνεπιστρεπτί.

Ἡ Πατριαρχεία σήμερα εἶναι σκλαβιά.

Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἔχουμε ἀλλαξοπατριαρχεῖες.

Χώρια ἡ καχυποψία τῶν κρατούντων πού, ἀπ’ τὰ χρόνια τῆς ἀτυχοῦς

ἐκλογῆς Μελετίου τοῦ Μεταξάκη, θεωροῦν τὸ Πατριαρχεῖο ἐπέκτασι τοῦ

Ἑλληνικοῦ ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, ἢ καὶ κάτι τὸ χειρότερο.

Τώρα ὁ Πατριάρχης παρακολουθεῖται ἀνὰ πᾶν βῆμα.

Θὰ ἀναφερθῶ σὲ ἕνα περιστατικὸ καὶ ἐξ ὄνυχος τὸν λέοντα.

Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2007 ὁ Πατριάρχης μεταβαίνει γιὰ μιά του πνευμα-

τικὴ ὑποχρέωσι στὸ Νεοχώρι τῆς Χηλῆς πρὸς τὴν Μαύρη θάλασσα.

Εἴμεθα δύο αὐτοκίνητα.

Εἴχαμε σταματήσει σ’ ἕνα χωματόδρομο.

Ἦτο περὶ λύχνων ἁφάς.

Μᾶς πλησιάζει ἕνα στρατιωτικὸ τζίπ. Ζανταρμά. Στρατοχωροφυλακή.

Ἡ μαύρη χεὶρ τοῦ βαθέως κράτους.

Ἀνάκρισις.

Ποιοί εἶσθε, τί θέλετε ἐδῶ

καὶ ἄλλα τέτοια.

ὉΠαναγιώτατος διαμαρτύρεται, εἶμαι στὴν πατρίδα μου,

δὲν περνῶ σύνορα, οὔτε τελωνεῖο.

Πρὸς τί ἡ ἀνάκρισις;

Καὶ ὅμως ἡ ἀνάκρισις ἔγινε καὶ κρατήθηκαν ὀνόματα καὶ ἐκλήθη

εἰς ἀπολογίαν ὁ ἀστυνομικὸς ποὺ συνώδευε τὸν Πατριάρχη.

Εἶναι ἡ διακριτικὴ μεταχείρισις.

Γιὰ νὰ ταπεινώνουν οἱ τάλαινες, τὸν θεσμὸ καὶ αὐτὸν ποὺ τὸν ἐκπροσωπῇ.

Καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ ἡ αἰσιοδοξία γιὰ καλύτερες ἡμέρες

δὲν τὸν ἐγκαταλείπει.

Κι’ ἂν θέλετε νὰ καταλάβετε ποιός εἶναι ὁ Πατριάρχης θὰ πρέπει νὰ

βρεθῆτε μαζί του στὰ «ἄτερ πρωτοκόλλου».

Ἐκεῖ ὅπου ὁ λόγος εἶναι ἅλατι

ἠρτυμένος, ἐκεῖ ὅπου ὁ ἴδιος ἐγείρεται καὶ κερνᾷ τοὺς κεκλημένους, ἐκεῖ ὅπου

συντρώγῃ μὲ ἀνθρώπους τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης του.

Ἐκεῖ ὅπου ἡ μόνη

λύπη εἶναι γιατὶ πέρασε ἡ ὥρα τόσο γρήγορα.

Ὁ Πατριάρχης μας εἶναι νησιώτης, Ἴμβριος.

Γι’ αὐτὸ φέρει ἐν ἑαυτῷ ὡς θησαυρὸν ἀπόθετον τὴν ὀρθόδοξο πίστι.

Ἐμμένει τῇ ἅπαξ τοῖς ἁγίοις παραδοθείσῃ πίστει.

«Αὕτη ἡ πίστις τὴν οἰκουμένην ἐστήριξε» διετράνωσε στεν-

τορίᾳ τῇ φωνῇ κατὰ τὴν ἐπίσκεψι τοῦ πάπα στὸ Φανάρι.

Ἂς κράζουν οἱ κόρακες.

Ἐκ γὰρ στόματος κοράκων κρά.

Γνωρίζω ὡς αὐτόπτης τὶς γονυκλισίες του.

Ὑποπτεύομαι μὲ βεβαιότητα τοὺς ἀλαλήτους στεναγμούς του.

Κάποτε βρεθήκαμε στὴν Ἴμβρο. Ἦταν ἀπόβροχο.

Τὰ μονοπάτια ἦσαν γεμᾶτα λάσπες.

Ἡ ἡμέρα ἔκλινε.

Ὁ ἥλιος ἔδυε.

Θέλησε νὰ ἐπισκεφθῇ τὰ ξωκκλήσια τοῦ χωριοῦ του.

Ἐκεῖ ποὺ μικρὸ παιδὶ ξελειτουργοῦσε τὸν παπᾶ.

Μπροστὰ ὁ Πατριάρχης, ὡς δορκὰς ἁλλομένη.

Πίσω ἐμεῖς ἀσθμαίνοντες.

Λάσπες, ξερόκλαδα, πέτρες, συρματοπλέγματα. Τίποτε δὲν τὸν ἐμπόδισε.

Τὰ γυρίσαμε ὅλα.

Καὶ στὸ κάθε ἕνα ἔψαλλε τὸ ἀπολυτίκιο, διηγεῖτο παληὲς

παιδικές, εὐτυχισμένες ἀναμνήσεις.

Ὅταν τελειώσαμε εἶχε πιὰ πέσει ἡ βαθειὰ νύχτα.

Καὶ ἀπορούσαμε.

Πῶς θυμόταν μονοπάτια πρὸ πολλοῦ ξεχασμένα,

πῶς εὕρισκε τὸν δρόμο ἀνάμεσα σὲ ἐληὲς καὶ πουρνάρια;

Ἀλλὰ τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ σὲ κάθε ἐκκλησάκι τῆς Καππαδοκίας,

μέσα στὰ ἀσκητήρια τοῦ Γκέρεμε (Κοράμων) καὶ τοῦ Ἄβανος,

τοῦ Προκοπίου καὶ τῆς Μαλακοπῆς,

ψάλλει τὰ ἀπολυτίκια τῶν ναῶν

ἢ τὸ Χριστὸς Ἀνέστη ἂν ὁ ναὸς εἶναι ἀπροσδιόριστος.

Καὶ μιὰ ποὺ βρισκόμαστε στὴν Καππαδοκία ἂς θυμηθῶ καὶ κάτι ἄλλο.

Στὴν ὑπαίθριο λειτουργία στὸ Προκόπιον ὁ Παναγιώτατος μᾶς μάλωσε.

Ἐμένα καὶ ἕνα διᾶκο.

Στὸ τραπέζι μετά ὁ διᾶκος, ποὺ καθόταν δίπλα μου, ἦταν μουτρωμένος.

Δὲν ἔτρωγε. Γιατί δὲν τρῶς; τὸν ἐρωτῶ.

Γιατὶ μᾶς μαλώνει ὁ Πατριάρχης.

Καὶ τοῦ ἀπαντῶ.

Ἂν δὲν μαλώσῃ ἐμᾶς, ποιόν θὰ μαλώσῃ;

Τὸν Ἐτσεβὶτ ἢ τὴν Τσιλέρ;

Ἐμεῖς εἴμαστε ἡ ἀπόσβεσις τῶν κραδασμῶν (τὸ ἀμορ-

τισὲρ ἑλληνιστί!) τοῦ Πατριάρχου.

Καὶ μακάρι νὰ μᾶς μαλώνῃ καὶ γιὰ νὰ μα-

ζευώμαστε καὶ γιὰ νὰ ξεσπάῃ ἀπὸ τὶς τόσες πιέσεις.

Θὰ ἀναφερθῶ καὶ σὲ δύο ἄλλες ἀρετές. Τὴν νηστεία καὶ τὶς ἀγαθοεργίες.

Κάποτε, στὴν Μανίλα τῶν Φιλιππίνων, ὁ ὑπουργὸς παιδείας κάλεσε τὸν

Πατριάρχη καὶ τὴν συνοδία τουσὲ γεῦμα.

Ἦταν Παρασκευή.

Ποιός θὰ τὸ παρατηροῦσε;

Ὅμως ὁ Πατριάρχης παρήγγειλε.

Ἐμεῖς νηστεύουμε σήμερα.

Καὶ τὸ τραπέζι ἦταν νηστήσιμο.

Γιὰ τὶς ἀγαθοεργίες ποὺ φθάνουν μέχρι καὶ τὴν Ἑλλάδα

δὲν θὰ μακρυγορήσω.

Προσκρούω στὸ μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου.

Ἀλλ’ ἐμεῖς τὸ γνωρίζουμε.

Γνωρίζουμε ὅτι καὶ ἡ δεξιά του δὲν προλαβαίνει νὰ γνωρίζῃ

τὰ πόσα φεύγουν ἀπὸ τὰ χέρια του.

Δὲν διεκδικῶ Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Ἁπλῶς ἔχω καταγράψει σὲ δύο βιβλία καὶ σὲ σκόρπια ἄρθρα κάποιες ἐμπειρίες.

Ἔχουν φωτίσῃ πολλὲς ψυχές.

Ἑκατοντάδες οἱ ἐπιστολὲς καὶ τὰ τηλεφωνήματα.

Κατάλαβαν ποιός εἶναι ὁ Πατριάρχης.

Λίγα παραθέτω στὴν ἀγάπη σας ἀπὸ ἕνα τελευταῖο γράμμα

( 6 Σεπτεμβρίου):

«Σᾶς εὐχαριστῶ ποὺ μοῦ ἀνοίξατε τὰ μάτια γιὰ τὸ Οἰκουμενικὸ

Πατριαρχεῖο, τὴν ἁγία μας Πόλι καὶ τὰ ἁγιάσματά της.

Εἶχα ἄγνοια καὶ εἰκόνα θολὴ καὶ συγκεχυμένη.

Δὲν ἤξερα τὴν πραγματικότητα γιὰ τὸν Πατριάρχη μας,

γιὰ τοὺς ἱερεῖς μας, ποὺ ὑπηρετοῦν ἐκεῖ, γιὰ τοὺς ἀδελφούς μας, ποὺ

ὑπηρετοῦν τὶς ἐκκλησίες, γιὰ τὸν ἐναπομείναντα λαό, ποὺ δὲν ξέρουν ἂν θὰ

ξημερώσῃ ἡ ἑπόμενη ἡμέρα γι’ αὐτούς.

Δὲν εἶχα διαβάσῃ, οὔτε ἀκούσῃ τέτοια

λόγια ἀγάπης καὶ σεβασμοῦ.

Ἄλλαξαν πολλὰ μέσα μου.

Τὸ χρωστῶ σὲ σᾶς.

Σᾶς εὐχαριστῶ, σᾶς εὐχαριστοῦμε θερμά».

Προχθές, στὸ ΠατριαρχικὸΜετόχιον τῆς Ἀνθούσης μὲ πλησίασε ἕνας κύριος.

Μοῦ συστήθηκε.

Πολύτεκνος μὲ δέκα τρία παιδιά. Μοῦ λέγει:

«Εἶμαι θῦμα σας».

«Γιατί;» ἐρωτῶ.

«Διότι χάρις στὰ βιβλία σας ἔμαθα τί ἐστι Κωνσταντινούπολις, τί ἐστι Πατριάρχης.

Ἐπισκέφθηκα τὴν Πόλι καὶ σκλαβώθηκα.

Σᾶς εὐγνωμονῶ».

Πρὶν δύο-τρία χρόνια ὁΠαναγιώτατος παρέθεσε ἕνα δεῖπνο - iftar, στὴν νη-

στεία τοῦ ῥαμαζανιοῦ στὰ παιδιὰ τῶν φαναριῶν στὸ Μακροχώρι.

Καὶ ἡ ἐμὴ ἐλαχιστότης ἐκεῖ.

Ἡἀτμόσφαιρα ζεστή, τὰ φαγητὰ ἐκλεκτά.

Ἕνα αὐτοκίνη το διανομῆς (delivery ἑλληνιστί) γεμᾶτο.

Κάποτε ἀργὰ τελειώσαμε.

Μπαίνει ὁ Πατριάρχης στὸ αὐτοκίνητο.

Ἕνα χέρι κάποιου παιδιοῦ τοῦ προσφέρει μιὰ τόση δὰ μαργαριτούλα.

Μόλις τὴν εἶχε κόψει ἀπ’ τὸ κράσπεδο τοῦ πεζοδρομίου

ὅπου κατὰ λάθος εἶχε φυτρώσει.

Ἕνα δῶρο εὐγνωμοσύνης.

Ἀνώτερο ἀπὸ κάθε πολύτιμο δῶρο, ποὺ ἔχει καὶ δυσκόλως ὑποκρυπτόμενες σκοπιμότητες...

Πιστεύω ὅτι ἦταν τὸ καλύτερο δῶρο τῆς ζωῆς του.

Παναγιώτατε δέσποτα,

Κάποτε ἀπὸ τὸν ναὸ τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος Ἀθηνῶν, ὁ προκάτοχός σας

ἀοίδιμος Πατριάρχης Δημήτριος, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸ πυκνὸ Ἐκκλη-

σίασμα εἶπε:

«Σᾶς ἀγαπῶμεν περιπαθῶς».

Ὀφείλουμε μίαν ἀπάντησι.

Ἔστω ἀργά, ἔστω τώρα, ἔστω ἀπ’ αὐτὸ τὸ βῆμα:

Καὶ μεῖς, Παναγιώτατε, οἱ σωφρονοῦντες Ῥωμηοὶ τῆς Ἑλλάδος,

σᾶς ἀγαπᾶμε περιπαθῶς.

"ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΣ": Γράφει ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος

Τιμούμε, δυο χιλιάδες χρόνια τώρα,

τον Απόστολο Ανδρέα ως Πρωτόκλητο.

Διότι όταν ο Πρόδρομος Ιωάννης εβόησε το «Ίδε ο Αμνός του Θεού», ο μαθητής του Ανδρέας «γέγονε προς την δείξιν αυτόμολος» (Μ. Αθανάσιος), δηλ. αμέσως αναγνώρισε στο πρόσωπο του Ιησού τον αναμενόμενο Μεσσία του κόσμου, τον οποίο οι Προφήτες αιώνες πριν προκατήγγειλαν, και αμέσως «τον παιδευτήν (Ιωάννη τον Πρόδρομο) καταλείψας προς τον κηρυττόμενον έδραμε» (Μ. Αθανάσιος).

Έγινε λοιπόν και ονομάστηκε Πρωτόκλητος ο Ανδρέας επειδή
«αυτοκλητί παρεγένετο».

Στην πρόσκληση του Χριστού
«Δεύτε οπίσω μου» ο Ανδρέας πρώτος απάντησε με αφοπλιστική βεβαιότητα:

«Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν».

Γιατί η ψυχή του εν αγωνία προσδοκούσε Αυτόν που θα ερχόταν να σώσει τον κόσμο.

Κι έτσι ο Πρωτόκλητος την πρώτη κλήσι στην κλήσι του, και την πρώτη ορμή και την πρώτη ένδοση στην εκλογή της αποστολικής χάριτος την έλαβε αφ’ εαυτού του.

Κατά την εκλογή του ο Ανδρέας αναδεικνύεται ένας αστέρας, κατά κάποιο τρόπο, αυτολαμπής και αυτόφωτος. Αυτή η δυναμική κίνηση του Πρωτοκλήτου είναι που λείπει από τους ανθρώπους του καιρού μας, δηλ. όλους εμάς.

Αδιαφορούμε για τον Χριστό και την Εκκλησία Του επειδή περιμένουμε σημεία για να πειστούμε, όπως οι Ιουδαίοι, ή ζητάμε σοφία, όπως οι Έλληνες, δηλ. απτότατα δείγματα που θα ικανοποιήσουν πάραυτα την πεπερασμένη – φευ – διάνοιά μας.

Κι αυτός ο αφόρητος εγωκεντρισμός είναι που μας τυφλώνει και δεν μπορούμε να πλησιάσουμε την Αλήθεια Χριστός.

Ο Απόστολος Ανδρέας, όπως άλλωστε και ο Διδάσκαλός του Ιησούς, δεν έγραψε τίποτα.

Απλώς κήρυξε.
«Και ους ουκ έπεισεν δημηγορών, τούτους αναιρεθείς εδυσώπησεν· και ους λαλών ουχ είλκυσε, παθών εσαγήνευσε»
(Μ. Αθανάσιος).

Στην Ορθοδοξία το μαρτύριο πιστοποιεί τη μαρτυρία.

Δεν υπάρχει ανακολουθία έργων και λόγων.

Αλλά η θυσία μέχρι θανάτου έρχεται να μιλήσει ευγλωττότερα από οποιαδήποτε διδασκαλία.

Και ο Απόστολος Ανδρέας γίνεται ο μιμητής του Πάθους του Χριστού.

Γράφει με το τίμιο αίμα του την ιστορία του Χριστιανισμού στην Αχαΐα και με όλη του τη δύναμη φωνάζει από το Σταυρό στους χριστιανούς όλων των εποχών:
«πάντων απαξαπλώς των προσκαίρων καταφρονήσατε»
(Μαρτύριον Αγ. Ανδρέου).

Σήμερα είμαστε όλοι ολότελα δούλοι των προσκαίρων, του εφήμερου, του ασήμαντου. Ουδόλως μας απασχολεί το διαχρονικό και το αιώνιο, γιατί δεν είναι άμεσο, δεν είναι ελέγξιμο.

Μα ο Χριστός στην αιωνιότητα μας οδηγεί, στη ζωή που δε σταματάει με το θάνατο, αλλ’ είναι ατελεύτητη, και δε μπορεί να είναι αλλιώς, αφού τότε θα ήταν ανόητη η πίστη μας στον Αναστημένο Θεάνθρωπο.

Σ’ αυτή την προοπτική καλεί ο Απόστολος Ανδρέας τους πάντες.

Δηλαδή να παρουσιαστούν αυτόκλητοι μπροστά στον Χριστό ζητώντας να γίνουν μαθητές Του, εγκαταλείποντες τα πρόσκαιρα, προσβλέποντες στα αιώνια, μόνο επειδή πιστεύουμε απολύτως ελεύθερα και πλήρως ενσυνείδητα ότι «Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν ό εστι μεθερμηνευόμενον Χριστός».

πηγή:ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ

H ΘΡΟΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΠΑΝΣΕΠΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΣ ΝΑΟΣ

ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ

Aνακοινούται, ότι επί τη εορτή του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, τη και Θρονική Εορτή της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας,θα τελεσθεί σήμερα το πρωί,
οΌρθρος τής εορτής του Αγίου Αποστόλου και στήν συνέχεια

η καθιερωμένη Πατριαρχική και Συνοδική Θεία Λειτουργία.

Τον Θείον Λόγον θα κηρύξη ο Σεβ. Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος.

Κατ' αυτήν θα παραστή, ως κατ' έτος, και επίσημος Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας Ρώμης υπό την ηγεσίαν του Σεβ. Καρδιναλίου κ. Walter Kasper, Προέδρου του Ποντιφικού Συμβουλίου διά την προώθησιν της ενότητος των Χριστιανών.

πηγή:Φώς Φαναρίου

Πρόγραμμα εορτής Αγίου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου στήν Πάτρα

Δευτέρα 30 Νοεμβρίου

ὥρα 7.30-10.30: Ὄρθρος -Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἀνδρέου Πατρών, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερωνύμου

Λιτάνευσις τῆς Ἁγίας Κάρας καί τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Ἁγίου.

Τοπικές Εκκλησιαστικές Ειδήσεις

Ευλογημένο το Ιερό Σαρανταλείτουργο!


Καθημερινά,
"λίαν πρωί"

στούς περισσοτέρους Ιερούς Ναούς τής Ιεράς μας Μητροπόλεως,
ψάλλεται η ακολουθία τού Όρθρου και στήν συνέχεια τελείται Θεία Λειτουργία.

........

Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.Κοσμάς

σήμερα θα ιερουργήσει,

στόν πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου
στήν γειτονική μας Πάτρα.

........


Πανηγυρίζουν

σήμερα ,

επί τη εορτή
του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου τού Πρωτοκλήτου,
το ομώνυμο παρεκκλήσιο
του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Αγρινίου
και οι Ιεροί Ναοί του Αποστόλου Ανδρέου που βρίσκονται:
στόν Αγίο Ανδρέα Μακρυνείας και στήν Άνω Κανδήλα.




επιμέλεια:
"Ευδρομούντων Αλείπτης"

Ιερά Μονή Φωτμού Αιτωλίας" Ένα λησμονημένο μοναστήρι του 16ου αιώνα στήν Τριχωνίδα

Η Μονή Φωτμού Αιτωλίας

Παράλληλα με την πολύτιμη και μοναδική προσφορά των μεγάλων μοναστικών κέντρων ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας στον τόπο μας, συνυπάρχει και ένα πλήθος μικρών και ταπεινών μονών, διάσπαρτων σε ολόκληρη τη χώρα, των οποίων την ύπαρξη πιθανόν να αγνοούμε.

Στενή σχέση και διασύνδεση των χριστιανών με τα μοναστήρια τους εντοπίζεται και στην Αιτωλία, ιδιαίτερα κατά τους αλγεινούς χρόνους της τουρκοκρατίας. Η πλησιέστερη μονή υπήρξε το μόνο και αληθινό καταφύγιο πολλών κατοίκων για θρησκευτική και εθνική επιβίωση.

Παλλάδιο πίστεως και εστία πνευματικού και εθνικού ανεφοδιασμού των κατοίκων της περιοχής αποτέλεσε και η Ιερά Μονή Φωτμού Αιτωλίας.

Το μοναστήρι αυτό της Τριχωνίδας αριθμεί ζωή ορισμένων εκατοντάδων ετών, τουλάχιστον από τον 16^ο αιώνα και εξής, σύμφωνα με την επιγραφική επιβεβαίωση (1589).

Η πολυκύμαντη ζωή της Μονής Φωτμού ταυτίζεται με τη διαχρονική παρουσία των μεγαλυτέρων γειτονικών μονών στη Δυτική Στερεά Ελλάδα, της Μονής Μυρτιάς (12^ος αι.) και της Μονής Προδρόμου Δερβέκιστας (τέλη 15^ου αι.).

Η ενότητα αυτή τεκμηριώνεται στα έτη 1780-1834, όπου ο ιερομόναχος Αμβρόσιος διετέλεσε ηγούμενος της Μονής Προδρόμου στη Δερβέκιστα, ενώ συγχρόνως υπήρξε και ηγούμενος των Μονών Μυρτιάς και Φωτμού, τουλάχιστον από το 1826.

Η Μονή Φωτμού βρίσκεται στα ΒΑ της λίμνης Τριχωνίδας κοντά στην όχθη, σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το Πετροχώρι Θέρμου του Δήμου Παμφίας στην Αιτωλία.

Μία άλλη πρόσβαση επιτυγχάνεται από παραλίμνιο δρόμο, συνέχεια από τα Λουτρά της Κάτω Μυρτιάς, στην επαρχία Τριχωνίδας.

Η λαϊκή ονομασία Μονή του Φωτμού (πιθανότατα παρετυμολογία εκ του «Φωτεινός → Φωτ’νός → Φωτμός → Φωτμού») σχετίζεται με το φως εκ της θέσης του ή με το όνομα κάποιου Φωτεινού ή με ανάλογο τοπωνύμιο.

Στην κτητορική επιγραφή αναγράφεται ότι η Μονή αφιερώνεται στην Περίβλεπτο Θεοτόκο και τιμάται το Γενέσιο της Παναγίας, στις 8 Σεπτεμβρίου.

Οι ζωγράφοι της Μονής Μιχαήλ και Κώστας ανήκουν στα πρώτα μετακινούμενα οικογενειακά συνεργεία που προέρχονται από το Λινοτόπι Καστοριάς, ένα κατεστραμμένο από τα τέλη του 18^ου αιώνα βλαχοχώρι του Γράμμου.

Η Καστοριά ανέδειξε ομάδες ζωγράφων με κοινό εργαστήρι,

ήδη από το τέλος του 15^ου αιώνα.

Οι Λινοτοπίτες ζωγράφοι ήταν επαγγελματίες λαϊκοί ζωγράφοι, οι οποίοι κατά τους θερινούς μήνες αναλάμβαναν εργασίες οπουδήποτε τους καλούσαν να δουλέψουν. Υπήρξαν φορείς μιας πλούσιας καλλιτεχνικής κληρονομιάς, εμπνέονται από την παράδοση της περιοχής της Καστοριάς, αλλά και από τη ζωγραφική της σχολής της ΒΔυτικής Ελλάδας.

Η Μονή Φωτμού σήμερα είναι ένα βουβό, ερημικό αλλά ζωντανό μνημείο, φορτωμένο με ιστορικές μνήμες και ας παραμένει όρθιο μόνο το καθολικό και το διαβατικό.

Στο ιστορικό αυτό καθολικό της Μονής σήμερα, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο τελείται η Θεία Λειτουργία στο ιερό θυσιαστήριο που υπέστη τα πάνδεινα από την καταλυτική επίδραση του χρόνου, αλλά και του «βέβηλου» ανθρώπου.

Μαρία Π. Σκαβάρα

Δρ Βυζαντινής Αρχαιολογίας

Τα θερμά μας συγχαρητήρια στήν αγαπητή κ.Σκαβάρα
γιά τόν νέο καρπό τής
πνευματικής τής δραστηριότητας.

Η ωφέλεια τών αναγνωστών θα είναι μεγάλη.

Για πληροφορίες μπορείτε να απευθύνεστε στόν τηλεφωνικό αριθμό:6973423032

«Η Ελλάδα ζει μέσα από τις τηλεοπτικές κλειδαρότρυπες» Του Παύλου Θ. Κάγιου

Δύο αγόρια με «Ψυχή βαθιά», ο Χρήστος Καρτέρης και ο Γιώργος Αγγέλκoς, πρωταγωνιστές της νέας ταινίας του Παντελή Βούλγαρη, μιλούν για το χτες και το σήμερα της ελληνικής κοινωνίας

«Χρειάζεται συχνά να κοιτάμε το χτες για να μην επαναληφθούν οι μαύρες σελίδες της Ιστορίας» λέει στα «ΝΕΑ» ο 18χρονος Γιώργος Αγγέλκος, ένας από τους δύο νεαρούς πρωταγωνιστές της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη, με άξονα τον Εμφύλιο, «Ψυχή βαθιά». Και μαζί με τον 20χρονο Χρήστο Καρτέρη αποτιμούν, με εντυπωσιακή ωριμότητα, τις εικόνες του Εμφυλίου και της Ελλάδας του σήμερα στην οποία, όπως λέει ο Χρήστος, «οι νέοι φτάνουν να ξοδεύουν πολλά χρόνια της ζωής τους για να μορφωθούν και καταλήγουν στα 30 τους άνεργοι».

Τι μπορεί να ενδιαφέρει έναν νεαρό ο Εμφύλιος που έγινε πριν από 60 χρόνια;

Χρήστος: Να μάθουν τι έγιναν εκείνα τα χρόνια. Γιατί έγιναν όλα αυτά. Να πάρουν εφόδια για το μέλλον.

Γιώργος: Προσωπικά μ΄ ενδιέφερε γιατί υπήρχε εμπλοκή της οικογένειάς μου.

Τι ξέρατε για τον Εμφύλιο πριν από την ταινία;

Χρήστος: Δεν ήξερα, η οικογένειά μου δεν είχε ζήσει τότε, στο βιβλίο του σχολείου υπάρχει μόνο μια παράγραφος γι΄ αυτό το θέμα.

Γιώργος: Ήξερα ό,τι είχα ακούσει από διηγήσεις συγγενών μου και από αυτά που διάβασα αργότερα.

Είδατε διαφορετικά τον Εμφύλιο μετά την ταινία;

Χρήστος: Ναι. Έμαθα, τον «έζησα» με τη ταινία και μου έμεινε ένας πόνος. Γιώργος: Ήταν λογικό να δω πολλά πράγματα διαφορετικά.

Γιατί νομίζετε ότι έγινε;

Χρήστος: Για τα όνειρα που είχαν εκείνη την εποχή. Γιατί η κάθε πλευρά είχε τη δικιά της ιδεολογία.

Γιώργoς: Γιατί οι μεγάλες δυνάμεις είχαν κάνει την μοιρασιά χωρίς να υπολογίζουν τον άνθρωπο.

Ποιοι έφταιγαν, κυρίως;

Χρήστος: Οι άνθρωποι τότε ήταν μπερδεμένοι παράλογα. Τα μπερδεμένα όνειρά τους είχαν αυτή την κατάληξη.

Γιώργος: Και οι δυο πλευρές μοιράζονται τις ευθύνες.

Ο ρόλος της ταινίας σήμερα;

Χρήστος: Να ενώσει, να συμφιλιώσει, να σε κάνει να αναρωτηθείς και να πονέσεις.

Γιώργος: Εξήντα χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου, ίσως αποτελέσει έναυσμα συζητήσεων και βαθύτερης έρευνας.

Όλο το παρελθόν θα κοιτάμε;

Χρήστος: Θα κοιτάμε και λίγο το παρελθόν για να μην την πατάμε, αλλά πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι στο τώρα.

Γιώργος: Για να αφήσουμε το παρελθόν πίσω, πρέπει πρώτα να συζητήσουμε γι΄ αυτό.

Ο Παντελής Βούλγαρης είπε ότι είναι «μια ταινία συμφιλίωσης», συμφωνείτε;

Χρήστος: Είναι ένα ρέκβιεμ για όσους χάθηκαν, μια ταινία- αναμμένο κερί στη μνήμη τους.

Ποια θα θέλατε να είναι η Ελλάδα του αύριο;

Γιώργος: Είναι μια ταινία που μέσα από τις συζητήσεις που προκαλεί μπορεί να φέρει συμφιλίωση.

Είπαν ότι κουκουλώνει και ισοπεδώνει την Ιστορία...

Χρήστος: Να κοιτάξουν να μην είναι τόσο φανατισμένοι, να κοιτάξουν τον άνθρωπο. Έλεος με αυτήν την φανατίλα. Γιώργος: Η ταινία προέκυψε από έρευνα χρόνων. Ο σκηνοθέτης δεν ήθελε να «χωρέσει» όλο τον Εμφύλιο σε δυο ώρες.

Ότι κοντεύει τις 200.000 εισιτήρια τι δείχνει;

Χρήστος: Πως ο κόσμος ενδιαφέρεται να μάθει, να αναρωτηθεί, θέλει κάτι αλλιώτικο, κάτι διαφορετικό. Έχει βαρεθεί τις γλυκανάλατες ιστορίες.

Γιώργος: Το ενδιαφέρον του κόσμου. Μίλησα με ανθρώπους που είχαν πολλά χρόνια να πάνε σινεμά και πήγαν να δουν την ταινία. Χρειάζεται να έχουμε μνήμη για να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη;

Χρήστος: Ναι, αλλά πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι πιο πολύ στο παρόν, γιατί αυτό αλλάζει πράγματα και καταστάσεις.

Γιώργος: Ναι, χρειάζεται για να μην επαναληφθούν οι μαύρες σελίδες της Ιστορίας.

Οι αγωνίες των σημερινών νέων;

Χρήστος: Αγωνία για να κάνουν έναν όμορφο κόσμο, με ευκαιρίες, με αγάπη και όχι μίσος.

Γιώργος: Πάρα πολλές. Νομίζω πως κανένας μας δεν μπορεί να κοιτάξει μπροστά με σιγουριά.

«Είστε τυχεροί που δεν ζήσατε Πόλεμο και Εμφύλιο» λένε πολλοί μεγάλοι στους σημερινούς νέους...

Χρήστος: Σωστά, αλλά και μεις σήμερα ζούμε ένα είδος πολέμου...

Γιώργος: Κάθε άνθρωπος είναι τυχερός αν δεν ζήσει πόλεμο, πόσω μάλλον εμφύλιο πόλεμο.

Τα δικά σας επαγγελματικά όνειρα;

Χρήστος: Αυτή τη στιγμή τελειώνω τη Δραματική Σχολή. Θέλω να σπουδάσω σκηνοθεσία, να πάω εξωτερικό...

Γιώργος: Μ΄ αρέσει ο κινηματογράφος, θέλω να πειραματιστώ με την σκηνοθεσία. Γενικά ψάχνομαι.

Τι θέλετε να καταφέρετε;
Χρήστος: Να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου, να αφήσω ένα καλό όνομα πίσω...

Γιώργος: Να ζήσω όσο πιο έντονα γίνεται κυνηγώντας τα όνειρά μου.

ΙΝFΟ

Η ταινία «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη έχει κόψει μέχρι σήμερα 200.000 εισιτήρια.

«Ποιος είπε ότι δεν αγωνιζόμαστε;»

«Δεν δίνονται οι ευκαιρίες στους νέους στην επαρχία όπως στην Αθήνα. Η ανεργία είναι μεγάλη, οι ευκαιρίες λίγες», πιστεύει ο Χρήστος Καρτέρης.

Και ο Γιώργος Αγγέλκος: «Οι νέοι αισθάνονται παγιδευμένοι στην επαρχία και ψάχνουν την ευκαιρία να πάνε σε μεγαλύτερες πόλεις».

Ακούγεται ότι οι σημερινοί νέοι είναι «γενιά Χ», χωρίς κοινωνικοπολιτική συνείδηση...

Χρήστος: Δεν συμφωνώ, συμμετέχουμε ενεργά και παλεύουμε για μια καλύτερη κοινωνία.

Γιώργος: Το αντίθετο συμβαίνει. Το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων έχει άποψη για τα πράγματα, αγωνίζεται και διεκδικεί.

Πόσο «ανοιχτές» είναι οι πόρτες για τους νέους σήμερα;

Χρήστος: Είναι ένα εκατοστό ανοιχτές, για να περνάνε μόνο οι βυσματωμένοι! Δεν υπάρχει αξιοκρατία.

Γιώργος: Οι πιο πολλοί νέοι ξοδεύουν τόσα χρόνια απ΄ τη ζωή τους για να μορφωθούν και καταλήγουν στα 30 τους άνεργοι και απογοητευμένοι.


«Διαφθορά και έλλειψη αξιοκρατίας»

«Η Ελλάδα του σήμερα ζει μέσα από τις τηλεοπτικές εκπομπές και βλέπει μέσα από τις τηλεοπτικές κλειδαρότρυπες τις ζωές των άλλων», λέει στα «ΝΕΑ» ο Χρήστος Καρτέρης.

«Η Ελλάδα του σήμερα; Ένα χάος.

Διαφθορά, έλλειψη αξιοκρατίας, φτώχεια, ανεργία και ανασφάλεια», προσθέτει ο Γιώργος Αγγέλκος.

Χρήστος: Περήφανη και αξιοπρεπής.

Γιώργος: Να μην έχει καμιά σχέση με τη σημερινή. Που θα ενδιαφέρεται για όλους. Που θα τους χωράει όλους.

πηγή:Εφημερίδα ΝΕΑ

Ο Μέγας Αλέξανδρος είναι Έλληνας, δηλώνει κορυφαίος Γερμανός αρχαιολόγος

«Ο Αλέξανδρος είναι Έλληνας και σε καμία περίπτωση πρόγονος των σημερινών Σλαβομακεδόνων».

Η δήλωση αυτή, που μεταδόθηκε από το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων Deutsche Presse Agentur, έκανε ο κορυφαίος Γερμανός αρχαιολόγος Alfried Wieczorek, Διευθυντής του Αρχαιολογικού Μουσείου Reiss-Engelhorn Museum, στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας,


Υπενθυμίζεται ότι στο Μουσείο του Μανχάϊμ εγκαινιάσθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2009 και λειτουργεί μέχρι 21 Φεβρουαρίου 2010, με μεγάλη κοσμοσυρροή, η διεθνής έκθεση «Ο Αλέξανδρος και το Άνοιγμα του Κόσμου», όπου, για πρώτη φορά στα χρονικά, Μουσεία του Τατζικιστάν, του Αφγανιστάν, του Ιράν και το Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης απέστειλαν βαρύτιμα κειμήλια με τα οποία οι ανατολικοί Λαοί υμνούν τον Αλέξανδρο. Την ημέρα των εγκαινίων το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων μετέδωσε μεγάλο αφιέρωμα στην έκθεση όπου σημείωνε ότι «το σύγχρονο Κράτος, που αυτοαποκαλείται Μακεδονία και έχει κύρια γλώσσα την σλαβική, σφετερίζεται την παράδοση της αρχαίας Μακεδονίας».

Το αφιέρωμα πλαισίωνε συνέντευξη του διευθυντού του Μουσείου, που δήλωνε κατηγορηματικά ότι «οι πρόσφατες έρευνες αποδεικνύουν με μεγάλη σαφήνεια, ακόμη μια φορά, πως οι Μακεδόνες την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν στενά συνδεδεμένοι με τους άλλους Έλληνες και μιλούσαν την ίδια γλώσσα».

Στην Ελλάδα, η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών κυκλοφόρησε (στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα) και ανήρτησε στην Ιστοσελίδα της www.ems.gr το βιβλίο του Προέδρου Ν. Ι. Μέρτζου, με τίτλο «Ζει και βασιλεύει». Στο βιβλίο, που διανέμεται δωρεάν στα σχολεία και σε κάθε ενδιαφερόμενο, δημοσιεύονται σπάνια έργα των πολιτισμών, συνήθως άγνωστα στο ελληνικό κοινό, με τα οποία οι Λαοί σε Ανατολή και Δύση δοξάζουν εσαεί επί 2.300 έτη τον Μακεδόνα Μέγα Αλέξανδρο.

Τούτο το μοναδικό στην Οικουμένη φαινόμενο παρουσιάζει το βιβλίο του Ν. Ι. Μέρτζου και τεκμηριώνει με εικόνες. Συνοδεύεται με το CD-ROM των εικόνων που μπορούν να προβληθούν σε μεγάλη οθόνη. Το υλικό απεστάλη ήδη σε 120 επιλεγμένα Γυμνάσια και Λύκεια, με την πρόταση να το εντάξουν σε ένα ωριαίο μάθημα για τον παγκόσμιο πολιτισμό και τη Μακεδονία.

πηγή:Ινφογνώμων Πολιτικά