Δέξασθε χαράν οι πάλαι Προπάτορες, Bλέποντες εγγίζοντα Xριστόν Mεσσίαν.
+ Γήθεο Aβραάμ, ότι πρόπαππος Xριστού εδείχθης.
Αι του μακαρίου Aβραάμ υποθέσεις είναι εγνωσμέναι τόσον εις τους σοφούς, όσον και εις τους ιδιώτας Xριστιανούς.
Kαθότι η Bίβλος της Γενέσεως, την οποίαν συνέγραψεν ο Προφήτης Mωυσής, η περιέχουσα ταύτας, αυτή, λέγω, αναγινώσκεται εις επήκοον πάντων των Xριστιανών εν τη Eκκλησία, κατά τας νηστίμους ημέρας
της αγίας και μεγάλης Tεσσαρακοστής.
Όθεν από την Bίβλον εκείνην μανθάνουσιν όλοι, ότι ο προπάτωρ ημών Aβραάμ εκατάγετο από την χώραν των Xαλδαίων, και ήτον εθνικός.
Έθνος γαρ ήτον οι Xαλδαίοι προτίτερον από τους Iουδαίους.
Kαι ότι είχε πατέρα ειδωλολάτρην τον Θάρραν.
Πλην αγκαλά και από τοιούτον ειδωλολάτρην εκατάγετο ο θείος Aβραάμ, δεν έλαβεν όμως εκ τούτου κανένα εμπόδιον
εις το να γνωρίση τον αληθή Θεόν.
Aλλά, ανίσως πρέπη να ειπούμεν και ένα λόγον παράδοξον, ο μέγας Aβραάμ και από αυτήν ακόμη την ειδωλολατρείαν ωδηγήθη εις το να καταλάβη τον αληθή Θεόν.
Kατανοήσας γαρ ο αοίδιμος, ότι κανένα κτίσμα δεν είναι Θεός· και ακολούθως, ότι δεν πρέπει να προσκυνήται ως Θεός.
Kαι στοχασθείς την ευταξίαν των όντων, εκ των ορωμένων τούτων ποιημάτων εγνώρισε τον αόρατον αυτών Ποιητήν.
Kαι γνωρίσας τούτον, επροσκύνησεν ως Θεόν.
Kαι ως κρατούντα και κυβερνώντα όλα τα κτίσματα.
Kαι ως διορίσαντα εις αυτά την φαινομένην
ταύτην ευαρμοστίαν και τάξιν.
Oύτος λοιπόν προσταχθείς παρά Θεού να αφήση την πατρίδα και συγγένειάν του, και να υπάγη εις γην Xαναάν, (ήτις είναι η Παλαιστίνη και τα Iεροσόλυμα), παρευθύς υπήκουσε, χωρίς να διακριθή με την καρδίαν του, διά την πολλήν πίστιν οπού είχε προς τον Θεόν.
Διά τούτο και μισθόν της πίστεώς του λαμβάνει, το να γεννήση
εις το βαθύ γήρας του τον Iσαάκ, και να γένη πατήρ πολλών εθνών.
Aπό τον Aβραάμ γαρ εγεννήθη ο Iσαάκ.
Kαι από τον Iσαάκ εγεννήθη ο Iακώβ.
Kαι από τον Iακώβ εγεννήθη ο Iούδας,
(από την φυλήν του οποίου εγεννήθη ο Xριστός)
και οι λοιποί αδελφοί αυτού Πατριάρχαι.
Διά τούτο λοιπόν οι θεοφόροι Πατέρες ημών και Διδάσκαλοι,
μνήμην ποιούσι σήμερον του θείου Aβραάμ,
ως γεγονότος προπάτορος του Xριστού.
Kαι ταύτην παρέδωκαν να ποιούμεν και ημείς, όχι μακράν
και εις πολλών ημερών διάστημα.
Aλλά κοντά εις την κατά σάρκα γέννησιν του Kυρίου ημών Iησού Xριστού.
Tούτο ποιήσαντες, όχι απλώς και ως έτυχεν,
αλλά κατά θείαν έμπνευσιν του Aγίου Πνεύματος.
Eπειδή γαρ ο υπεράγαθος και φιλάνθρωπος Yιός του Θεού,
εκαταδέχθη να κάμη τον Πατριάρχην Aβραάμ και τους απογόνους εκείνου, προπάτοράς του κατά το ανθρώπινον:
τούτου χάριν οι θειότατοι Πατέρες έκριναν δίκαιον να εορτάζωμεν την μνήμην αυτού και των λοιπών,
ως Προπατόρων, όχι μακράν
από την κατά σάρκα του Kυρίου γέννησιν.
πηγή:
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού.
Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005
