Σταυρὸν ὑπέμεινας Σωτήρ, καὶ ταφὴν δι' ἡμᾶς, θανάτῳ δὲ ὡς Θεός, θάνατον ἐνέκρωσας· διὸ προσκυνοῦμεν τὴν τριήμερόν σου ἀνάστασιν, Κύριε δόξα σοι

Δεῦτε ἀγαλλιασώμεθα τῷ Κυρίῳ,
καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν τῇ Ἀναστάσει αὐτοῦ
ὅτι συνήγειρε νεκρούς,
ἐκ τῶν τοῦ ᾍδου ἀλύτων δεσμῶν,
καὶ ἐδωρήσατο τῷ κόσμῳ ὡς Θεός,
ζωὴν αἰώνιον,
καὶ τὸ μέγα ἔλεος.

Τού έν Αγίοις πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου απόσπασμα ομιλίας " είς τον Ζακχαίον τον Τελώνην"

Είδε τον Κύριο ο Ζακχαίος και δυνάμωσε η επιθυμία του περισσότερο.

Τον άγγιξε στην ψυχή κι έγινε διαφορετικός άνθρωπος.

Απο τελώνης ζηλωτής,

απο άπιστος πιστός,
απο λύκος πρόβατο σφραγισμένο για την σφαγή.

Ποιός νιώθει τέτοια επιθυμία για τον πατέρα και την μητέρα του,
ποιός αγάπησε τη γυναίκα ή τα παιδιά του, όπως ο Ζακχαίος τον Κύριο, όπως φανερώνουν τα ίδια τα πράγματα;

Μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς
και τετραπλάσια έδωσε σ΄όποιους εσυκοφάντησε.

Συμπεριφορά άριστη μαθητού,
και δασκάλου επιείκεια και δύναμη θεική.

Απο τη θέα του μόνο ο Ιησούς οδηγεί στην πράξη.

Κανένα διδακτικό λόγο δέν είχε πεί ο Κύριος στο Ζακχαίο, παρουσιάσθηκε μόνο σ΄αυτόν που τον ποθούσε και απο το βάθος της καρδιάς του τραβιόταν επάνω η δύναμη της πίστεως.

Παρόμοιο έγινε και στην αιμορροούσα .

Ήρθε κοντά στον Κύριο και ζητούσε να την θεραπεύση,
μα δεν δεχόταν να του αγγίξη το χέρι.

Κι εκείνη του αγγίζει κρυφά την άκρη απο το ρούχο του.

Και της θεραπείας τη δύναμη σα σφουγγάρι
με το άγγιγμα της την τράβηξε.

Κι ο Ζακχαίος ενεργούσε ασυναίσθητα,
κινούμενος απο βία θεική και απο πνευματικόν έρωτα
αναμμένος ανέβαινε στην μουριά.

Ο Κύριος όμως ανακαλύπτοντας κάποιο μυστικό του λέει, κατέβα.

Γνώρισα την ψυχή σου, γνώρισα τον ιερό έρωτά σου.

Κατέβα.

Θυμήσου ότι κι ο Αδάμ όταν ένιωσε την γυμνότητά του,
κρύφτηκε πίσω απο την συκιά.

Και σύ που θέλεις να σωθής, μην τρέχεις πάνω στην μουριά.

Πρέπει να την ξηράνω αυτήν την μουριά
και να φυτέψω άλλη, το Σταυρό.

Εκείνος είναι το το ευλογημένο δένδρο
και σε αυτό να οδηγής τα βήματα της ψυχής σου.

Απο αυτό ακοντίζεσαι αμέσως στον ουρανό.

Ενώ στης μουριάς τα φύλλα και το φίδι περιπλέκεται, και σ΄αυτή κρύβεται και σ΄αυτήν εκλώσσησε τα μικρά του.

Κατέβα γρήγορα, προτού αρχίση να ψιθυρίζη στην ψυχή σου, όπως και στην Εύα που την έπεισε να δοκιμάση τη γλυκεία ηδονή.

Κατέβα γρήγορα.

'Οσο στέκομαι εγώ, εκείνο φιμώνεται.

Κατέβα γρήγορα, δε θέλω να σ΄αφήσω πάνω στη μουριά,
δέ θέλω να χαθής.

Δικό μου πρόβατο είσαι, σ΄εμένα έτρεξες.

Κατέβα γρήγορα και περίμενέ με στο σπίτι σου.

Πρέπει να ξεκουραστώ εκεί.

Όπου υπάρχει πίστη, εκεί ξεκουράζομαι.

Όπου υπάρχει αγάπη, εκεί πηγαίνω.

Ξαίρω τι θα κάμης σε λίγο.

Ξαίρω ότι θα δώσης όλα τα υπάρχοντά σου στους φτωχούς και πρώτα ότι θα επιστρέψης το τετραπλάσιο σ΄όσους εσυκοφάντησες.

Σε τέτοιους ανθρώπους με ευχαρίστηση φιλοξενούμαι.

Κι ο Ζακχαίος κατέβηκε βιαστηκός, πήγε στο σπίτι του
κι υποδέχτηκε τον Ιησού.

Και γεμάτος χαρά, είπε αφού στάθηκε- ούτε περπατώντας ούτε καθισμένος αλλά αλλά αφού στάθηκε, για να δείξη την αμετάθετη απόφασή του- και αφού στάθηκε μίλησε, όταν με θέρμή ψυχή κι αμεταμέλητη απόφαση αποδυόταν στον αγώνα.

Ήξαιρε που σπέρνει και που ήταν να θερίση και είπε:

Δίνω στούς φτωχούς τα μισά απο τα υπάρχοντά μου και γυρίζω το τετραπλάσιο σ΄όσους εσυκοφάντησα.

Ώ άδολη εξομολόγηση, που βγαίνει απο καρδιά καθαρή!

Εξομολόγηση αθάμπωτη- μπροστά στην αθάμπωτη δόξα του Θεού- που είναι η πίστη η πνοή της κι η δικαιοσύνη το άνθος της.

Αυτής της δικαιοσύνης άς μας κάμη άξιους ο Θεός των όλων
με την χάρη και φιλάνθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Σ΄ αυτόν ανήκει η δόξα και η δύναμη
στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Τὸν ἐπὶ γῆς Ἄγγελον, καὶ ἐν οὐρανοῖς ἄνθρωπον Θεοῦ, τοῦ κόσμου τὴν εὐκοσμίαν, καὶ τὴν τρυφὴν τῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν ἀρετῶν, Ἀντώνιον τιμήσωμεν

Μὴ παύσῃ ἱκετεύων τὸν Λυτρωτήν,
πανσεβάσμιε Πάτερ δωρήσασθαι,
τοῖς εὐλαβῶς, μνήμην σου τελοῦσι τὴν Ἱεράν,
τὴν τῶν πταισμάτων ἄφεσιν,
τὴν τῶν χαρισμάτων διανομήν,
τὴν θείαν προστασίαν,
ψυχῶν τὴν σωτηρίαν,
καὶ αἰωνίαν ἀπολύτρωσιν.

Χαίροις Αντώνιε τῶν πλανωμένων, ὁ μέγας ὁδηγός· Χαίροις τὸ ἡμέτερον καύχημα, καὶ τῆς οἰκουμένης φαιδρὸν ἀγαλλίαμα

Έχει τι μείζον ουρανός και των νόων,
Έξαρχον Aντώνιον ασκητών έχων.
Eβδομάτη δεκάτη Aντώνιον ένθεν άειραν.

Oύτος ο Mέγας Πατήρ ημών Aντώνιος ήτον από την Aίγυπτον,
ήτοι το Μισήρι, διδαγμένος την πίστιν του Χριστού
από τον πατέρα και την μητέρα του.

Ήκμαζε δε κατά τους χρόνους του Διοκλητιανού και Mαξιμιανού, και έφθασεν έως εις τους χρόνους του ευσεβούς βασιλέως Μεγάλου Κωνσταντίνου, εν έτει τιη΄ [318].

Ούτος λοιπόν επειδή εξέδωκε τον εαυτόν του εις την ασκητικήν ζωήν, τόσον υπερέβαλεν όλους τους τότε ασκητάς και Οσίους, ώστε οπού, έγινεν εις όλους τους μεταγενεστέρους παράδειγμα και τύπος της ασκήσεως.

Και το παράδοξον είναι, ότι και πρώτος αυτός, ή ομού με πολλά ολίγους, έγινεν αρχηγός της υπέρ άνθρωπον ταύτης ασκητικής και αγγελικής πολιτείας και μόνος σχεδόν έφθασεν εις τον ακρότατον όρον της πολιτείας ταύτης, καθώς ο κατά πλάτος τούτου Βίος διηγείται.

Ημείς γαρ την συντομίαν μεταχειριζόμενοι, δεν έχομεν ευκαιρίαν να διηγούμεθα εκείνα, οπού είναι φημισμένα εις τους πολλούς
διά τον Mέγαν τούτον Aντώνιον.

Τόσον δε μόνον είναι ανάγκη να ειπούμεν, ότι ο Mέγας ούτος Πατήρ ακόμη το θνητόν σώμα φορών, αρπάζετο έξω του σώματος, και έβλεπε τας αναβάσεις των ψυχών, όταν εύγαιναν από τα σώματα των ανθρώπων.

Και ότι άλλων μεν ανθρώπων αι ψυχαί, ανέβαιναν υψηλότερα από τους δαίμονας, οπού εζήτουν να πιάσουν αυτάς.

Άλλων δε, επιάνοντο από αυτούς φευ! και εκαταβιβάζοντο εις χάσμα βαθύτατον. Το οποίον τούτο είναι βέβαια ίδιον μόνης της νοεράς και ασωμάτου φύσεως. Zήσας δε χρόνους εκατόν πέντε, προς Κύριον εξεδήμησεν εν έτει 366.

Τελείται δε η αυτού Σύναξις και εορτή εν τη αγιωτάτη Μεγάλη Εκκλησία.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Τούτο δε σημειούμεν, ότι οι παλαιοί Όσιοι Πατέρες οι εν τοις Μοναστηρίοις ευρισκόμενοι, ευθύς οπού ετελείοναν την εορτήν του Μεγάλου Aντωνίου, ανεχώρουν από τα Μοναστήριά των και επήγαιναν εις τας ερήμους και όρη και σπήλαια.

Και εκεί έμεναν έως εις την εβδομάδα των Βαΐων, κατά μίμησιν του Mεγάλου Aντωνίου, μάλλον δε, κατά μίμησιν του Κυρίου, όστις μετά το Βάπτισμα το εν Ιαννουαρίω γεγονός, επήγεν εις την έρημον,
και εκεί ενήστευσε τεσσαράκοντα ημέρας.

Κατά δε την εβδομάδα των Βαΐων εσυναθροίζοντο πάλιν εις τα Μοναστήριά των. Και τη Κυριακή των Βαΐων έπρεπε να ευρεθούν όλοι συναθροισμένοι. Διά τούτο και εις τα τροπάρια της εβδομάδος ταύτης των Βαΐων, συχνάκις αναφέρονται τα λόγια ταύτα, προσκαλούντα τους Οσίους, ούτω.

«Οι εν τοις ερήμοις και όρεσι και σπηλαίοις, ήκατε αθροίσθητε συν ημίν βαϊοφόροι, υπαντήσαι τω Βασιλεί και Δεσπότη» (τη Παρασκευή).

Ομοίως και το πρώτον τροπάριον της Κυριακής των Βαΐων ταύτην την Σύναξιν των Πατέρων αναφέρει λέγον·

«Σήμερον η χάρις του Aγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγε.
Και πάντες αίροντες τον σταυρόν σου λέγομεν».

Eσήκοναν γαρ οι τρισόλβιοι Πατέρες ούτοι τον σταυρόν του Κυρίου εις τους ώμους των διά των ασκητικών αγώνων, και των θλίψεων της μοναδικής πολιτείας.

Μόνος δε ο Άγιος Σάββας επρόσμενεν έως οπού ετελείονε την εορτήν του γέροντός του Aγίου Ευθυμίου, και τότε επήγαινεν εις την έρημον.

πηγή:
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού.
Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005

Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου λόγοι ωφέλιμοι...

Ὁ ἅγιος ἀββᾶς Ἀντώνιος͵ καθεζόμενός ποτε ἐν τῇ ἐρήμῳ͵ ἐν ἀκηδίᾳ γέγονε καὶ πολλῇ σκοτώσει λογισμῶν· καὶ ἕλεγε πρὸς τὸν Θεόν·

Κύριε͵ θέλω σωθῆναι͵ καὶ οὐκ ἐῶσί με οἱ λογισμοί·
τί ποιή σω ἐν τῇ θλίψει μου; πῶς σωθῶ;

Καὶ μικρὸν διανα στὰς ἐπὶ τὰ ἔξω͵ θεωρεῖ τινα ὁ Ἀντώνιος ὡς ἑαυτὸν͵ καθεζόμενον καὶ ἐργαζόμενον͵ εἶτα ἀνιστάμενον ἀπὸ τοῦ ἔργου καὶ προσευχόμενον͵ καὶ πάλιν καθεζόμενον καὶ τὴν σειρὰν πλέκοντα͵ εἶτα πάλιν εἰς προσευχὴν ἀνιστάμενον· ἦν δὲ ἄγγελος Κυρίου͵ ἀποσταλεὶς πρὸς διόρθωσιν καὶ ἀσφάλειαν Ἀντωνίου.

Καὶ ἤκουσε τοῦ ἀγγέλου λέγοντος·

Οὕτως ποίει͵ καὶ σώζῃ.

Ὁ δὲ τοῦτο ἀκούσας͵ πολλὴν χαρὰν ἔσχε καὶ θάρσος͵
καὶ οὔτως ποιῶν ἐσώζετο.

........

Ὁ αὐτὸς ἀββᾶς Ἀντώνιος͵ ἀτενίσας πρὸς τὸ βάθος τῶν τοῦ Θεοῦ κριμάτων͵ ᾔτησε λέγων·

Κύριε͵ πῶς τινες ὀλιγόβιοι ἀποθνήσκουσι͵ τινὲς δὲ ὑπεργηρῶσι; καὶ διατί τινὲς μὲν πένονται͵ ἄλλοι δὲ πλουτοῦσι; καὶ πῶς ἄδικοι μὲν πλουτοῦσι͵ δίκαιοι δὲ πένονται;

῏Ηλθε δὲ αὐτῷ φωνὴ λέγουσα· Ἀντώνιε͵ σεαυτῷ πρόσεχε· ταῦτα γὰρ κρίματα Θεοῦ εἰσι͵ καὶ οὐ συμφέρει σοι αὐτὰ μαθεῖν.

........

Ἠρώτησέ τις τὸν ἀββᾶν Ἀντώνιον͵ λέγων·

Τί φυλάξας τῷ Θεῷ εὐαρεστήσω; καὶ ἀποκριθεὶς ὁ γέρων εἶπεν· ἃ ἐντέλλομαί σοι φύλαξον· ὅπου δὲ ἂν ἀπέρχῃ͵ τὸν Θεὸν ἔχε πρὸ ὀφθαλμῶν σου πάντοτε· καὶ ὅπερ ἂν πράττεις͵ ἔχε ἐκ τῶν ἁγίων Γραφῶν τὴν μαρτυρίαν· καὶ ἐν οἵῳ δ΄ ἂν καθέζῃ τόπῳ͵ μὴ ταχέως κινοῦ.

Τὰ τρία ταῦτα φύλαξον͵ καὶ σώζῃ.

........

Ὁ αὐτὸς εἶπεν·

Οὐδεὶς ἀπείραστος δυνήσεται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἔπαρον γὰρ͵ φησὶ͵ τοὺς πειρασμοὺς͵ καὶ οὐδεὶς ὁ σωζόμενος.

........

Ἠρώτησεν ὁ ἀββᾶς Παμβὼ τὸν ἀββᾶν Ἀντώνιον·

Τί ποιήσω; Λέγει αὐτῷ ὁ γέρων·

Μὴ ἔσο πε ποιθὼς τῇ δικαιοσύνῃ σου͵ μηδὲ μεταμελοῦ ἐπὶ πράγματι παρελθόντι͵ καὶ ἐγκρατὴς γενοῦ γλώσσης καὶ κοιλίας.

........

Εἶπεν ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος·

Εἶδον πάσας τὰς παγίδας τοῦ ἐχθροῦ ἡπλωμένας ἐπὶ τῆς γῆς·

καὶ στενάξας εἶπον·

Τίς ἄρα παρέρχεται ταύτας;

Καὶ ἤκουσα φωνῆς λεγούσης μοι·

Ἡ ταπεινοφροσύνη.

........

Εἶπε πάλιν͵

ὅτι Εἰσί τινες κατατρίψαντες τὰ ἐαυτῶν σώματα ἐν ἀσκήσει͵ καὶ διὰ τὸ μὴ ἐσχηκέ ναι αὐτοὺς διάκρισιν͵ μακρὰν τοῦ Θεοῦ γεγόνασιν.

........

Εἶπεν πάλιν͵

ὅτι Ἐκ τοῦ πλησίον ἐστὶν ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος.

Ἐὰν γὰρ κερδήσωμεν τὸν ἀδελφὸν͵ τὸν Θεὸν κερδαίνομεν· ἐὰν δὲ σκανδαλίσωμεν τὸν ἀδελφὸν͵ εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνομεν.

........

Εἶπε πάλιν·

Ὥσπερ οἱ ἰχθύες ἐγχρονίζον τες τῇ ξηρᾷ τελευτῶσιν͵ οὕτως καὶ οἱ μοναχοὶ͵ βρα δύνοντες ἔξω τοῦ κελλίου͵ ἢ μετὰ κοσμικῶν διατρί βοντες͵ πρὸς τὸν τῆς ἡσυχίας τόνον ἐκλύονται.

Δεῖ οὖν͵ ὥσπερ τὸν ἰχθὺν εἰς τὴν θάλασσαν͵ οὕτως καὶ ἡμᾶς εἰς τὸ κελλίον ἐπείγεσθαι͵ μήποτε βραδύνοντες ἔξω ἐπιλαθώμεθα τῆς ἔνδον φυλακῆς.

........

Παρέβαλόν ποτε γέροντες τῷ ἀββᾷ Ἀντωνίῳ͵ καὶ ἦν ὁ ἀββᾶς Ἰωσὴφ μετ΄ αὐτῶν. Καὶ θέλων ὁ γέρων δοκιμάσαι αὐτοὺς͵ προεβάλετο ῥῆμα ἐκ τῆς Γρα φῆς͵ καὶ ἤρξατο ἐρωτᾷν ἀπὸ τῶν μικροτέρων͵ τί ἐστι τὸ ῥῆμα τοῦτο.

Καὶ ἕκαστος ἔλεγε κατὰ τὴν ἰδίαν δύναμιν.

Ὁ δὲ γέρων ἑκάστῳ ἔλεγεν·

Οὔπω εὗρες. ῞υστερον ὅλων λέγει τῷ ἀββᾷ Ἰωσήφ·

Σὺ πῶς λέγεις εἶναι τὸν λόγον τοῦτον;

Ἀποκρίνεται· Οὐκ οἶδα.

Λέγει οὖν ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος·

Πάντως ἀββᾶς Ἰωσὴφ εὗρε τὴν ὁδὸν͵ ὅτι εἶπεν͵ Οὐκ οἶδα.

Θεοφόρε Ἀντώνιε,

πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Τοσούτον υπερέβη τους άλλους ασκητάς ο Aντώνιος...

Σημειούμεν εδώ ένα θαυμαστόν έπαινον διά τον Μέγανν Aντώνιον,
όστις γράφεται παρά τω Ευεργετινώ, βιβλ. δ΄, υποθέσει δ΄.

Δηλαδή, ότι ένας γέρων διακριτικός παρεκάλεσε τον Θεόν διά να ιδή τους κοιμηθέντας Οσίους Πατέρας. Και είδεν αυτούς, έξω μόνον από τον Aββάν Aντώνιον.

Όθεν είπεν εις τον Άγγελον, οπού έδειχνεν αυτώ τους Πατέρας.

Πού είναι ο Aββάς Aντώνιος;

O δε Άγγελος είπεν αυτώ, ότι ο Aντώνιος ευρίσκεται εις τον τόπον εκείνον,
όπου είναι ο Θεός.

Διατί δε ο Aντώνιος ηξιώθη τοσαύτην δόξαν υπέρ τους άλλους Πατέρας;

Eπειδή και ηγάπησε τον Θεόν υπέρ εκείνους.

Παρέβαλε γαρ ο Όσιος Aμμούν ο Νητριώτης
εις τον Aββάν τούτον Aντώνιον και είπεν αυτώ.

Eγώ περισσότερον κόπον κάμνω εις την άσκησιν από λόγου σου.

Και πώς το εδικόν σου όνομα εμεγαλύνθη
εις τους ανθρώπους περισσότερον από το εδικόν μου;

Aπεκρίθη ο Aντώνιος.
Eπειδή εγώ ηγάπησα τον Θεόν περισσότερον από λόγου σου. Όθεν και εσυνείθιζεν ο αοίδιμος να λέγη. «Eγώ ουκέτι φοβούμαι τον Θεόν, αλλά αγαπώ Αυτόν. Η γαρ τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον».
Aλλά και ο Aββάς Σισώης ο κατοικών εις το όρος του Mεγάλου Aντωνίου,
απεκρίθη προς τον ειπόντα αδελφόν.

Δεν έφθασας πάτερ εις τα μέτρα του Aντωνίου;

προς ταύτα λέγω απεκρίθη ο Σισώης.

Aνίσως είχον ένα από τους λογισμούς του Aντωνίου, ήθελα γένω όλος ωσάν φωτία .

Τοσούτον υπερέβη τους άλλους ασκητάς ο Aντώνιος.

Χαῖρε Γεώργιε, τὸ κλέος Ἰωαννίνων· χαῖρε ἡ βρῦσις τῶν θαυμασίων

Τὸν πανεύφημον Μάρτυν Χριστοῦ Γεώργιον,

Ἰωαννίνων τὸ κλέος, καὶ πολιούχον λαμπρόν,

ἐν ᾠδαῖς πνευματικαῖς ἀνευφημήσωμεν,

ὅτι ἐνήθλησε στεῤῥῶς,

καὶ κατήνεγκε ἐχθρόν, τοῦ Πνεύματος τῇ δυνάμει,

καὶ νῦν ἀπαύστως πρεσβεύει,

ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Μίκης-Θάλεια, σημειώσατε 1

Δεν μπορώ να μη παραπέμψω στην τελευταία μακροσκελή επιστολή-απάντηση του Μίκη Θεοδωράκη προς την κ. Θάλεια Δραγώνα, που του διαμαρτυρήθηκε για... συκοφαντική δυσφήμισή της. Ολόκληρη μπορείτε να τη βρείτε στο 'Ρεσάλτο'.

Εδώ ας σημειώσω μόνο τις τελευταίες παραγράφους του συνθέτη: "Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σ’ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απ’ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απ’ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη; Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ’ αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα… Γι’ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ’ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας".
πηγή:
Γοργά Παρεστιγμένα

ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΜΑΣ...

Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για την απομάκρυνση του σημείου του Σταυρού από τις αίθουσες των σχολείων στη γείτονα Ιταλία έδωσε την ευκαιρία σε ορισμένους κύκλους, που αυτοαποκαλούνται μονίμως ως «προοδευτικοί» στα καθ’ ημάς, να ζητήσουν την αποκαθήλωση τόσο των εικόνων όσο και οποιωνδήποτε θρησκευτικών συμβόλων όχι μόνο από τα σχολεία, αλλά και από όλους τους δημόσιους χώρους (δικαστήρια, υπηρεσίες, κοινοβούλιο και αλλού).

Παράλληλα, το μόνιμο αίτημα της κατάργησης του όρκου επανήλθε και, σε συνδυασμό με τις προτάσεις-αποφάσεις της πολιτείας σχετικά με τη φορολόγηση της ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας και τα υπηρεσιακά αυτοκίνητα των Μητροπόλεων, δίνεται η εντύπωση ότι το πρόβλημα της κοινωνίας μας είναι η παρουσία της Εκκλησίας στο δημόσιο βίο.

Τόσο οι εικόνες και οι σταυροί, όσο και ο όρκος, αποτελούν για την πολιτεία σύμβολα, τα οποία δείχνουν τη σχέση του κράτους με την Εκκλησία
στο διάβα της Ιστορίας.

Μας οδηγούν στη συναλληλία του Βυζαντίου, όταν το κράτος λειτουργούσε με νόμους, οι οποίοι ήταν στηριγμένοι στην ηθική του Ευαγγελίου και η κοινωνία πορευόταν θεωρώντας ως αυτονόητη τη σχέση της με την πίστη.

Γνωρίζουμε όλοι ότι ο πολιτισμός του Βυζαντίου, τόσο σε υλικό, όσο και σε αξιακό επίπεδο, παραμένει ένας από τους κορυφαίους πολιτισμούς
της Παγκόσμιας Ιστορίας.

Όλοι, «πλην Λακεδαιμονίων».

Μας οδηγούν στο κράτος το οποίο προέκυψε μετά την Επανάσταση του 1821.

Η πολιτεία, παρά την αυταρχική πολιτική της εις βάρος της Εκκλησίας (πραξικοπηματική ανακήρυξη του Αυτοκεφάλου σε σχέση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δήμευση της μοναστηριακής περιουσίας, κρατικοποίηση της πίστης), θέλησε να δείξει τόσο ότι υπήρχε ευγνωμοσύνη στην Εκκλησία για τη συμβολή της στη διατήρηση της ταυτότητας και της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων, όσο και ότι ήθελε να την αξιοποιήσει για την κοινωνική ενότητα και συνοχή.

Έτσι, στην καθημερινή λειτουργία της παιδείας και της δικαιοσύνης όσο και στον τρόπο οργάνωσης των θεσμών ευρύτερα, καθιερώθηκαν τα σύμβολα αυτά, τα οποία δηλώνουν την ιστορικοθρησκευτική συνέχεια του Ελληνισμού.

Η εποχή μας πρεσβεύει μία νέα θρησκεία.

Αυτή των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Θα ήταν άτοπο, βεβαίως, να αρνηθεί κανείς ότι ο σεβασμός της κοινωνίας στο ανθρώπινο πρόσωπο, στην ελευθερία, στον αυτοπροσδιορισμό του, στην περιουσία του, στην τιμή του, στην ευκαιρία να είναι πολίτης σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου και αν ζει, δεν αποτελεί στοιχείο προόδου και πολιτισμού.

Το ερώτημα όμως που ανακύπτει είναι αν τελικά υπάρχει συλλογικός βίος, ο οποίος προηγείται του ατομικού, όταν, μάλιστα, οι συλλογικές επιλογές της κοινωνίας δεν υποχρεώνουν το άτομο να παραβιάσει τις βασικές αρχές του.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων λειτουργεί στη λογική της αδιαφορίας για το συλλογικό βίο.

Κρίνει εντελώς τεχνοκρατικά τη ζωή των λαών και των ανθρώπων, αδιαφορεί για το συλλογικό βίο στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Έτσι, η ουσία της προσφυγής σ’ αυτό από την Ιταλίδα φιλανδικής καταγωγής έγκειται στο ότι το ατομικό προηγείται του συλλογικού, κάτι που έρχεται σε αντίφαση με τη συλλογική προσφορά παιδείας την οποία το κράτος
καλείται να προσφέρει στους νέους.

Σύσσωμη η ιταλική κοινωνία αντέδρασε στην απόφαση του Δικαστηρίου,
αρνούμενη να την εφαρμόσει.

Ο συλλογικός βίος, ακόμη και στην εποχή της εκκοσμίκευσης και του ατομοκεντρισμού, παραμένει στόχος της κοινωνίας.

Το αντίθετο θα ήταν τραγικό.

Γι’ αυτό και τα σύμβολα, τα οποία εκφράζουν την παράδοση και την ιστορία ενός λαού, όσο και αν έχουν αποδομηθεί από την ηθική της παγκοσμιοποίησης και του θρησκευτικού αποχρωματισμού, παραμένουν λόγοι για τους οποίους οι θεσμικοί φορείς θεωρούν καθήκον τους να στηρίξουν.

Στα καθ’ ημάς η σπουδή μονίμως πρυτανεύει.

Ζούμε σε μία πραγματικότητα στην οποία δεσπόζει η λογική του άμετρου εκσυγχρονισμού: το συλλογικό οφείλει να είναι στο περιθώριο του βίου μας και το ατομοκεντρικό να δεσπόζει.

Αποτέλεσμα: η φαυλοκρατία. Αντί λοιπόν οι όποιοι εκσυγχρονιστές και «προοδευτικοί» της κοινωνίας μας να εξετάζουνε ποιοι θεσμοί μπορούν να εγγυηθούν πραγματικά τη διαφύλαξη των ατομικών δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης, στρέφουν την μήνη τους, ακολουθώντας έναν στείρο υλισμό, εναντίον της κατ’ εξοχήν έκφρασης του συλλογικού, που είναι η Εκκλησία.

Εκκλησία, παιδεία και πολιτική μαθαίνουν στον άνθρωπο να είναι υπεύθυνος πολίτης και να εργάζεται όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τους άλλους.

Ακόμη και σε συμβολικό επίπεδο, δεν είναι μόνο η ιστορία η οποία πρέπει να παραμείνει ακέραιη στις συνειδήσεις μας.

Είναι και τα ίδια τα σύμβολα της παράδοσής μας, τα οποία μαρτυρούν ότι ο καθένας μας δεν υπάρχει μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τους άλλους.

Η κρίση η οποία κυριαρχεί στην κοινωνία μας έχει τις ρίζες της στο σβήσιμο της συλλογικής συνείδησης και στην καλλιέργεια ενός ανθρώπινου τύπου ο οποίος νοιάζεται μόνο για το ατομικό.

Αυτός ο τύπος ενοχλείται ακόμη και σε συμβολικό επίπεδο
από ό,τι θυμίζει συλλογικότητα.

Γι’ αυτό προσφεύγει σε θεσμούς οι οποίοι δημιουργήθηκαν για να διαγράψουν τελικά μακροπρόθεσμα κάθε έκφραση κοινής πορείας που δίνει νόημα στο βίο μας.

Η τελική απάντηση, όμως, εναπόκειται στον κάθε λαό και στην κάθε κοινωνία. Άλλωστε, όσο κι αν φαίνεται λαϊκίστικο, η όποια δικαστική απόφαση δεν μπορεί να υποκαταστήσει το κοινό περί δικαίου αίσθημα, όταν μάλιστα αυτό επιθυμεί να διαφυλάξει ό,τι οδήγησε τελικά στη δημιουργία αυτών των θεσμών.

Την ανάγκη για προστασία από την αυθαιρεσία των πολλών.

Η κατάληξη να υπάρχει πλέον αυθαιρεσία των λίγων ή του ενός, οι οποίοι θέλουν να περιχαρακωθούν στην ιδιωτεία τους και να την επιβάλουν σε όλους, μαρτυρεί ότι η κρίση είναι πολύ πιο βαθιά από όσο φαίνεται.

Κι εδώ απαιτείται πλέον συλλογική αντίδραση.

Η πολιτική σήμερα στην πατρίδα μας δε συζητά για τη σχέση συλλογικού
και ατομικού.

Μόνο η εξουσία την ενδιαφέρει.

Απομένουν Εκκλησία και παιδεία να μπολιάσουν την κοινωνία μας με ψήγματα πνευματικού αναπροσανατολισμού, τα οποία θα δημιουργήσουν πρόσωπα που δε θα σκέφτονται τον εαυτό τους και μόνο, αλλά θα λειτουργούν
στην προοπτική της συλλογικότητας.

Η όποια κρίση δεν θα ξεπεραστεί με οικονομικές παροχές, αλλά στην προοπτική της προσφοράς και της θυσίας για το σύνολο.

Χωρίς όμως σύμβολα, χωρίς πρότυπα και προοπτικές συλλογικότητας,
μάτην κοπιώμεν.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Τοπικές Εκκλησιαστικές Ειδήσεις

Σήμερα ,

επι τη εορτή του οσίου πατρός ημών

Αντωνίου του μεγάλου,

πανηγυρίζουν

οι ομώνυμοι Ιεροί Ναοί που βρίσκονται:

στην πόλη του Αγρινίου
(σήμερα στις 5 το απόγευμα θα ψαλλεί η ιερά παράκληση του Οσίου)

και στα Φραγκουλέικα.

........

Η εορτή του

Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του έξ Ιωαννίνων

θα τιμηθεί με ιδιαίτερη λαμπρότητα

σήμερα το πρωί

στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου της πόλεως του Αγρινίου.


.......

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.Κοσμάς

σήμερα το πρωί

θα ιερουργήσει στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Μεσολογγίου.

Μετά το πέρας της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας

θα προστεί του τεσσαρακονθημέρου ιερού μνημοσύνου
της αείμνηστης Ελένης Καππέ
Διευθύντριας του
Δροσινείου Οικοτροφείου Μεσολογγίου.

........

Στον Ιερό Ναό Αγίου Θωμά Αγρινίου,

κάθε Κυριακή στις 5 το απόγευμα
ψάλλεται ο εσπερινός και στη συνέχεια πραγματοποιούνται ομιλίες

από τον π.Βασίλειο Μπρέσιακα, προιστάμενο του Ναού.

........

Πανηγυρίζουν σήμερα το απόγευμα και αύριο ,

με την ευκαιρία της μνήμης
του έν Αγίοις πατρός ημών Αθανασίου του Μεγάλου

οι Ιεροί Ναοί που βρίσκονται:
στην ιερά πόλη του Μεσολογγίου,στην Άνω Μακρυνού,στο Γιαννούζι Αγρινίου,
στην Κερασιά Τριχωνίδος,στο Πυργί,
στο Ανοιξιάτικο, το Σπάρτο,την Αρωνιάδα,την Αμφιλοχία
(εδώ του Όρθρου και της Θείας Λειτουργίας αύριο το πρωί ,
θα προστεί ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.Κοσμάς),
στον Καραισκάκη Αστακού, στην Κατούνα,
(εδώ του Μεγάλου Εσπερινού σήμερα το απόγευμα θα χοροστατήσει ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.Κοσμάς)
στα Παλιάμπελα Βονίτσης,
στο Νεροχώρι και την Αγία Σοφία Παμφίας.


επιμέλεια:

"Ευδρομούντων Αλείπτης"