Δεν θ’ αντιγράψω ορισμούς από βιβλία. Θα μιλήσω μέσα από την καρδιά μου.
Ορθοδοξία είναι η μόνη αλήθεια.
Είναι πρόσκληση σε μια συγκινητική και καταπληκτική περιπέτεια.
Θέλει τόλμη, έχει ρίσκο, δεν είναι μια επανάπαυση σε δάφνες του παρελθόντος.
Θα συμφωνήσω με τον Ντοστογιέφσκι που λέει:
“Πιστεύω πως δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο, πιο βαθύ,
πιο δελεαστικό, πιο δημοφιλές,
πιο γενναίο και πιο τέλειο από τον Χριστό…”.
Η Ορθοδοξία αυστηρά μας θέλει καθαρούς και αθώους.
Έχει μεγάλες απαιτήσεις από εμάς.
Δίχως Θεό θα ήμασταν σίγουρα πιο παλιάνθρωποι.
Είναι αλήθεια πως δεν είμαστε άγιοι.
Το χειρότερο είναι να κάνουμε τους αγίους.
Αυτό δεν αρέσει διόλου στον Θεό.
Η Ορθοδοξία μας θέλει ανυπόκριτους, ατόφιους,
γνήσια ταπεινούς κι επιεικείς με τους άλλους.
Επίσης ακαχύποπτους, αζηλόφθονους και καρτερικούς.
Ο Χριστός της Ορθοδοξίας είναι προσιτός, φιλικός, ευγενικός,
συγχωρητικός και συμπαθητικός.
Ποτέ δεν μίλησε σκληρά στους αμαρτωλούς ούτε ποτέ τους περιφρόνησε.
Κατανοεί την αδυναμία μας, τον παρασυρμό μας, την αδυναμία μας.
Δεν κακιώνει, δεν επιτιμά, δεν τιμωρεί κι εκδικείται.
Συγχωρεί, αγαπά, θυσιάζεται για μας.
Ένας Εβραίος-Ρουμάνος, που έγινε στη φυλακή ορθόδοξος,
γράφει στο “Ημερολόγιο της ευτυχίας” του, ο Νικολάε Στάινχαρτ:
Ο Θεός
“σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτή η αφηρημένη έννοια, ο ψυχρός δημιουργός, δεν είναι ο αχώρητος και αμετάβλητος Βράχμα,
δεν είναι η θεότητα της γνώσης που εκδιπλώνει τους αιώνες”.
Η Ορθοδοξία δεν είναι μια ωραία θρησκεία ανάμεσα στις άλλες καλές.
Είναι τρόπος, στάση, ύφος και ήθος ζωής.
Είναι η θυσιαστική αγάπη δίχως ανταλλάγματα.
Η αγάπη των εχθρών και η συγχώρεση των πάντων.
Είναι ένα σκάνδαλο και μια μωρία για τους πολύ λογικούς η Ορθοδοξία.
Η ορθόδοξη διδασκαλία δεν είναι η ασαφής, μπερδεμένη, δύσκολη, ακατόρθωτη. Δεν είναι για τους ευκολόπιστους και τους φανατικούς θρησκόληπτους.
Είναι για απαιτητικά πνεύματα, για αισιόδοξους και μαχητικούς.
Δίνει την πραγματική ελευθερία και μακαριότητα.
Η ειρήνη, η ηρεμία, η γλυκύτητα των αγίων το φανερώνει.
Η Ορθοδοξία δεν είναι αναλγητικό και ναρκωτικό.
Είναι συνεχής διακινδύνευση, εγρήγορση, ορθοστασία, αγρύπνια, ανάταση.
Η Ορθοδοξία δεν είναι ελληνική, είναι οικουμενική.
Δεν κρύβεται στο Άγιον Όρος ή τα Ιεροσόλυμα
αλλά στην καρδιά του κάθε αληθινού ταπεινού.
Όσοι θεωρούν ότι η Ορθοδοξία είναι
για τους απλοϊκούς και αφελείς πλανάται πλάνη οικτρή.
Αν νομίζει κανείς ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία μαθητεύουν κάποιοι χασομέρηδες, κλαψιάρηδες, λαθεύει. Οι Ορθόδοξοι αγωνίζονται για την ακεραιότητα,
τη διαφάνεια και τη γνησιότητα.
Δεν είναι ακατάδεκτοι, ψυχροί.
Η ματαιότητα του κόσμου δεν τους μελαγχολεί, αλλά τους συνετίζει καίρια.
Ο Θεός μας δεν είναι μάγος, φακίρης, ταχυδακτυλουργός και παράξενος θαυματοποιός. Δεν του αρέσουν τα μεσοβέζικα πράγματα, τα μελαγχολικά, τα βιαστικά, ανυπόμονα και χλιαρά.
Αγαπά κυρίως τ’ αληθινά, τ’ ατόφια, τα ταπεινά.
Στην Ορθοδοξία πάντοτε ελπίζουμε, μυστικά χαιρόμαστε,
δεν μπορούμε να μην αισιοδοξούμε.
Ζούμε για ν’ αγαπάμε.
Όποιος νομίζει ότι η Ορθοδοξία θέλει εχθρούς, μόνο πολεμά, είναι για να εξουσιάζει και να καταδικάζει, αστοχεί σοβαρά.
Για ν’ αναστηθούμε θα πρέπει πρώτα να σταυρωθούμε.
Η σταύρωση θέλει προετοιμασία.
Η σταύρωση θέλει την ώρα της.
Η Ορθοδοξία είναι σταυρωμένη, τεταπεινωμένη και αναστημένη.
Ορθοδοξία σημαίνει ορθοπραξία.
Ορθή και αληθινή γνώση και καθαρή ζωή.
Η Ορθοδοξία είναι παρεξηγημένη.
Ίσως φταίμε κι εμείς που την παρουσιάσαμε λαθεμένα.
Η Ορθοδοξία περισσότερο βιώνεται και λιγότερο διδάσκεται.
Η Ορθοδοξία είναι μια στοργική μητρική αγκαλιά,
που γνωρίζει ν’ αναπαύει τα τέκνα της εξαίσια.
πηγή:
Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
