Δευτέρα 4 Μαΐου 2009

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

(9 Μαΐου)

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Στην Ορθόδοξη αγιογραφία ο άγιος εικονίζεται να μεταφέρη στον ώμο του τον Χριστό και γι’ αυτό, σύμφωνα με μια παράδοση, ονομάστηκε και Χριστοφόρος. Αυτό δεν φαίνεται μέσα στα συναξάρια, όμως εκείνο που είναι αληθινό και έχει και την μεγαλύτερη σημασία είναι το ότι ήταν όντως χριστοφόρος και θεοφόρος, αφού είχε τον Χριστό μέσα στην καρδιά του “κατοικούντα και εμπεριπατούντα”, κατά τον λόγο του Ιδίου: “Ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω και έσομαι αυτών Θεός και αυτοί έσονταί μοι λαός” (Β’ Κορ. στ’, 16). Εξ αφορμής ίσως της παραδόσεως αυτής θεωρείται προστάτης των οδηγών. Στο “Μικρόν Ευχολόγιον” της Ορθοδόξου Εκκλησίας και συγκεκριμένα στην Ακολουθία “επί ευλογήσει νέου οχήματος” υπάρχει, πρώτο στην σειρά, το Απολυτίκιό του.

Ο Μεγαλομάρτυς του Χριστού Χριστοφόρος ως προς την εξωτερική εμφάνιση ήταν τόσο πολύ άσχημος, που έκαμε μερικούς αγιογράφους να τον παριστούν με μορφή σκύλου. Φυσικά, αυτό είναι υπερβολή. Είχε όψη δύσμορφη και άγρια, όμως ανθρώπινη. Καταγόταν από χώρα ειδωλολατρών ανθρωποφάγων. Το αρχικό του όνομα ήταν Ρέπρεβος, που σημαίνει αδόκιμος, αποδοκιμασμένος, κολασμένος. Πιθανότατα έζησε τον καιρό του Δεκίου (249-251), όταν στην Αντιόχεια Επίσκοπος ήταν ο άγιος Ιερομάρτυς Βαβύλας.

Η μεταστροφή του στον Χριστό έγινε με τρόπο θαυμαστό. Συνελήφθη αιχμάλωτος σε μάχη, που διεξήγαγε το έθνος του με τα αυτοκρατορικά στρατεύματα. Άγριος και απρόσιτος όπως ήταν, δυσκολευόταν και στην ομιλία, γι’ αυτό και προσευχήθηκε θερμά. Και όπως αναφέρει ο ιερός συναξαριστής, ήλθε άγγελος Κυρίου, ακούμπησε τα χείλη του και από εκείνη την στιγμή άρχισε να ομιλή ελεύθερα. Από άλαλος και ειδωλολάτρης έγινε εύλαλος κήρυκας και ομολογητής του Χριστού. Βέβαια, το θαύμα δεν γεννά την πίστη, αντίθετα η πίστη είναι εκείνη που γίνεται αιτία του θαύματος. Παρ’ όλα αυτά ο Θεός χρησιμοποιεί πολλές φορές το θαύμα, όταν πρόκειται για απίστους, πλην όμως καλοπροαιρέτους, και κυρίως για ανθρώπους που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να ακούσουν και να μάθουν πολλά πράγματα για τον Χριστό και την Εκκλησία Του.

Ο άγιος Βαβύλας κατά το Βάπτισμα τον μετονόμασε σε Χριστοφόρο. Η άκτιστη θεία Χάρη που έλαβε την ώρα του Βαπτίσματος και του Χρίσματος, μεταμόρφωσε όλη του την ύπαρξη. Και αυτή ακόμα η δύσμορφη όψη του φαινόταν φωτεινότερη και ομορφότερη. Η εσωτερική ωραιότητα ή ασχήμια αντανακλά και στην εξωτερική όψη του ανθρώπου με αποτέλεσμα να προσθέτη ή να αφαιρή ομορφιά. Τα ψυχικά χαρίσματα και οι αρετές όπως η ταπείνωση, η αγάπη, η ανθρωπιά, η χωρίς υστεροβουλία εξυπηρέτηση του συνανθρώπου, προσθέτουν ωραιότητα και κάλλος και στην εξωτερική εμφάνιση. Η αυταρχικότητα, η γκρίνια, ο φθόνος, η έλλειψη καλωσύνης και χαμόγελου ασχημαίνουν και τον πιο όμορφο εξωτερικά άνθρωπο. Και κάτι άλλο. Η εμφάνιση του ανθρώπου είναι σάρκα. Η ψυχή δεν φαίνεται, όπως και τα χαρίσματά της δεν γίνονται αντιληπτά από την πρώτη ματιά και από τον οιονδήποτε. Γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή και προσοχή στις κρίσεις. Όποιος βιάζεται σίγουρα κάνει λάθη. “Άφησε τον άλλο να σού αποκαλύπτεται και όταν τον γνωρίσης καλά τότε και η γνώμη σου γι’ αυτόν θα είναι ορθότερη” ή κατά τον λόγο της Αγίας Γραφής “μή κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνετε”. Ο λεγόμενος θεσμός των καλλιστείων που στις μέρες μας, λόγω και της τηλεόρασης, γνωρίζει άνθηση, φανερώνει μια επιπολαιότητα στις κρίσεις μας, αλλά και την ακατάσχετη μανία για εμπορευματοποίηση των πάντων και των πιο ιερών ακόμη πραγμάτων. Επί πλέον δείχνει ένα δυϊσμό και μια αυτονόμηση της σάρκας. Η εξωτερική ομορφιά, η ωραία φωνή και τόσα άλλα χαρίσματα είναι δώρα χαρισμένα από τον Θεό, όπως ακριβώς το λέει και η λέξη. Άλλωστε το κάλλος δεν έχει σχέση μόνο με εξωτερικά πράγματα. Δεν εξαρτάται μόνο από την όψη και την συμμετρία των μελών του σώματος, γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα. Είναι ψυχοσωματική ύπαρξη και ως τέτοια πρέπει να κρίνεται. Το σώμα δεν είναι ο όλος άνθρωπος, αλλά το σώμα του ανθρώπου, όπως και η ψυχή, είναι η ψυχή του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι “το συναμφότερον”, δηλαδή και τα δύο μαζί. Υπάρχει επομένως αλληλεπίδραση. Όταν στην καρδιά κατοικεί το Άγιον Πνεύμα, αυτό φωτίζει και ομορφαίνει και την ψυχή και το σώμα. Αντίθετα, όταν το πονηρό πνεύμα αποκτά εξουσία πάνω στην άνθρώπινη ύπαρξη, τότε αυτή γίνεται, εσωτερικά και εξωτερικά, σκοτεινή και άκομψη.

Ωραία πόδια είναι αυτά που λιώνουν στην διακονία της αγάπης. “Ως ωραίοι οι πόδες των ευαγγελιζομένων την ειρήνην των ευαγγελιζομένων τα αγαθά”. Ωραία χέρια αυτά που εργάζονται την προσφορά και την ελεημοσύνη και γενικά ωραίο σώμα αυτό που καταυγάζεται από το άκτιστο φως της Χάριτος του Θεού.

Παπαποστόλης, ο φίλος του Αγίου μας


Ο Παπαποστόλης γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1871 στο Αγρίνιο, όπου και πέθανε τον Αύγουστο του 1960. Αφού τελείωσε την στοιχειώδη εκπαίδευση στο Αγρίνιο, διορίστηκε Γραμματοδιδάσκαλος και επί περίπου δύο χρόνια παρέμεινε στον Βλοχό Τριχωνίδας. Στη συνέχεια διορίστηκε υπογραμματέας του Ειρηνοδικείου Αγρινίου. Νυμφεύτηκε την Μαριγώ Μαρκοπούλου, που πρόωρα πέθανε. Τον Σεπτέμβριο του 1901 στο Θέρμο έλαβε από τον τότε Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Παρθένιο τον πρώτο βαθμό της Ιερωσύνης, του Διακόνου. Τον Ιούνιο του 1903 χειροτονήθηκε στην Αθήνα ιερεύς και τοποθετήθηκε αμέσως ως εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Χριστόφορου Αγρινίου. Το 1924 ο τότε Μητροπολίτης, αφού εκτίμησε τη δράση και τις αρετές του π. Αποστόλου, του απένειμε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη και τον ανεκήρυξε Αρχιερατικό Επίτροπο Αγρινίου. Η δράση του μακαριστού Γέροντος επεκτάθηκε σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής. Τρέχει παντού για να ανακουφίσει και να ενθαρρύνει. Με την καλωσύνη του, καθώς και με τις άλλες αρετές γλυκαίνει τους πόνους των πληγωμένων καρδιών. Επισκέπτεται κατά τα χρόνια της κατοχής φυλακισμένους, παρηγορεί και νοσηλεύει τους ασθενείς, και σωματικά, μα κυρίως πνευματικά. Κανείς από τους παλαιοτέρους σε ηλικία, παρατηρεί ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Αχελώου κ. Ευθύμιος δεν θυμάμαι τον Παπαποστόλη με αδειανές τις τσέπες του. Ήταν πάντοτε γεμάτες. «Γιατί ήταν προέκταση της καρδιάς του, που ήταν πάντα γεμάτη αγάπη για όλους και τον καθένα ξεχωριστά». Πώς λοιπόν κατόρθωσε να επιβληθεί στην κοινωνία; Ποιο ήταν το μυστικό του Παπαποστόλη; θα μας το πει ο αείμνηστος π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος. «Ήταν η αγάπη του η πολλή και η καλωσύνη του η μεγάλη. Εχθρούς δεν είχε. Αγαπούσε όλους τους ανθρώπους. Κακό δεν έλεγε για κανένα. Γϊ αυτό ο δεσπότης του ο Ιερόθεος έλεγε ότι ο Παπαποστόλης και τον διάβολο ακόμα καλό τον λέγει».

Αγαπούσε τους δυστυχισμένους, γράφει ο Παν. Κουτσούκης. Και συνεχίζει: "Το βάσανό τους το μάθαινε πρώτος αυτός. «Τόση ήταν η αγάπη του, ώστε γνώριζε τις στενοχώριες και τις χαρές κάθε οικογενείας και κάθε ενορίτη του». «'Εχαιρε μετά χαιρόντων, έκλαιε μετά κλαιόντων». Έγινε «τοις πάσι τα πάντα, ίνα τους πάντας κερδήση», μιμούμενος σε όλη του τη ζωή τον θεηγόρο Απόστολο Παύλο, γενόμενος κι αυτός με τη σειρά του Απόστολος και «σκεύος εκλογής». Αγαπούσε χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς υπολογισμούς. Αγαπούσε απλά όλους τους ανθρώπους. Όλους! Και τους εχθρούς του ακόμη. Ενώ ήταν κατώτερος στη γνώση και τη σοφία από πολλούς μορφωμένους της εποχής του, τους ξεπερνούσε όμως κατά πολύ στην αγάπη. Εξάλλου αυτό είναι εκείνο που σήμερα και πάντα θα καταξιώνει την ύπαρξη του. Δικό του έργο του και προσωπικός του μόχθος είναι και ο περικαλλής νέος Ιερός Ναός του Αγίου Χριστόφορου Αγρινίου. Του «Αφέντη του Αγίου», όπως έλεγε και ο ίδιος. Ένας νέος ναός, σύγχρονος και ευρύχωρος και το πιο σημαντικό, μέσα στην πόλη του Αγρινίου. Οι εργασίες άρχισαν το 1920 και τελείωσαν το 1937. Ένας πραγματικός άθλος, αν αναλογισθεί κανείς τις συνθήκες της εποχής. Η σχέση που είχε αναπτύξει με τον πολιούχο και προστάτη μας Αγιο Χριστόφορο έχει μείνει στη μνήμη όλων των πιστών του Αγρινίου και όχι μόνο. Ο ναός του Αγίου ήταν το δεύτερο σπίτι του π. Αποστόλου. Με τον «αφέντη» του Άγιο μιλούσε απλά ως οικείος, συζητούσε μαζί του, προσευχόταν σε αυτόν, του έθετε τα προβλήματα του (τα προβλήματα των συνανθρώπων του δηλαδή), έπαιρνε την ευλογία του και προχωρούσε. Κάποια χρονιά λίγο πριν του Αγίου Χριστόφορου - διηγούνται οι παλαιότεροι σε ηλικία Αγρινιώτες - φοβήθηκε μήπως λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν, δεν πάνε οι πιστοί να προσκυνήσουν στη χάρη του Αγίου. Αυτό θα είχε ως συνέπεια να μην εξοικονομηθούν τα απαραίτητα χρήματα για τη συνέχεια των έργων. - Αγιε Χριστόφορε, τον άκουσαν να λέει τότε, δικός σου είναι ο ναός. Αν θέλεις να συνεχίσουμε, κάνε να μη βρέξει. Λόγια απλά. Λόγια που επαναλαμβανόταν συνέχεια και που δείχνουν ακριβώς την οικειότητα του γέροντος και τη μεγάλη του εμπιστοσύνη στον αγαπημένο του Άγιο. Παράλληλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δικό του έργο είναι και η δενδροφύτευση σε εκείνο το γυμνό βουνό με τα λίγα δέντρα, που έγινε αργότερα το αλσύλλιο του παλαιού Αγίου Χριστόφορου, η μοναδική πηγή οξυγόνου για όλο το Αγρίνιο ακόμη και σήμερα. Η Ακαδημία Αθηνών, εκτιμώσα την προσπάθεια και το μεγάλο έργο του π. Αποστόλου, τον βράβευσε και προσέφερε χρηματικό ποσό για το δάσος που δημιούργησε. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1944, ημέρα του Σταυρού, εμφανίστηκε και εδώ η σεβάσμια μορφή του Παπαποστόλη με τα σωτήρια όπλα της αγάπης και της πίστεως. Ο γέροντας ως επικεφαλής μιας επιτροπής Αγρινιωτών πατριωτών επεμβαίνει σωτήρια ανάμεσα στις αντάρτικες δυνάμεις του ΕΛΑΣ και στον ταγματάρχη Γ. Τολιόπουλο του τάγματος ασφαλείας της πόλεως μας και κατορθώνει να αποτρέψει την πόλη του Αγρινίου από «ένα φοβερό αιματοκύλισμα ενός αδελφικού αλληλοσπαραγμού». Γράφει ο θεολόγος και βιογράφος του π. Αποστόλου κ. Ανδρέας Κωστακιώτης: «Ο γέροντας· ήταν όλος απλότητα και ταπείνωση». Χαρακτηριστικό της ταπεινοφροσύνης του είναι και το ακόλουθο γεγονός. Όταν η δημοτική αρχή Αγρινίου έφτιαξε το πρόπλασμα της προτομής του, πότε δεν θέλησε να το δει, παρά τις παρακλήσεις πολλών. Διαμαρτυρόταν λέγοντας: «Εγώ δεν έκανα τίποτε, γιατί να γίνουν όλα αυτά; Τι χρειάζονται;». Λόγια ανθρώπου βαθιά ταπεινού. Το φρόνημα του ήταν απόλυτα τοποθετημένο, γεμάτο ειρήνη και γαλήνη, μέσα στο πλαίσιο της ομορφιάς και της χάριτος που δίνει η ταπείνωση. Πλήρης ημερών παρέδωσε την αγιασμένη του ψυχή στον θεό, αφού κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων και αφού παρεκάλεσε αυτούς που τον φρόντιζαν να δοθεί η μοναδική του περιουσία (ο σταυρός και τα παπούτσια του) στους φτωχούς. Ήταν 13 Αυγούστου του 1960 και ώρα 6.00 μ.μ. Ο λαός του Αγρινίου και ολόκληρης της Αιτωλοακαρνανίας θρηνούσε την απώλεια ενός πραγματικά αγίου.

Να πώς χαρακτηρίζει τον Παπαποστόλη ο Κώστας Τριανταφυλίδης: "Ο Παπαποστόλης δεν ήταν ούτε σοφός ούτε ρήτορας. Κι όμως η ζωή του ήταν ολάκερη σοφία και το παράδειγμα του πιο εύγλωττο κι από την ευφραδέστερη ακόμα ρητορική. Ποιο ήταν άραγε το μυστικό του; Ήταν η αγάπη του Α και το Ω της θρησκείας μας. Αυτό που ή τόχεις - και είσαι γνήσιος Χριστιανός ή δεν τόχεις—και είσαι κύμβαλον αλαλάζον. Όταν ακούμε αγάπη, πάει ο νους μας σε ένα σωρό συναισθηματισμούς ή ακόμα γλυκερότητες και εγωπαθείς προσηλώσεις. Όχι τέτοια. Η αγάπη του Παπαποστόλη ήταν «όμορφη». Όμορφη και καθαρή σαν το κρυστάλλινο νερό. Κυλάει το νεράκι ανάμεσα από λογής χορταρικά. Σκύβεις του λόγου σου, ξεδιψάς, και ευλογείς το θεό για τα δωρήματα του. Τον θυμάμαι, που λες, κατέβαινε από το δρόμο της εκκλησίας του, σωστή βιβλική μορφή. Σταματούσε μπροστά σε όλους κι είχε για τον καθένα έναν καλό λόγο. Προπαντός στεκόταν μπροστά στα παιδάκια. Ασπαζόταν το καθένα χωριστά και του πρόσφερνε αντίδωρο ή ζαχαρωτά. Και δεν ξεχώριζε δικούς και ξένους, ενορίτες και μη. Αγαπούσε το μακρυνό με τον ίδιο ανυστερόβουλο αυθορμητισμό που αγαπούσε τον πλησίον. Και δεν κακολογούσε ποτέ και κανέναν ο Παπαποστόλης. Για κάθε παράπτωμα έβρισκε την ανθρώπινη εξήγηση και πρόστρεχε για να παραμυθήσει. Τι ανθρωπινός που ήταν μέσα στην αγάπη του! Γράμματα ήξερε λιγότερα-όμως θεοτικά. Γιατί υπάρχουν και τα άθεα γράμματα, αυτά που οδηγούν στην πανουργία και την καταστροφή. Τα θεοτικά, λοιπόν, και μια «έμφυτη πείρα» Που διέθετε, τον τοποθετούσαν ομορφότερα και ευστοχότερα στη ζωή. Κι ήταν ηγέτης: επιβλητικός άρχοντας του λαού και παρών στις κρίσιμες ώρες της ιστορίας του τόπου του. Είπαμε για την καθαρότητα και την παιδικότητα της καρδιάς. Αυτή την είχε και μάλιστα με το παραπάνω, ο Παπαποστόλης. Στεκόταν, λέει, μπροστά στον Άγιο και κουβέντιαζε μαζί του με θελκτικήν αφελότητα. Τον μάλωνε κι όλας:……".

Στην ένθετη εικόνα: Απεικόνιση του Παπαποστόλη, μέσα στο Ι.Ν. του Αγίου Χριστοφόρου, ως κτίτορος αυτού (δια χειρός Ελευθερίου Χατζάρα).

Ο Άγιος Χριστοφόρος

Στις 9 Μαΐου η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του Μεγαλομάρτυρα Αγίου Χριστοφόρου και η πόλη του Αγρινίου τελεί την ιερά πανήγυρι του Πολιούχου της.
Μεταξύ των Αγίων και Καλλινίκων του Χριστού Μαρτύρων, εξαιρετική θέση κατέχει και ο Αγιος Χριστόφορος ο Θαυματουργός. Ο Αγιός μας έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου τον 3ο μ.X αιώνα. Η πατρίδα του δεν είναι γνωστή αλλά σύμφωνα με αρχαία παράδοση της Εκκλησίας μας, καταγόταν από βαρβαρική χώρα της Ανατολής και από φυλή ανθρωποφάγων.
Σε κάποιο πόλεμο με τους Ρωμαίους, αιχμαλωτίσθηκε και βλέποντας τους χριστιανούς να διώκονται σύμφωνα με διαταγή του Δεκίου, άρχισε να ελέγχει τους ειδωλολάτρες γι' αυτό. Eνώ τους έλεγχε, ένας υπηρέτης τον χτύπησε στο στόμα για να σταματήσει. Ο Αγιός μας με πραότητα του είπε ότι ναι μεν δεν του δίνει τώρα την ανταμοιβή που του αξίζει, διότι ο Χριστός τον εδίδαξε να συγχωρεί, αλλά μπροστά στη δύναμη που του δίνει ο Χριστός, δεν μπορεί ν' αντισταθεί και ολόκληρο το βασίλειό του. Ο δούλος μετέφερε αυτά στον αυτοκράτορα, ο οποίος θυμωμένος έστειλε διακόσιους στρατιώτες, με τη διαταγή να τον οδηγήσουν μπροστά του δεμένο.


Οι στρατιώτες βρίσκουν τον Αγιο να προσεύχεται έξω από τον Ναό των χριστιανών. Εκεί, με τη δύναμη του Θεού χόρτασε όλους τους στρατιώτες με ένα ξερό κομμάτι ψωμιού. Μπροστά στο θαύμα αυτό το στράτευμα που πήγε να αιχμαλωτίσει τον Χριστόφορο, πιάνεται τελικά απ' αυτόν.
Γεμάτος χαρά τότε ο Αγιός μας, τους δίδαξε με απλά λόγια το Ευαγγέλιο και έπειτα όλοι μαζί πήγαν στην Αντιόχεια, όπου βαπτίσθηκαν από τον Επίσκοπο Βαβύλα. Τότε ο Αγιός μας ονομάσθηκε Χριστόφορος, ενώ πρώτα ονομαζόταν Ρέπροβος, που σήμαινε άσχημος, κακομούτρης. Κάτω από την εξωτερική αυτή ασχήμια του σώματος, έκρυβε ο Αγιος μια ψυχή γενναία με αγαθή προαίρεση.
Μετά το βάπτισμα ο Αγιος Χριστόφορος οδηγήθηκε από τους στρατιώτες στον Αυτοκράτορα Δέκιο. Εκεί ο Δέκιος προσπάθησε με υποσχέσεις να τους πείσει ν' αλλάξουν την πίστη τους. Το αποτέλεσμα δεν τον ικανοποίησε και δίνει διαταγή να αποκεφαλίσουν τους στρατιώτες και να κλείσουν τον Χριστoφόρο στη φυλακή.

Εκεί τον επισκέπτονται δυο πόρνες με σκοπό να του αλλάξουν την πίστη. Αλλά έγινε το αντίθετο και μετά την ομολογία των γυναικών, της Ακυλίνας και της Καλλινίκης, ότι έγιναν Χριστιανές, μαρτύρησαν για το Χριστό.
Ο Αυτοκράτορας διέταξε στη συνέχεια να ντύσουν το μάρτυρα με χάλκινο ρούχο και να τον βάλουν πάνω σε μια μεγάλη φωτιά. Αλλά η φωτιά δεν αγγίζει καθόλου τον Αγιό μας. Όταν ο ασεβής Δέκιος είδε ότι και τα άλλα μαρτύρια στάθηκαν ανίκανα να πειράξουν το σώμα του Χριστοφόρου, διέταξε τον αποκεφαλισμό του. Ήταν 9 Μαΐου του έτους 292 μ.X.
Ο κόσμος των αυτοκινητιστών τον έχει προστάτη του και με πολλή ευλάβεια εορτάζουν την αγία μνήμη του. Κατά τον μεσαίωνα νόμιζαν ότι αρκεί κανείς να παρατηρήσει την εικόνα του Αγίου, για να προφυλαχθεί όλη την ημέρα από κάθε συμφορά. Για το λόγο αυτό τοποθετούν την εικόνα του Αγίου σε εμφανή μέρη των εκκλησιών.
Ο Αγιος Χριστοφόρος είναι ο πολιούχος και προστάτης του Αγρινίου. Υπάρχουν δυο ιεροί Ναοί αφιερωμένοι στο όνομά του στην πόλη μας. Ο Παλαιός Ναός του Αγίου μας ιδρύθηκε το 1847, ενώ ο νέος Ναός θεμελιώθηκε το 1920 και εγκαινιάστηκε το 1937. Η ιδέα για την κατασκευή ενός νέου μεγαλύτερου ναού, μέσα στην πόλη του Αγρινίου, ήταν του μακαριστού Αγίου γέροντος π. Αποστόλου Φαφούτη.
Με αυτόν τον πόθο στην καρδιά ξεκίνησε ο Παπαποστόλης το 1920. Το σκέφτηκε, το μελέτησε όσο μπορούσε, το είπε στους συνεργάτες του και προχώρησε. Χρήματα δεν υπήρχαν καθόλου. Ήταν όμως δυνατή η πίστη. Παντού και προς όλες τις κατευθύνσεις γράφτηκαν επιστολές, έτρεξαν επιτροπές, προτάθηκε το χέρι... Έτσι ο Νέος Ναός του Αγίου Χριστοφόρου, έχει σήμερα αυτή την όμορφη ιστoρία. Πόνους και δάκρυα και αγώνες του Παπαποστόλη και όλων των Αγρινιωτών μαρτυρούν κάθε γωνιά του Ναού. Το έτος 1937 έγιναν τα εγκαίνιά του.
Σήμερα συνεχίζονται τα διάφορα έργα που γίνονται στον περικαλή Ιερό Ναό του Αγίου Χριστoφόρου με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ. Κοσμά και με τη βοήθεια, οικονομική και ηθική, των ευλαβών ενοριτών και όλων των προσκυνητών. Σ' αυτόν λοιπόν τον ένδοξο Μεγαλομάρτυρα Αγιο Χριστοφόρο, προστάτη και πολιούχο της πόλεώς μας ας στραφούμε και ας ζητήσουμε τη χάρη, την προστασία του και τις πρεσβείες του προς τον Κύριό μας, Ιησού Χριστό.

Πέμπτη 30 Απριλίου 2009

Ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός στην πόλη μας…

Συνάντηση Βυζαντινών Χορωδιών στο Αγρίνιο
Τετάρτη 6 Μαΐου ώρα 7.30 μ.μ. στο «Παπαστράτειο


Tο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αγρινίου “Στέλιος Τσιτσιμελής» και ο Σύλλογός Ιεροψαλτών Ν. Αιτωλ/νίας «Άνθιμος ο Αρχιδιάκονος» με έδρα την πόλη του Αγρινίου στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων προς τιμήν του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Χριστοφόρου, προστάτου και πολιούχου της πόλεως του Αγρινίου, σας προσκαλούν στην Συνάντηση Βυζαντινών Χορωδιών, την Τετάρτη 6 Μαΐου ε. ε. και ώρα 7.30 μ.μ. στο «Παπαστράτειο» Μέγαρο Αγρινίου. Στην Συνάντηση θα συμμετέχουν:

-Ο Σύλλογος Φίλων Βυζαντινής Μουσικής «ΤΟ ΕΝΔΟΦΩΝΟΝ» εξ Ιωαννίνων υπό την διεύθυνση του Άρχοντος Υμνωδού της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας & Πρωτοψάλτου κ. Σπυρίδωνος Υφαντή,

-Ο Βυζαντινός Χορός «ΤΡΟΠΟΣ» εξ Αθηνών υπό την διεύθυνση του Πρωτοψάλτου & Δασκάλου της Ψαλτικής Τέχνης κ. Κων/νου Αγγελίδη και

-Χορός ψαλλόντων του Συλλόγου Ιεροψαλτών Νομού Αιτωλοακαρνανίας «Άνθιμος ο Αρχιδιάκονος» υπό την διεύθυνση του προέδρου αυτού κ. Χρήστου Μουσελίμη, καθηγητού Φυσικών Επιστημών – Βυζαντινής Μουσικής.

Είσοδος Ελεύθερη.

Χορηγός επικοινωνίας: Ρ/Σ "Ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ" 106,3 FM

Σάββατο 18 Απριλίου 2009

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!...ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!


Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ, καὶ τὰ καταχθόνια· ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις, τὴν Ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέωται.

Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ Ρ/Σ "Ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ" 106,3 FM

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπὶ τῷ Ἁγίῳ Πάσχα (2009)

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
* * *

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ προσφιλῆ καὶ ἐπιπόθητα,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Σκυθρωπὴ εἶχεν ἀκούσει κάποιαν ἡμέραν τοῦ ΙΘ’ αἰῶνος ἡ ἀνθρωπότης ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ τραγικοῦ φιλοσόφου ὅτι: «ὁ Θεὸς εἶναι νεκρός! Τὸν σκοτώσαμε... Ἐμεῖς ὅλοι εἴμαστε οἱ φονιάδες του... ὁ Θεὸς θὰ μείνῃ νεκρός! Τί ἄλλο εἶναι οἱ ἐκκλησίες παρὰ οἱ τάφοι καὶ τὰ μνήματα τοῦ Θεοῦ;» Καὶ ἐπίσης, ὀλίγας δεκαετίας ἀργότερον, ἀπὸ τὸ στόμα ἑνὸς νεωτέρου ὁμολόγου του, ὅτι: «Ὁ Θεὸς ἀπέθανε! Σᾶς ἀναγγέλλω, κύριοι, τὸν θάνατον τοῦ Θεοῦ!»
Αἱ διακηρύξεις αὐταὶ τῶν ἀθέων φιλοσόφων ἐτάραξαν τὰς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων. Σύγχυσις πολλὴ ἐπηκολούθησεν εἰς τὸν χῶρον τοῦ πνεύματος καὶ τῆς λογοτεχνίας, τῆς τέχνης καὶ τῆς ἰδίας κάποτε τῆς Θεολογίας, ὅπου, εἰς τὴν Δύσιν κυρίως, ἤρχισε νὰ γίνεται λόγος ἀκόμη καὶ περὶ «Θεολογίας τοῦ θανάτου τοῦ Θεοῦ».

Ἡ Ἐκκλησία βεβαίως δὲν εἶχε ποτὲ καὶ δὲν ἔχει καμμίαν ἀμφιβολίαν ὅτι ὁ Θεὸς ἀπέθανε. Τοῦτο ἔγινε τὸ 33 μ.Χ. ἐπάνω εἰς τὸν λόφον Γολγοθᾶ τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου τοῦ Ρωμαίου Ἡγεμόνος τῆς Ἰουδαίας. Ἀφοῦ ἔπαθεν ἀνήκουστα Πάθη, ἐσταυρώθη ὡσὰν κακοῦργος καί, περὶ ὥραν ἐνάτην τῆς Παρασκευῆς, εἶπε «Τετέλεσται!» καὶ παρέδωκε τὸ πνεῦμα! Αὐτὸ εἶναι μία ἀναντίρρητος ἱστορικὴ πραγματικότης. Ὁ Μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἀληθινὸς Θεός, ἀπέθανεν «ὑπὲρ πάντων» τῶν ἀνθρώπων! Ἀφοῦ ἀνέλαβεν ὅλα τὰ ἰδικά μας: σῶμα, ψυχήν, θέλησιν, ἐνέργειαν, κόπον, ἀγωνίαν, πόνον, λύπην, παράπονον, χαράν, τὰ πάντα, παρεκτὸς ἁμαρτίας, ἀνέλαβε, τέλος, καὶ τὸ μεγαλύτερον ζήτημά μας, τὸν θάνατον, καὶ μάλιστα εἰς τὴν πιὸ βασανιστικὴν καὶ ταπεινωτικὴν ἐκδοχήν του, δηλ. τὸν Σταυρόν. Μέχρις ἐδῶ συμφωνοῦμεν μὲ τοὺς φιλοσόφους. Θὰ δεχθοῦμε ἀκόμη καὶ τὸ ὅτι αἱ ἐκκλησίαι, οἱ ναοί, εἶναι «οἱ τάφοι», «τὰ μνήματα» τοῦ Θεοῦ! Ὅμως!... Ἐμεῖς γνωρίζομε, ζοῦμε καὶ προσκυνοῦμε τὸν θανόντα Θεόν, ὡς «νεκρὸν ζωαρχικότατον»!

Ὀλίγον μετὰ τὴν φοβερὰν Παρασκευήν, εἰς τὴν πρωϊνὴν ἀμφιλύκην τῆς «Μιᾶς τῶν Σαββάτων», τῆς Κυριακῆς, συνέβη αὐτό, διὰ τὸ ὁποῖον ἔγινεν ὅλη ἡ διὰ σαρκὸς καὶ πάθους καὶ Σταυροῦ καὶ καθόδου εἰς τὸν ᾃδην οἰκονομία τοῦ Θεοῦ: Ἡ Ἀνάστασις!... Καὶ αὐτό, ἡ Ἀνάστασις, εἶναι μία ἐξ ἴσου ἀναντίρρητος ἱστορικὴ πραγματικότης!.. Καὶ ἡ πραγματικότης αὐτὴ ἔχει ἀμέσους καὶ σωτηρίους ἐπιπτώσεις εἰς ὅλους μας. Ἀνέστη ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος εἶναι συνάμα καὶ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου! Ἀνέστη ὁ Θεὸς μὲ ὅλον τὸ πρόσλημμα τῆς ἀνθρωπότητος: τὸ Σῶμα ποὺ ἔλαβεν ἀπὸ τὰ ἄχραντα αἵματα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τὴν ἁγίαν Ψυχήν Του. Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, «παγγενῆ τὸν Ἀδὰμ ἀναστήσας ὡς φιλάνθρωπος»!... Ὁ Τάφος τοῦ Ἰησοῦ, τὸ «καινὸν μνημεῖον» τοῦ Ἰωσήφ, εἶναι πλέον διὰ παντὸς κενός! Ἀντὶ διὰ μνημεῖον νεκρικόν, εἶναι μνημεῖον νίκης κατὰ τοῦ θανάτου, εἶναι πηγὴ ζωῆς!

Ὁ νοητὸς Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης ἀνέτειλεν «ἐκ τοῦ τάφου ὡραῖος», χαρίζοντας φῶς ἀνέσπερον, εἰρήνην, χαράν, ἀγαλλίασιν, ζωὴν αἰώνιον! Ναί, οἱ ναοὶ εἶναι οἱ «τάφοι» τοῦ Θεοῦ! Ἀλλὰ Τάφοι κενοί, ὁλοφώτεινοι, γεμάτοι ἀπὸ «ὀσμὴν ζωῆς», ἀπὸ ἐαρινὸν μύρον πασχάλιον, ὡραῖοι, ἐρατεινοί, καταστόλιστοι μὲ μυρσίνες δοξαστικὲς καὶ μὲ ἄνθη χειροπιαστῆς ἐλπίδος, τάφοι ζωοδόχοι καὶ ζωοπάροχοι! Ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ ἀνέστρεψε τὰς δυνάμεις τοῦ ᾃδου, ὁ θάνατος εὐτελίστηκε πλέον εἰς ἁπλοῦν ἐπεισόδιον ποὺ εἰσάγει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὸν βίον εἰς τὴν Ζωήν. Αἱ ἐκκλησίαι, οἱ «τάφοι» τοῦ Θεοῦ, εἶναι αἱ διάπλατοι θύραι τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, οἱ ὀρθάνοιχτες εἴσοδοι τοῦ Νυμφῶνος τοῦ Υἱοῦ Του, ποὺ «ὡς Νυμφίος προῆλθεν ἐκ τοῦ Μνήματος» καὶ οἱ πιστοὶ εἰσερχόμενοι, «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾃδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν• καὶ σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τὸν αἴτιον, τὸν μόνον Εὐλογητὸν τῶν πατέρων, Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον»!

Εὐτυχῶς, λοιπόν, ποὺ ἀπέθανεν ὁ Θεός, καὶ ὁ θάνατός Του ἔγινε ζωὴ καὶ ἀνάστασις ἰδική μας! Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχουν τόσα «μνήματά» Του εἰς τὸν κόσμον, τόσοι ἅγιοι ναοί, ὅπου ἠμπορεῖ νὰ εἰσέλθῃ ἐλεύθερα ὁ πονεμένος, ὁ κουρασμένος καὶ ἀπαρηγόρητος ἄνθρωπος, νὰ ἀποθέσῃ τὸ φορτίον τοῦ πόνου του, τῆς ἀγωνίας του, τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀνασφαλείας του, νὰ «ξεφορτωθῇ» τὸν θάνατόν του! Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχουν αἱ ἐκκλησίαι τοῦ Ἐσταυρωμένου, Ἀποθανόντος, Ἀναστάντος καὶ αἰωνίως Ζῶντος Χριστοῦ, ὅπου ὁ ἀπελπισμένος ἄνθρωπος τῶν ἡμερῶν μας, ὁ καταπροδωμένος ἀπὸ ὅλα τὰ εἴδωλα, ὅλους τοὺς «χαμοθεοὺς» ποὺ ἔκλεψαν τὴν καρδιά του, τὴν οἰκονομίαν δηλαδή, τὴν ἰδεολογίαν, τὴν φιλοσοφίαν, τὴν μεταφυσικήν καὶ ὅλας τὰς ὑπολοίπους «κενὰς ἀπάτας» τοῦ παρόντος αἰῶνος «τοῦ ἀπατεῶνος»,εὑρίσκει καταφύγιον καὶ παραμυθίαν καὶ σωτηρίαν.

Ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν ποὺ βιώνει εἰς τὸ πλήρωμά τους τὸ Πάθος, τὸν Πόνον, τὸν Σταυρὸν καὶ τὸν Θάνατον, ἀλλὰ ἐξ ἴσου καὶ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Θεανθρώπου, ἀπευθύνομεν πρὸς ὅλα τὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας ἐγκάρδιον πασχάλιον χαιρετισμὸν καὶ εὐλογίαν, μαζὶ μὲ ἀσπασμὸν ἀγάπης Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος καὶ αἰωνίως Ζῶντος καὶ ζωοποιοῦντος τὸν ἄνθρωπον. Εἰς Αὐτὸν ἡ δόξα, τὸ κράτος, ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνησις, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν!

Ἅγιον Πάσχα 2009
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος
διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Ποιμαντορική Ἐγκύκλιoς του Μητροπολίτη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κ. Κοσμά.

Π Ο Ι Μ Α Ν Τ Ο Ρ Ι Κ Η Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

ΚΟΣΜΑΣ
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
Πρός τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

«Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε·
ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν Αὐτόν…»(Μάρκ. ιστ, 6).

Εἶχε ἀρχίσει ἡ Τρίτη ἡμέρα ἀπό τήν ὥραν κατά τήν ὁποίαν «κράξας φωνῇ μεγάλῃ ἀφῆκε τό πνεῦμα» (Ματθ. κζ, 50) ἐπάνω στό Σταυρό ὁ Κύριος.
Εἶχε παρέλθει τό Σάββατο κατά τό ὁποῖο ἑώρταζαν οἱ Ἑβραῖοι τό Ἰουδαϊκό τους Πάσχα.
Σάββατο καί Ἰουδαϊκό Πάσχα πέρασαν ὁριστικά στό παρελθόν καί τίς πρῶτες πρωινές ὧρες τῆς μιᾶς τῶν Σαββάτων τῆς Κυριακῆς, ἔγινε τό μεγαλύτερο θαῦμα τῶν αἰώνων, ἡ ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ὁ Χριστός μας ἀνέστη ὡς Θεός παντοδύναμος. Ἀνέστη ὅπως θέλησε. Ἀνέστη διότι «οὐκ ἦν δυνατόν κρατεῖσθαι ὑπό τῆς φθορᾶς τόν ἀρχηγόν τῆς ζωῆς», ὅπως διακηρύσσει ὁ Ἀπ. Πέτρος (Πράξ. β, 24).
Συνέτριψε τό κράτος τοῦ διαβόλου καί ἀνέστη. Ἀνέστη καί νίκησε τόν προαιώνιο ἐχθρό, τό θάνατο, «νεκρός, πλέον, οὐδείς ἐν τῷ μνήματι».
Ἐνίκησε τήν ἁμαρτία καί ἄνοιξε τήν πύλη τοῦ Παραδείσου, γιά τόν πεπτωκότα καί ἐξορισθέντα ἄνθρωπο.
Ὁ Χριστός, συνέτριψε πλέον τήν «κεφαλήν τοῦ ὄφεως» (Γεν. γ, 15) καί ἔδωκεν «ἐξουσίαν τοῖς πιστεύουσιν εἰς Αὐτόν, τέκνα Θεοῦ γενέσθαι» (Ἰω. α, 12).
Αὐτό τό μοναδικό γεγονός, τό ἀνεπανάληπτο θαῦμα καί μυστήριο τῆς Ἀναστάσεώς Του, τό ἐφανέρωσε, τό διεκήρυξε, τό ἐβεβαίωσε ὁ Κύριος καί μέ ἐξωτερικά σημεῖα:

α) Ἔγινε σεισμός κατά τήν Ἀνάστασι. Ὅταν παρέδιδε τό πνεῦμα Του ὁ Κύριος στόν Πατέρα Του ἐπάνω στό Σταυρό «ἡ γῆ ἐσείσθη» (Ματθ. κζ, 51).
Τώρα μέ τήν Ἀνάστασι πάλι σείεται. Ὁ Ἀρχηγός τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου ἐξέρχεται μέ δύναμι, ἐξουσία καί κυριότητα. «Καί ἰδού σεισμός ἐγένετο μέγας» μᾶς λέει ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος (Ματθ. κη, 2).
Εἶναι ὁ Δεσπότης τῆς γῆς καί κατακτητής τοῦ ἅδου. Ὁ σεισμός διακηρύσσει καί ἐπιβεβαιώνει τήν Ἀνάστασι.
β) Ἄγγελος ἔπειτα ἀπεκύλισε τό λίθο καί ἔδειξε τό κενό μνημεῖο.
«Ἄγγελος γάρ Κυρίου καταβάς ἐξ οὐρανοῦ προσελθών ἀπεκύλισε τόν λίθον ἀπό τῆς θύρας» (Ματθ. κη, 2)
Ἡ ἀποκύλισι τοῦ λίθου δέν ἦταν ἀποτέλεσμα τοῦ σεισμοῦ. Οὔτε ἔγινε γιά νά ἐξέλθη ὁ Χριστός ἀπό τόν τάφο.
«Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος ἡ ζωή ἐκ τάφου ἀνέτειλε».
Ὁ Κύριος ἀνέστη ἐνῶ ἦταν σφραγισμένος ὁ τάφος.
Ὁ Ἄγγελος ἀπεκύλισε τό λίθο γιά νά δοῦν καί πεισθοῦν οἱ στρατιῶται φύλακες τοῦ τάφου, οἱ μυροφόρες, ἀλλά καί ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ἀνά τούς αἰῶνες, ὅτι ὁ Χριστός ἀνέστη.
γ) Ὁ Ἄγγελος ἐφανέρωσε καί διεκήρυξε τό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως.
Καθισμένος ἐπάνω στόν κενό τάφο ἐφανέρωσε τό θαῦμα: «ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὧδε• ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν Αὐτόν» (Μάρκ. ιστ, 6).
Ἀγαπητοί,
Σήμερα Πάσχα, ἑορτή τῆς Λαμπροφόρου ἐγέρσεως τοῦ Χριστοῦ μας, ἄς πλησιάσουμε ὅλοι μας τόν κενό Πανάγιο καί Ζωηφόρο τάφο τοῦ Χριστοῦ μας.
Ποιός ψευτοθεός, σέ ὅλο τόν κόσμο ἀλήθεια, μπορεῖ νά μᾶς δείξη κενό τόν τάφο του; Ἡ ψυχρή πλάκα σκεπάζει ὅλους, γιατί εἶναι ἄνθρωποι θνητοί.
Μόνο τοῦ Χριστοῦ μας ὁ τάφος εἶναι κενός, ἀφοῦ μόνο ὁ Χριστός εἶναι ἀληθινός Θεός καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν.
Πλησιάζοντας σήμερα τόν πανάγιο τάφο Του, ἄς θελήσουμε νά καλλιεργήσουμε καί νά στερεώσουμε μέσα μας ἀδίστακτη τήν πίστι μας στήν Ἀνάστασι καί τόν Ἀναστάντα.
Μήν ἀμφισβητήσουμε καί μήν ἀρνηθοῦμε ποτέ ὅτι ἡ νίκη τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ μας εἶναι καί νίκη δική μας ἀποκτημένη μέ τήν πίστι μας πρός Ἐκεῖνον πού μᾶς εἶπε: «Αὕτη ἐστίν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν» (Α’ Ἰω. ε, 4).
Μέλη πλέον τῆς «Νέας Ἱερουσαλήμ», τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας τήν ὁποία μᾶς χάρισε δυνάμει τῆς Ἀναστάσεως Του, ἔχοντας τέτοιο Τροπαιοφόρο Ἀρχηγό, μή φοβηθοῦμε τόν πνευματικό ἀγῶνα μας ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἀναστάσεως καί τοῦ Ἀναστάντος.
Ὅσο ὠμοί στή βία καί στή δύναμι, ὅσο σκληροί στά αἰσθήματα καί τίς διαθέσεις, ὅσο ἀδυσώπητοι καί ἀπειλητικοί στή συκοφαντία καί τό μῖσος καί ἄν εἶναι οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας μας, αἱρετικοί, ἀρχαιολάτρες, κοσμικοί, σαρκικοί, ἀρνηταί καί κυρίως ὁ διάβολος, ἄς μή φοβώμαστε.
Ἔχοντας πίστι, φῶς τῆς Ἀναστάσεως στό νοῦ καί στήν καρδιά μας, ζώντας τήν ὑπακοή στόν Ἀναστάντα καί βιώνοντας τό μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως μέ τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, θά ζοῦμε τήν πληρότητα τῆς χαρᾶς πού φέρει ἡ κοινωνία μέ τόν Χριστό μας καί θά ὁμολογοῦμε:
«Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε•
ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν Αὐτόν…»(Μάρκ. ιστ, 6).

Τό εὔχομαι ὁλόψυχα.



Μετά πατρικῶν εὐχῶν
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

Πατήστε σε κάθε μία από τις εικόνες που ακολουθούν για να δείτε το έντυπο της εγκυκλίου, με τη μορφή που θα διανεμηθεί τη νύχτα της Αναστάσεως στις ενορίες




Ο Μέγας συμπονετικός

του ΗΛΙΑ ΛΙΑΜΗ, Μουσικού - Θεολόγου Προέδρου της Συνοδικής Επιτροπής Καλλιτεχνικών Εκδηλώσεων (Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία, τ. 171, Μάιος 2006)
Λίγοι φίλοι είναι τόσο πιστοί στη ζωή του κάθε ανθρώπου, όσο ο ανθρώπινος πόνος. Ο πόνος μιας μάνας μάς φέρνει στη ζωή, με πόνο της δικής μας ψυχής την αποχαιρετούμε. Και στο ενδιάμεσο, ο πόνος, ο κάθε είδους πόνος, πάντα παρών. Πολλές φορές μάλιστα παρών, έστω και απών, καθώς ο φόβος και η αγωνία για τον ερχομό του σφραγίζει ακόμη και την ώρα της χαράς ή της ανάπαυσης.
Διαχρονικό και πανανθρώπινο το ερώτημα: Γιατί ο πόνος στη ζωή μας; Γιατί τόσο μεγάλη η δύναμη του, ώστε και ο θάνατος να φαντάζει πολλές φορές ως λύτρωση; και αν ο κοσμικός άνθρωπος, ο ξεκομμένος από κάθε μεταφυσική αναζήτηση, ο εμπλεγμένος μόνο στις διαδικασίες της καθημερινότητας πνίγεται από την αγωνία του ερχομού του η τα βάζει με την κακοτυχία του όταν νιώσει την επίσκεψη του ή, τέλος, μαθαίνει να υπομένει στωικά την παρουσία του, ο πιστός χριστιανός βρίσκεται αντιμέτωπος με μία θεμελιώδη αντίφαση: πως συμβιβάζεται η παρουσία του πόνου και της πάσης φύσεως οδύνης στη ζωή του άνθρωπου με την άπειρη αγάπη και φιλανθρωπία του Δημιουργού;
Από το ερώτημα αυτό ίσως να ξεκινάει η αναζήτηση της ουσίας της χριστιανικής θεολογίας. Μία σειρά από «γιατί» θα μάς φέρουν αργά η γρήγορα στην πύλη της Εδέμ, που μόλις έχει κλείσει, αφήνοντας έξω τους πρωτοπλάστους. την ώρα που η Εύα και ο Αδάμ στέκονται αμήχανοι μπροστά στο ξεκίνημα της νέας τους ζωής, ο κύκλος της οδύνης έχει ανοίξει. Κι όσο κι αν ακούγεται σκληρό και περίεργο, οι πατέρες της Εκκλησίας συμφωνούν, πως ο Θεός δεν τιμωρεί άλλα προικίζει τον άνθρωπο με τη φθορά και το θάνατο. Γιατί; Γιατί τόση σκληρότητα, θα ρωτήσουν πολλοί. Κι όμως! Όσοι κρατήσουν στην ψυχή τους ακλόνητη την πίστη σε ένα Θεό αγάπης και ελέους, θα καταφέρουν, αν όχι να καταλάβουν, τουλάχιστον να υποψιαστούν το τι πασκίζει ο Θεός να καταφέρει.
Δε θέλει ο Θεός να ξεχαστεί ο παράδεισος. Δε θέλει να δει τον άνθρωπο να συμφιλιώνεται με την αποτυχία και να θεωρεί φυσιολογικό το λάθος. δεν ευλογεί ο Θεός την αιωνιότητα του «τίποτα». Αυτού του «τίποτα» τη γεύση είχε ο καρπός του δέντρου. Και η ίδια αυτή πικρή γεύση διαπότισε, μέσα από την προπατορική αμαρτία όλη την Κτίση. Με πόνο και όχι με οργή ανακοινώνει στον Αδάμ την προπατορική συνέπεια. Πικρό το ψωμί που θα τρως, τον κύκλο του θανάτου θα κινεί. Πικρός κι ο ερχομός της ζωής για τη γυναίκα σου. Με πόνο θα γεννάει.
Όποιος ακούσει μόνο αυτά, δε θα μπορέσει να καταλάβει το σχέδιο της αγάπης του Θεού. Και είναι η πίστη εκείνη που κάνει τον άνθρωπο ικανό να ακούσει τα υπόλοιπα. Ναί, ο πόνος και ο θάνατος είναι η πιο απτή, η πιο βέβαιη πραγματικότητα. Ναί, το κορμί μας πονάει και γερνάει. Ναί, είμαστε όντα με αρχή και τέλος. Δεν είναι όμως αυτά η μοίρα μας. δεν είναι η καταδίκη μας. Είναι το υλικό να κρατηθεί ζωντανή η πυρά της μνήμης. Ο πόνος δεν αφήνει την ψυχή να ξεχάσει την ποιότητα της ζωής για την οποία ήταν πλασμένη. Η οδύνη της ψυχής και του σώματος είναι το απτό ανθρώπινο παράπονο για μία ζωή που δε μάς αξίζει και το αίτημα για κάτι που κάποτε μάς χαρίστηκε σαν δώρο και που ποτέ δε μάς αφαιρέθηκε.
Δεν πλαστήκαμε για να πεθάνουμε. δεν πλαστήκαμε για να πονάμε. Κι όμως. Όσο κι αν η νοσταλγία δεν έσβησε, όσο κι αν το αίτημα παρέμενε, έπρεπε ο Θεός να γίνει άνθρωπος, για να φανεί πως ο δρόμος της επιστροφής ήταν αδιάβατος. Έπρεπε ο Θεός να γίνει άνθρωπος, για να περπατήσει μέσα από τον πόνο και το θάνατο και να οδηγήσει το ανθρώπινο γένος «εις αναψυχήν». Πέρασαν παιδαγωγοί και συμβουλάτορες πολλοί από την ιστορία. Άλλοι ξόρκισαν τον πόνο με χίλιους δυό τρόπους. Άλλοι τον είδαν σαν βάρος ασήκωτο κι άλλοι σαν φάντασμα. Πάντα με φόβο, πάντα με πανικό, πάντα με εκείνη την ηρεμία του κατάδικου. Παιδαγωγοί δεν έλειψαν ποτέ, ούτε λείπουν.
Πάντα έλειψαν και πάντα λείπουν τα χέρια να στηρίξουν και να τραβήξουν από το τέλμα. Έπρεπε ο Θεός να γίνει άνθρωπος για να καταλάβουμε, όσο καταλάβουμε, πως πιστεύουνε σε θεό σύν-πόνιας. Έπρεπε ο Θεός να γίνει άνθρωπος για να φανεί ο πόνος και ο θάνατος σαν δρόμος και σαν σκιά. Δρόμος με τέλος όχι τον Γολγοθά, άλλα πιο πέρα κι από κει. Με τέλος το κενό μνημείο. Και σκιά ανίκανη να βλάψει αυτόν που με πίστη και γενναιότητα κρατάει το χέρι του εσταυρωμένου, το χέρι του Μεγάλου Συμπονετικού, που δεν εγκατέλειψε ούτε στιγμή το σχέδιο Του: να μάς δει να γευόμαστε τη Ζώη, ξεχείλισμα ζωής, βυθισμένη στη χαρά και την αιωνιότητα!
Τα σεπτά Πάθη του Θεανθρώπου πριν λίγο καιρό, μάς υπέδειξαν την σύν-πάθεια και την σύν-πόνια που καλούμαστε να δείξουμε στον πλησίον. Αυτά είναι ο δρόμος πού οδηγεί στην Ανάσταση κάθε κυττάρου της ύπαρξης μας κάθε μέρα, κάθε στιγμή, για όλη μας τη ζωή και πέρα απ’ αυτήν. Ας είναι το συμπόσιο αυτό ένα βήμα κοντύτερα προς αυτόν τον προορισμό.

Παρασκευή 17 Απριλίου 2009

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΠΟΙΜΕΝΑΡΧΟΥ ΜΑΣ

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Μεγάλη Πέμπτη 16 Ἀπριλίου, ἑσπέρας: Ἀκολουθία τῶν Παθῶν
εἰς τόν Ἱ.Ν. Ἁγίας Τριάδος Ἀγρινίου.

Μεγάλη Παρασκευή 17 Ἀπριλίου, πρωΐ: Ἀκολουθία Ἀποκαθηλώσεως
εἰς τόν Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Αἰτωλικοῦ.

Μεγάλη Παρασκευή 17 Ἀπριλίου, ἑσπέρας: Ἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου
εἰς τόν Ἱ. Μητροπολιτικόν Ν. Ζωοδόχου Πηγῆς Ἀγρινίου

Μέγα Σάββατο 18 Ἀπριλίου (πρωί): Θεία Λειτουργία
εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Παντοκράτορος Ἀγγελοκάστρου.

ΔΙΑΚΑΙΝΙΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Κυριακή τοῦ Πάσχα, 19 Ἀπριλίου: Τελετή τῆς Ἀναστάσεως καί Ἀναστάσιμη Θεία Λειτουργία,
εἰς τόν Ἱ. Μητροπολιτικόν Ναόν Ἁγίου Σπυρίδωνος Μεσολογγίου.

Κυριακή τοῦ Πάσχα, 19 Ἀπριλίου: ώρα 7:30 μ.μ Ἑσπερινός τῆς Ἀγάπης
εἰς τόν Ἱ. Μητροπολιτικόν Ν. Ζωοδόχου Πηγῆς Ἀγρινίου.

Τετάρτη τῆς Διακαινησίμου 22 Ἀπριλίου ἑσπέρας: Μέγας Ἑσπερινός
εἰς τόν πανηγυρίζοντα Ἱ. Ναόν Ἁγίου Γεωργίου Λεπενοῦς.

Πέμπτη τῆς Διακαινησίμου 23 Ἀπριλίου πρωί: Θεία Λειτουργία
εἰς τόν πανηγυρίζοντα Ἱ. Ναόν Ἁγίου Γεωργίου Ἀγρινίου - Χειροτονία εἰς πρεσβύτερον.

Πέμπτη τῆς Διακαινησίμου 23 Ἀπριλίου ἑσπέρας: Μέγας Ἑσπερινός
εἰς την πανηγυρίζουσα Ἱ.Μονήν Ἁγίας Ἐλεούσης.

Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου 23 Ἀπριλίου πρωί: Θεία Λειτουργία
εἰς τόν πανηγυρίζοντα Ἱ. Ναό Ζωοδόχου Πηγῆς Κάτω Κανδήλας (Δ.Αλυζίας)

Τρίτη 7 Απριλίου 2009

Αντί άλλων ευχών

«…Γλυκύτατε Ιησού, ηξεύρω εγώ, πως η αγάπη σου είναι ένα πέλαγος ανεξάντλητον, όπου δεν έχει όριον. Μεγάλη αληθινά είναι η αχαριστία μας, πλην βάσταξε ακόμη ολίγον με εκείνην την συνηθισμένην υπομονήν με την οποία εβάσταξες τον Σταυρόν. Μακροθύμησον και δος μοι θέλημα να ειπώ δια τούτους τους Χριστιανούς ένα λόγον του συμπαθεστάτου σου στόματος: «άφες αυτοίς». Δος συγχώρησιν εις ιερείς και λαϊκούς, συγχώρησιν εις όλους τους αμαρτωλούς. Αν εως τώρα σου εσταθήκαμε εχθροί, πάλιν με την χάριν σου γινόμεσθεν φίλοι και με ταύτην την ελπίδα ασπαζόμενοι τους αχράντους σου πόδας. Σε παρακαλούμεν, όταν κατέβεις από τον Σταυρόν, να έλθεις να προσηλωθείς μέσα εις την καρδίαν μας, δια να είσαι αχώριστος από εμάς και εδώ εις την γην και εις την Ουράνιον Βασιλείαν. Αμήν» («Διδαχαί και Λόγοι», Ηλία Μηνιάτη)

Ο Διευθυντής και οι συνεργάτες του Ρ/Σ «Ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ 106,3 FM»