Χρόνια πολλά και ευλογημένασε όλους τούς αδελφούς
που ασχολούνται με την μελισσοκομία.
Ο Άγιος Φιλάρετος
να ευλογεί τα έργα τών χειρών σας!
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009
Άγιος Φιλάρετος ο προστάτης της Μελισσοκομίας
Χρόνια πολλά και ευλογημένασε όλους τούς αδελφούς
που ασχολούνται με την μελισσοκομία.
Ο Άγιος Φιλάρετος
να ευλογεί τα έργα τών χειρών σας!
Γιατί Θεέ μου...
Άν είμαι μηδέν,
Χριστέ μου, γιατί μέ έπλασες;
Καί άν με τιμάς,
γιατί με δέρνουν τόσες συμφορές;
(Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου "έπη είς ευατόν",ποίημα λα΄)
Χριστέ μου, γιατί μέ έπλασες;
Καί άν με τιμάς,
γιατί με δέρνουν τόσες συμφορές;
(Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου "έπη είς ευατόν",ποίημα λα΄)
Η θαυματουργός ιερά εικόνα της Παναγίας "Βηθλεεμίτισσας" στήν Ιερά μας Μητρόπολη ἀπό 8 ἕως 14 Δεκεμβρίου
Το Πατριαρχείο Ἱεροσολύμων,
ανταποκρινόμενο σε σχετική παράκληση τής Ιεράς μας Μητροπόλεως
και σύμφωνα με απόφαση τής Αγίας και Ιεράς αυτού Συνόδου,
θα αποστείλει στην Τοπική μας Εκκλησία
με συνοδεία Αγιοταφίτου πατρός
την ιερά εἰκόνα
Παναγίας Βηθλεεμιτίσσης,
η οποία βρίσκεται έξω
από το Θείο Σπήλαιο της Γεννήσεως στην Αγία Πόλη Βηθλεέμ.
Η επίσημη υποδοχή τής θαυματουργού αυτής Θεομητορικής εικόνας
-η οποία έρχεται προς ευλογία και στηριγμό όλων των πιστών-
θα πραγματοποιηθεί
την επομένη Τρίτη 8 Δεκεμβρίου και ώρα 5 το απόγευμα,
στό Δημαρχείο τής Ι.Π Μεσολογγίου
και θα θα παραμείνει στόν Πανηγυρίζοντα τήν επομένη εβδομάδα Καθεδρικό Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος
έως και την Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου.
Καθημερινά, "λίαν πρωί" στούς περισσοτέρους Ιερούς Ναούς τής Ιεράς μας Μητροπόλεως τελείται Θεία Λειτουργία
Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε!
Ελα και εσύ στήν παρέα μας...
Κάθε Τρίτη και ώρα 9 το βράδυ,
στην αίθουσα εκδηλώσεων
του νέου Ιερού Ναού Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου πραγματοποιήται
Σύναξη για Νέους και Νέες.
Υπεύθυνος: Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης
π.Παύλος Ντανάς
Ιεροκήρυκας Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας
Μια ευλογημένη ευκαιρία
για ελεύθερο διάλογο,
προβληματισμό,
συζήτηση
και
παρέα!
στην αίθουσα εκδηλώσεων
του νέου Ιερού Ναού Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου πραγματοποιήται
Σύναξη για Νέους και Νέες.
Υπεύθυνος: Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης
π.Παύλος Ντανάς
Ιεροκήρυκας Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας
Μια ευλογημένη ευκαιρία
για ελεύθερο διάλογο,
προβληματισμό,
συζήτηση
και
παρέα!
H ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε.
φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας
Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε κύριε Walter Kasper, ἐκπρόσωπε τῆς Α. Ἁγιότητος τοῦ Πάπα καὶ Ἐπισκόπου Ρώμης κυρίου Βενεδίκτου τοῦ 16ου, μετὰ τῆς τιμίας ὑμῶν συνοδείας, Μετὰ πολλῆς χαρᾶς ὑποδεχόμεθα ὑμᾶς καὶ πάλιν εἰς τὰς αὐλὰς τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας τῆς Νέας Ρώμης, ἵνα συνεορτάσωμεν τὴν ἱερὰν μνήμην τοῦ ἱδρυτοῦ καὶ προστάτου αὐτῆς Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου.
Ἀπὸ μέσης καρδίας εὐχαριστοῦμεν τῷ ἀγαπητῷ ἡμῖν ἐν Κυρίῳ ἀδελφῷ ἁγιωτάτῳ Πάπᾳ τῆς παλαιᾶς Ρώμης κυρίῳ Βενεδίκτῳ διότι ηὐδόκησε καὶ ἐφέτος νὰ ἀποστείλῃ ἐκπροσώπους αὐτοῦ εἰς τὴν Θρονικὴν Ἑορτὴν τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας στοιχῶν τῷ ἀπὸ δεκαετιῶν καθιερωθέντι ἔθει τῆς ἀνταλλαγῆς ἐπισκέψεων κατὰ τὰς θρονικὰς ἑορτὰς τῶν δύο παλαιφάτων καὶ ἀποστολικῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν εἰς ἐπιβεβαίωσιν τῆς βουλήσεως αὐτῶν ὅπως ἄρουν τὰ ἐπὶ χιλιετίαν συσσωρευθέντα ἐμπόδια εἰς τὴν μετ’ ἀλλήλων πλήρη κοινωνίαν.
Εἰς τὴν ἐνταῦθα παρουσίαν ὑμῶν ἀποδίδομεν σπουδαίαν συμβολικὴν σημασίαν, καθότι δι’ αὐτῆς δηλοῦται κατὰ τρόπον λίαν ἐπίσημον ἡ βούλησις καὶ τῆς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης ὅπως πράξῃ καὶ αὕτη πᾶν τὸ κατ’ αὐτήν, ἵνα ἐπανεύρωμεν τὴν ἐν τῇ αὐτῇ πίστει καὶ μυστηριακῇ κοινωνίᾳ ἑνότητα ἡμῶν κατὰ τὸ θέλημα τοῦ καλέσαντος ἡμᾶς εἰς ἑνότητα «ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ» (Ἰω. ιζ’, 21).
Ὁ σήμερον ἑορταζόμενος Ἀνδρέας ὁ Πρωτόκλητος ὑπῆρξεν, ὡς γνωστόν, αὐτάδελφος τοῦ κορυφαίου τῶν Ἀποστόλων Πέτρου, ἀπὸ κοινοῦ δὲ ἐγνώρισαν τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐπίστευσαν εἰς Αὐτόν. Κοινὴ ἡ πίστις τῶν αὐταδέλφων Ἀποστόλων, κοινὴ καὶ ἡ πίστις τῶν Ἐκκλησιῶν, τὰς ὁποίας οὗτοι ἵδρυσαν καὶ καθηγίασαν διὰ τοῦ κηρύγματος καὶ τοῦ μαρτυρίου των.
Τὴν κοινὴν ταύτην πίστιν ἐδογμάτισαν οἱ κοινοὶ Πατέρες τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν συνελθόντες ἐξ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἐν οἰκουμενικαῖς συνόδοις, παραδόντες αὐτὴν ὡς θησαυρὸν πολύτιμον εἰς τὰς Ἐκκλησίας ἡμῶν, ἵνα ἐπ’ αὐτῆς οἰκοδομήσωμεν τὴν ἐν Χριστῷ ἑνότητα ἡμῶν.
Τὴν κοινὴν ταύτην πίστιν, τὴν ὁποίαν ἐπὶ μίαν χιλιετίαν διεφυλάξαμεν ἀλώβητον ἔν τε τῇ ἀνατολῇ καὶ ἐν τῇ δύσει, καλούμεθα καὶ πάλιν νὰ θέσωμεν ὡς βάσιν τῆς ἑνότητος ἡμῶν, ἀποκαθαίροντες αὐτὴν ἐκ πάσης τυχὸν προσθήκης ἢ ἀλλοιώσεως, ὥστε «σύμψυχοι, τὸ ἓν φρονοῦντες» (Φιλ. β’, 2) νὰ χωρήσωμεν εἰς τὴν ἐν τῇ θείᾳ Εὐχαριστίᾳ κοινωνίαν, ἐν τῇ ὁποίᾳ καὶ εὑρίσκεται τὸ πλήρωμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ πορεία αὕτη πρὸς ἀνάκτησιν τῆς πλήρους κοινωνίας, τῆς ὁποίας ἀπήλαυον αἱ Ἐκκλησίαι ἡμῶν κατὰ τὴν πρώτην χιλιετίαν, ἔχει ἤδη ἀρχίσει διὰ τοῦ διαλόγου τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀληθείας, ὅστις καὶ συνεχίζεται, χάριτι θείᾳ, παρὰ τὰς ἐνίοτε ἀναφυομένας δυσκολίας.
Μετ’ ἀνυστάκτου ἐνδιαφέροντος καὶ ἀδιαλείπτου προσευχῆς παρακολουθοῦμεν τὴν πορείαν τοῦ μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν ἡμῶν διεξαγομένου ἐπισήμου θεολογικοῦ Διαλόγου ὑπὸ τὴν συμπροεδρείαν καὶ τῆς ὑμετέρας Σεβασμιότητος, ὅστις εἰσέρχεται ἤδη εἰς τὴν ἐξέτασιν κρισίμων ἐκκλησιολογικῶν ζητημάτων, ὡς εἶναι τὸ θέμα τοῦ πρωτείου γενικῶς, καὶ εἰδικώτερον ἐκεῖνο τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης, κατὰ τὴν πρώτην χιλιετίαν.
Εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστὸν ὅτι τὸ ἀκανθῶδες τοῦτο θέμα ὑπῆρξε πέτρα σκανδάλου εἰς τὴν πορείαν τῶν σχέσων τῶν δύο Ἐκκλησιῶν ἡμῶν, διὸ καὶ ἡ ἄρσις ἐκ τοῦ μέσου ἡμῶν τοῦ ἐμποδίου τούτου θέλει ἀναμφιβόλως διευκολύνει μεγάλως τὴν πορείαν ἡμῶν πρὸς τὴν ἑνότητα.
Πεποίθαμεν, ὅθεν, ὅτι ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν πρώτην χιλιετίαν ὡς πρὸς τὸ θέμα τοῦτο θέλει προσφέρει τὴν λυδίαν λίθον πρὸς ἀξιολόγησιν καὶ τῶν ἐν τῇ δευτέρᾳ χιλιετίᾳ ἐξελίξεων, αἵτινες ἀτυχῶς ὡδήγησαν τὰς Ἐκκλησίας ἡμῶν εἰς μείζονα ἀπ’ ἀλλήλων ἀποξένωσιν καὶ διηύρυναν τὸ μεταξὺ ἡμῶν χάσμα.
Εἰς ἕνα κόσμον, ὁ ὁποῖος σπαράσσεται ἀπὸ ἀντιθέσεις καὶ συγκρούσεις, ὁ εἰρηνικὸς καὶ ἐποικοδομητικὸς διάλογος ἀποτελεῖ τὴν μόνην ὁδὸν πρὸς ἐπίτευξιν καταλλαγῆς καὶ ἑνότητος.
Εἰς τὴν ἀποστολικὴν περικοπήν, ἡ ὁποία ἀνεγνώσθη κατὰ τὴν σημερινὴν Θείαν Λειτουργίαν, οἱ Ἀπόστολοι προβάλλονται ὡς ὑπόδειγμα ἄκρας ταπεινοφροσύνης κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ σταυρωθέντος Κυρίου: «λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι» (Α’ Κορ. δ’, 12-13).
Ἐὰν τὸ ἦθος τοῦτο τῆς ταπεινοφροσύνης πρέπει νὰ ἐπικρατῇ εἰς τὰς σχέσεις τῶν πιστῶν πρὸς τοὺς διώκτας τῆς Ἐκκλησίας, πόσον μᾶλλον ἐπιβάλλεται τοῦτο εἰς τὰς μεταξὺ τῶν ἰδίων τῶν χριστιανῶν σχέσεις! Ἡ εἰρηνικὴ διευθέτησις τῶν ὑφισταμένων διαφορῶν εἰς τὰς διαχριστιανικὰς σχέσεις οὐδόλως συνεπάγεται ἀπομάκρυνσιν ἐκ τῆς ἀληθείας.
Ἡ ἀλήθεια δὲν φοβεῖται τὸν διάλογον, ἀλλ’ ἀντιθέτως, χρησιμοποιεῖ αὐτὸν ὡς μέσον, διὰ νὰ γίνῃ ἀποδεκτὴ καὶ ὑπ’ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διὰ διαφόρους λόγους ἀφίστανται αὐτῆς.
Ἡ μισαλλοδοξία καὶ ὁ φανατισμὸς προκαλοῦν τὴν ἀμυντικὴν περιχαράκωσιν ἑκάστης πλευρᾶς εἰς τυφλὴν ἐμμονὴν εἰς τὰς ἰδίας αὑτῆς θέσεις καὶ ἀπόψεις, μονιμοποιεῖ τὰς διαιρέσεις καὶ ἐξανεμίζει πᾶσαν ἐλπίδα καταλλαγῆς.
Μία τοιαύτη στάσις οὐδεμίαν ἀπολύτως σχέσιν δύναται νὰ ἔχῃ πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καὶ πρὸς τὸ παράδειγμα τῶν Ἀποστόλων.
Μόνον «ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. δ’, 15) ἀληθεύομεν ἀληθῶς, ὡς καὶ μόνον ἐν ἀληθείᾳ ἀγαπῶντες (Β’ Ἰω. 1) ἀγαπῶμεν γνησίως.
Ὁ εἰλικρινὴς καὶ ἐν πνεύματι ταπεινοφροσύνης διάλογος διασφαλίζει τὸν εὐλογημένον τοῦτον συνδυασμόν, ὅστις καὶ ἀποτελεῖ τὴν μόνην θεοδίδακτον ὁδὸν δι’ ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ εἶναι μιμηταὶ τῶν Ἀποστόλων (Α’ Κορ. δ’, 16).
Τὸ πνεῦμα τοῦτο τοῦ εἰλικρινοῦς καὶ ἐν ἀγάπῃ διαλόγου καλεῖται σήμερον ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νὰ ἐφαρμόσῃ ἡ ἰδία εἰς τὰς μεταξὺ τῶν διῃρημένων χριστιανῶν σχέσεις, ἀλλὰ καὶ νὰ κηρύξῃ αὐτὸ πρὸς πάντα ἄνθρωπον καλῆς θελήσεως εἰς οἱονδήποτε χῶρον καὶ ἂν ἀνήκῃ οὗτος.
Γνωρίζομεν ἐκ πείρας πικρᾶς ὅτι ἡ θρησκεία δύναται εὐκόλως νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς σημαία φανατισμοῦ καὶ συγκρούσεων μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.
Ἔχομεν προσωπικῶς κατ’ ἐπανάληψιν τονίσει ὅτι ὁ πόλεμος ἐν ὀνόματι τῆς θρησκείας ἀποτελεῖ πόλεμον κατὰ τῆς θρησκείας.
Διὰ τοῦτο ὁ διαθρησκειακὸς διάλογος ἐπιβάλλεται ὅλως ἰδιαιτέρως εἰς τὰς ἡμέρας μας, χωρὶς τοῦτο νὰ συνεπάγεται οἱονδήποτε συμβιβασμὸν εἰς τὰς θρησκευτικὰς ἑκάστου πεποιθήσεις.
Τὸν διάλογον τοῦτον ἐνθαρρύνει καὶ καλλιεργεῖ καὶ τὸ ἡμέτερον Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, συμβάλλον καὶ οὕτω τὸ κατ’ αὐτὸ εἰς τὴν ἐμπέδωσιν τῆς εἰρήνης ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ.
Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε μετὰ τῆς ἐντιμοτάτης ὑμῶν συνοδείας,
Εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Πόλεως ταύτης ἡ Θεία Πρόνοια ἀνέθηκε, διὰ τῆς ὑπὸ ἱερῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων θεσπισθείσης τάξεως, τὴν διακονίαν τῆς πρωτοθρόνου ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ Ἐκκλησίας, ἐχούσης τὴν εὐθύνην τοῦ συντονισμοῦ καὶ τῆς ἐκφράσεως τῆς ὁμοφωνίας τῶν κατὰ τόπους ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.
Ἐν τῇ εὐθύνῃ ταύτῃ ἐργαζόμεθα ἤδη ἐπισταμένως διὰ τὴν προετοιμασίαν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διὰ τῆς ἐνεργοποιήσεως τῶν ἁρμοδίων προσυνοδικῶν ὀργάνων. Οὕτω, κατὰ τὸν παρελθόντα Ἰούνιον συνῆλθεν ἐπιτυχῶς ἡ Δ’ Προσυνοδικὴ Πανορθόδοξος Διάσκεψις ἐπιληφθεῖσα τοῦ θέματος τῆς Ὀρθοδόξου Διασπορᾶς, ἐπίκειται δὲ ἡ συνάντησις τῆς Προπαρασκευαστικῆς Ἐπιτροπῆς πρὸς μελέτην καὶ προετοιμασίαν καὶ τῶν λοιπῶν θεμάτων τῆς Μεγάλης Συνόδου.
Σκοπὸν τῆς ὅλης προσπαθείας ἀποτελεῖ ἡ σφυρηλάτησις τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὥστε «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ» νὰ συνεισφέρῃ εἰς τὴν μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελίου ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ.
Ἐν τῇ προσπαθείᾳ ταύτῃ καὶ τῇ καθόλου, πολυτρόπως δυσχερεῖ, διακονίᾳ αὐτῆς ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως πολύτιμον πάντοτε ἡγεῖται τὴν συμπαράστασιν τῆς ἐν τῇ Παλαιᾷ Ρώμῃ Ἐκκλησίας, πρὸς τὴν ὁποίαν ἐν ἀγάπῃ πολλῇ στρέφομεν τὴν σκέψιν ἡμῶν καὶ ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ.
Ἀσπαζόμενοι ὑμᾶς, καὶ δι’ ὑμῶν τὸν ἀποστείλαντα ὑμᾶς ἐνταῦθα ἀγαπητὸν ἐν Κυρίῳ ἀδελφόν, φιλήματι ἁγίῳ εὐχόμεθα ὅπως Κύριος ὁ Θεός, πρεσβείαις τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, σκέπῃ καὶ προστατεύῃ τὴν Ἐκκλησίαν Αὐτοῦ ἀπὸ παντὸς κακοῦ ὁδηγῶν αὐτὴν εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ ἁγίου θελήματος Αὐτοῦ.
Ὡς εὖ παρέστητε ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί !
πηγή:Φώς Φαναρίου
Τὴν κοινὴν ταύτην πίστιν ἐδογμάτισαν οἱ κοινοὶ Πατέρες τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν συνελθόντες ἐξ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἐν οἰκουμενικαῖς συνόδοις, παραδόντες αὐτὴν ὡς θησαυρὸν πολύτιμον εἰς τὰς Ἐκκλησίας ἡμῶν, ἵνα ἐπ’ αὐτῆς οἰκοδομήσωμεν τὴν ἐν Χριστῷ ἑνότητα ἡμῶν.
Τὴν κοινὴν ταύτην πίστιν, τὴν ὁποίαν ἐπὶ μίαν χιλιετίαν διεφυλάξαμεν ἀλώβητον ἔν τε τῇ ἀνατολῇ καὶ ἐν τῇ δύσει, καλούμεθα καὶ πάλιν νὰ θέσωμεν ὡς βάσιν τῆς ἑνότητος ἡμῶν, ἀποκαθαίροντες αὐτὴν ἐκ πάσης τυχὸν προσθήκης ἢ ἀλλοιώσεως, ὥστε «σύμψυχοι, τὸ ἓν φρονοῦντες» (Φιλ. β’, 2) νὰ χωρήσωμεν εἰς τὴν ἐν τῇ θείᾳ Εὐχαριστίᾳ κοινωνίαν, ἐν τῇ ὁποίᾳ καὶ εὑρίσκεται τὸ πλήρωμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ πορεία αὕτη πρὸς ἀνάκτησιν τῆς πλήρους κοινωνίας, τῆς ὁποίας ἀπήλαυον αἱ Ἐκκλησίαι ἡμῶν κατὰ τὴν πρώτην χιλιετίαν, ἔχει ἤδη ἀρχίσει διὰ τοῦ διαλόγου τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀληθείας, ὅστις καὶ συνεχίζεται, χάριτι θείᾳ, παρὰ τὰς ἐνίοτε ἀναφυομένας δυσκολίας.
Μετ’ ἀνυστάκτου ἐνδιαφέροντος καὶ ἀδιαλείπτου προσευχῆς παρακολουθοῦμεν τὴν πορείαν τοῦ μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν ἡμῶν διεξαγομένου ἐπισήμου θεολογικοῦ Διαλόγου ὑπὸ τὴν συμπροεδρείαν καὶ τῆς ὑμετέρας Σεβασμιότητος, ὅστις εἰσέρχεται ἤδη εἰς τὴν ἐξέτασιν κρισίμων ἐκκλησιολογικῶν ζητημάτων, ὡς εἶναι τὸ θέμα τοῦ πρωτείου γενικῶς, καὶ εἰδικώτερον ἐκεῖνο τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης, κατὰ τὴν πρώτην χιλιετίαν.
Εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστὸν ὅτι τὸ ἀκανθῶδες τοῦτο θέμα ὑπῆρξε πέτρα σκανδάλου εἰς τὴν πορείαν τῶν σχέσων τῶν δύο Ἐκκλησιῶν ἡμῶν, διὸ καὶ ἡ ἄρσις ἐκ τοῦ μέσου ἡμῶν τοῦ ἐμποδίου τούτου θέλει ἀναμφιβόλως διευκολύνει μεγάλως τὴν πορείαν ἡμῶν πρὸς τὴν ἑνότητα.
Πεποίθαμεν, ὅθεν, ὅτι ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν πρώτην χιλιετίαν ὡς πρὸς τὸ θέμα τοῦτο θέλει προσφέρει τὴν λυδίαν λίθον πρὸς ἀξιολόγησιν καὶ τῶν ἐν τῇ δευτέρᾳ χιλιετίᾳ ἐξελίξεων, αἵτινες ἀτυχῶς ὡδήγησαν τὰς Ἐκκλησίας ἡμῶν εἰς μείζονα ἀπ’ ἀλλήλων ἀποξένωσιν καὶ διηύρυναν τὸ μεταξὺ ἡμῶν χάσμα.
Εἰς ἕνα κόσμον, ὁ ὁποῖος σπαράσσεται ἀπὸ ἀντιθέσεις καὶ συγκρούσεις, ὁ εἰρηνικὸς καὶ ἐποικοδομητικὸς διάλογος ἀποτελεῖ τὴν μόνην ὁδὸν πρὸς ἐπίτευξιν καταλλαγῆς καὶ ἑνότητος.
Εἰς τὴν ἀποστολικὴν περικοπήν, ἡ ὁποία ἀνεγνώσθη κατὰ τὴν σημερινὴν Θείαν Λειτουργίαν, οἱ Ἀπόστολοι προβάλλονται ὡς ὑπόδειγμα ἄκρας ταπεινοφροσύνης κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ σταυρωθέντος Κυρίου: «λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι» (Α’ Κορ. δ’, 12-13).
Ἐὰν τὸ ἦθος τοῦτο τῆς ταπεινοφροσύνης πρέπει νὰ ἐπικρατῇ εἰς τὰς σχέσεις τῶν πιστῶν πρὸς τοὺς διώκτας τῆς Ἐκκλησίας, πόσον μᾶλλον ἐπιβάλλεται τοῦτο εἰς τὰς μεταξὺ τῶν ἰδίων τῶν χριστιανῶν σχέσεις! Ἡ εἰρηνικὴ διευθέτησις τῶν ὑφισταμένων διαφορῶν εἰς τὰς διαχριστιανικὰς σχέσεις οὐδόλως συνεπάγεται ἀπομάκρυνσιν ἐκ τῆς ἀληθείας.
Ἡ ἀλήθεια δὲν φοβεῖται τὸν διάλογον, ἀλλ’ ἀντιθέτως, χρησιμοποιεῖ αὐτὸν ὡς μέσον, διὰ νὰ γίνῃ ἀποδεκτὴ καὶ ὑπ’ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διὰ διαφόρους λόγους ἀφίστανται αὐτῆς.
Ἡ μισαλλοδοξία καὶ ὁ φανατισμὸς προκαλοῦν τὴν ἀμυντικὴν περιχαράκωσιν ἑκάστης πλευρᾶς εἰς τυφλὴν ἐμμονὴν εἰς τὰς ἰδίας αὑτῆς θέσεις καὶ ἀπόψεις, μονιμοποιεῖ τὰς διαιρέσεις καὶ ἐξανεμίζει πᾶσαν ἐλπίδα καταλλαγῆς.
Μία τοιαύτη στάσις οὐδεμίαν ἀπολύτως σχέσιν δύναται νὰ ἔχῃ πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καὶ πρὸς τὸ παράδειγμα τῶν Ἀποστόλων.
Μόνον «ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. δ’, 15) ἀληθεύομεν ἀληθῶς, ὡς καὶ μόνον ἐν ἀληθείᾳ ἀγαπῶντες (Β’ Ἰω. 1) ἀγαπῶμεν γνησίως.
Ὁ εἰλικρινὴς καὶ ἐν πνεύματι ταπεινοφροσύνης διάλογος διασφαλίζει τὸν εὐλογημένον τοῦτον συνδυασμόν, ὅστις καὶ ἀποτελεῖ τὴν μόνην θεοδίδακτον ὁδὸν δι’ ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ εἶναι μιμηταὶ τῶν Ἀποστόλων (Α’ Κορ. δ’, 16).
Τὸ πνεῦμα τοῦτο τοῦ εἰλικρινοῦς καὶ ἐν ἀγάπῃ διαλόγου καλεῖται σήμερον ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νὰ ἐφαρμόσῃ ἡ ἰδία εἰς τὰς μεταξὺ τῶν διῃρημένων χριστιανῶν σχέσεις, ἀλλὰ καὶ νὰ κηρύξῃ αὐτὸ πρὸς πάντα ἄνθρωπον καλῆς θελήσεως εἰς οἱονδήποτε χῶρον καὶ ἂν ἀνήκῃ οὗτος.
Γνωρίζομεν ἐκ πείρας πικρᾶς ὅτι ἡ θρησκεία δύναται εὐκόλως νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς σημαία φανατισμοῦ καὶ συγκρούσεων μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.
Ἔχομεν προσωπικῶς κατ’ ἐπανάληψιν τονίσει ὅτι ὁ πόλεμος ἐν ὀνόματι τῆς θρησκείας ἀποτελεῖ πόλεμον κατὰ τῆς θρησκείας.
Διὰ τοῦτο ὁ διαθρησκειακὸς διάλογος ἐπιβάλλεται ὅλως ἰδιαιτέρως εἰς τὰς ἡμέρας μας, χωρὶς τοῦτο νὰ συνεπάγεται οἱονδήποτε συμβιβασμὸν εἰς τὰς θρησκευτικὰς ἑκάστου πεποιθήσεις.
Τὸν διάλογον τοῦτον ἐνθαρρύνει καὶ καλλιεργεῖ καὶ τὸ ἡμέτερον Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, συμβάλλον καὶ οὕτω τὸ κατ’ αὐτὸ εἰς τὴν ἐμπέδωσιν τῆς εἰρήνης ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ.
Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε μετὰ τῆς ἐντιμοτάτης ὑμῶν συνοδείας,
Εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Πόλεως ταύτης ἡ Θεία Πρόνοια ἀνέθηκε, διὰ τῆς ὑπὸ ἱερῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων θεσπισθείσης τάξεως, τὴν διακονίαν τῆς πρωτοθρόνου ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ Ἐκκλησίας, ἐχούσης τὴν εὐθύνην τοῦ συντονισμοῦ καὶ τῆς ἐκφράσεως τῆς ὁμοφωνίας τῶν κατὰ τόπους ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.
Ἐν τῇ εὐθύνῃ ταύτῃ ἐργαζόμεθα ἤδη ἐπισταμένως διὰ τὴν προετοιμασίαν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διὰ τῆς ἐνεργοποιήσεως τῶν ἁρμοδίων προσυνοδικῶν ὀργάνων. Οὕτω, κατὰ τὸν παρελθόντα Ἰούνιον συνῆλθεν ἐπιτυχῶς ἡ Δ’ Προσυνοδικὴ Πανορθόδοξος Διάσκεψις ἐπιληφθεῖσα τοῦ θέματος τῆς Ὀρθοδόξου Διασπορᾶς, ἐπίκειται δὲ ἡ συνάντησις τῆς Προπαρασκευαστικῆς Ἐπιτροπῆς πρὸς μελέτην καὶ προετοιμασίαν καὶ τῶν λοιπῶν θεμάτων τῆς Μεγάλης Συνόδου.
Σκοπὸν τῆς ὅλης προσπαθείας ἀποτελεῖ ἡ σφυρηλάτησις τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὥστε «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ» νὰ συνεισφέρῃ εἰς τὴν μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελίου ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ.
Ἐν τῇ προσπαθείᾳ ταύτῃ καὶ τῇ καθόλου, πολυτρόπως δυσχερεῖ, διακονίᾳ αὐτῆς ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως πολύτιμον πάντοτε ἡγεῖται τὴν συμπαράστασιν τῆς ἐν τῇ Παλαιᾷ Ρώμῃ Ἐκκλησίας, πρὸς τὴν ὁποίαν ἐν ἀγάπῃ πολλῇ στρέφομεν τὴν σκέψιν ἡμῶν καὶ ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ.
Ἀσπαζόμενοι ὑμᾶς, καὶ δι’ ὑμῶν τὸν ἀποστείλαντα ὑμᾶς ἐνταῦθα ἀγαπητὸν ἐν Κυρίῳ ἀδελφόν, φιλήματι ἁγίῳ εὐχόμεθα ὅπως Κύριος ὁ Θεός, πρεσβείαις τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, σκέπῃ καὶ προστατεύῃ τὴν Ἐκκλησίαν Αὐτοῦ ἀπὸ παντὸς κακοῦ ὁδηγῶν αὐτὴν εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ ἁγίου θελήματος Αὐτοῦ.
Ὡς εὖ παρέστητε ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί !
πηγή:Φώς Φαναρίου
Οι συνάνθρωποί μας που πάσχουν από AIDS ούτε καταραμένοι είναι, ούτε εγκληματίες. Είναι αδελφοί μας που έχουν ανάγκη της στοργής και της αγάπης μας.
AIDS: "Αληθεύοντες εν Αγάπη"
Μια Στάση Ευθύνης Συλλογικής και Ατομικής
Ομιλία του τότε Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κυρού Χριστοδούλου και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος προς τους εκ Μαγνησίας Φοιτητές την 4.1.95 στο Βόλο, στα πλαίσια δεξιώσεως που οργάνωσε γι' αυτούς η Ι. Μητρόπολις.
...Οι συνάνθρωποί μας που πάσχουν από AIDS ούτε καταραμένοι είναι, ούτε εγκληματίες.
Είναι αδελφοί μας που έχουν ανάγκη της στοργής και της αγάπης μας.
Είναι τραγικό το να σκέπτεται κανείς πως σε τέτοιες ώρες μπορούμε να βρούμε το κουράγιο να κατακεραυνώνουμε τους «ενόχους»
εμείς οι δήθεν «αθώοι».
Στ' αλήθεια «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω».
Όλοι είμεθα ένοχοι, έστω κι αν δεν έχουμε φταίξει στη συγκεκριμένη τραγωδία.
Διότι, όπως γράφει ο Ντοστογιέφσκι, μόνον αν πάρουμε στην πλάτη μας τα σφάλματα και τις ανομίες των και θελήσουμε να ξεπεράσουμε τον εγωισμό μας αυτοπροσφερόμενοι με αγάπη, μπορούμε να ελπίζουμε στο έλεος του Θεού.
Πρέπει να ομολογήσω ότι στο εξωτερικό υπάρχουν ιδιωτικές ή και εκκλησιαστικές προσπάθειες περίθαλψης των ασθενών από AIDS, συμπαράστασης προς αυτούς από ομάδες εθελοντών διακονίας, και γενικά αντιμετώπισης των με χριστιανικά κίνητρα,
που απουσιάζουν από τη χώρα μας.
Πρόκειται για παράλειψη που πρέπει να μας προβληματίσει και ως Εκκλησία και ως Πολιτεία
Το φαινόμενο αυτό καταδεικνύει τις ατομιστικές τάσεις που κυριαρχούν στην κοινωνία μας και την απουσία της γνήσιας χριστιανικής αγάπης, η οποία, κατά τον Απόστολο Παύλο «ου ζητεί τα εαυτής».
Σε μας, επί πλέον της αδιαφορίας και του φόβου εμφανίσθηκε και το φαινόμενο του κοινωνικού στιγματισμού των μολυσμένων με τον θανατηφόρο ιό, πράγμα που συνέβη με περισσή ευκολία.
Αυτή η εύκολη καταδίκη των «ενόχων» από εμάς τους «αθώους» με ανηλεή εισαγγελική διάθεση, είχε σαν αποτέλεσμα τον αποκλεισμό γι' αυτούς κάθε πρόσβασης στην επαγγελματική, κοινωνική και αυτήν ακόμη την οικογενειακή ζωή.
Σε τέτοιες περιπτώσεις αναλογίζεται κανείς τι θηρίο κρύβουμε μέσα μας, ποια ύαινα μοχθηρή και αιμοβόρα υπάρχει στις καρδιές μας, όταν αυτές δεν έχουν αναγεννηθή από τη χάρι του Θεού και δεν έχουν μεταμορφωθή σε έμψυχα θυσιαστήρια στο βωμό της αληθινής αγάπης.
Είναι πια κατάδηλο ότι μάθαμε να ζούμε μόνοι μας, με τη δυστυχία μας και με τις ψευδαισθήσεις μας.
Δεν μας αφορά λέμε το πρόβλημα του άλλου.
Αρκεί εμείς να μη θιγόμαστε.
Μια τέτοια όμως αντίληψη είναι όχι μόνον αναιρετική της κοινωνικότητος, που μας ενδιαφέρει, αλλά και της ανθρωπιάς μας.
Εν τούτοις πολλοί από τους αρρώστους αυτούς καθώς αντιμετωπίζουν τον επικείμενο θάνατο των, έχουν μεταβληθή σε αληθινούς φιλοσόφους της ζωής που μας διδάσκουν.
Λίγο πριν πεθάνει από AIDS (13-9-92) o γνωστός αμερικανός ηθοποιός Antony Perkins είπε:
«Πολλοί νομίζουν οτι το AIDS είναι μια εκδίκηση του Θεού.
Εγώ όμως νομίζω οτι μας στάλθηκε για να μάθει ο κόσμος να αγαπάει και να έχει κατανόηση και συμπάθεια ο ένας για τον άλλον.
Έμαθα περισσότερα για την αγάπη και τον αλτρουϊσμό απ' αυτούς που συνάντησα σ' αυτήν τη μεγάλη περιπέτεια του AIDS, παρά στον ανηλεή και ανταγωνιστικό κόσμο όπου πέρασα τή ζωή μου».
Τα λόγια αυτά εκφράζουν την αληθινή αλληλεγγύη και την ανθρωπιά που η αρρώστεια αυτή προκάλεσε σε μερικούς ευαισθητοποιημένους ανθρώπους ενώπιον του πόνου και του θανάτου, και μαστιγώνουν την υποκρισία εκείνων που σπεύδουν να σταυρώσουν τους άλλους για να μην αμφισβητηθή η δική των τιμιότης και επάρκεια.
Αυτή όμως η υποκριτική τοποθέτησή μας, που έρχεται σε αντίθεση με την ηθική σήψη της κοινωνίας μας και με το πνεύμα της διαφθοράς που διέπει τη ζωή μας και τις εκδηλώσεις της, σύντομα μας εκδικήθηκε.
Oι νεώτερες έρευνες απέδειξαν ότι ήταν εσφαλμένη η αρχική άποψη, ότι το AIDS ήταν η νόσος μόνον των ομοφυλοφίλων.
Σήμερα από την νόσο αυτή κινδυνεύουν και oι αμφιφυλόφιλοι, και oι ετερόφυλοι έστω σέ μικρότερα ποσοστά από τους πρώτους, εφ' όσον επιδίδονται σε ασύδοτη σεξουαλική ζωή, με εναλλασσόμενους ερωτικούς συντρόφους.
Τούτο σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι κατά βάσιν το τι είσαι, αλλά το πώς διάγεις.
Και σ' αυτό, λίγη σημασία έδωσαν oι άνθρωποί μας και μάλιστα θέλησαν να το παρακάμψουν.
Το κορυφαίο όμως θέμα, που ως ογκόλιθος ορθώνεται μπροστά μας, είναι ότι το AIDS εμφανίζεται να είναι το αποτέλεσμα της σεξουαλικής διαστροφής που ο πολιτισμένος αιώνας μας αποδέχθηκε με το παραπλανητικό σύνθημα της «σεξουαλικής απελευθέρωσης», ενώ ουσιαστικά επρόκειτο είτε για αντιστροφή των όρων της φύσεως, είτε για παραβίαση κανόνων ερωτικής συμπεριφοράς διαχρονικής αξίας.
Και τα δύο εκδικούνται τους παραβάτες των,
όχι γιατί πταίει o Θεός, αλλά διότι η παράβαση των φυσικών νόμων ενέχει μέσα της την κύρωση, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα και στην οικολογική ανισορροπία, που είναι καρπός της οικολογικής ανευλάβειας και ασυδοσίας μας.
Η Εκκλησία δεν αρνείται τον έρωτα, διότι τον θεωρεί θεόσδοτο δώρο στον άνθρωπο.
Όμως το ζήτημα είναι τι είναι έρωτας.
Φοβούμαι ότι όλοι όσοι χρησιμοποιούν τη λέξη αυτή δεν εννοούν το ίδιο πράγμα.
Ο αληθινός έρωτας δεν είναι αποσπασματικό στοιχείο της ύπαρξής μας, ούτε στιγμιαία ικανοποίηση της σάρκας.
Δεν μπορεί ούτε στον έρωτα να διαχωρισθούν τα δύο υπαρκτικά μας συστατικά στοιχεία: ψυχή καί σώμα.
Ο έρωτας, αποκομμένος από την διπολική αυτή έκφραση του ανθρώπου, είναι είδωλο του εαυτού του.
Η Εκκλησία, σε αντίθεση με ό,τι φρονούν σήμερα oι περισσότεροι άνθρωποι, βλέπει τον έρωτα σαν ενωτική δύναμη των υπαρξιακών στοιχείων του ανθρώπου και σαν μέσο για την αποκατάσταση μέσα του των στοιχείων της εσωτερικής του ενότητος, που τον θεραπεύει και τον βοηθεί να ανακαλύψει το νόημα της ζωής.
Χωρίς να απολυτοποιούμε την ερωτική σχέση, πιστεύομε ότι η ερωτική πράξη δεν εξαντλείται σε μια επαναλαμβανόμενη πράξη ηδονικού χαρακτήρα και μόνον, αλλά αναφέρεται στη σύνολη προσωπικότητα και οδηγεί σε μια αληθινή μέθεξη των ιδιωμάτων των δύο προσώπων, ώστε να απαρτισθή διά της ψυχικής πρώτα και της σαρκικής ύστερα μίξεως η αληθινή εικόνα του όλου, που είναι η τελειότης.
Ο άλλος, ο σαρκικός έρωτας, είναι έκπτωση από την αλήθεια.
Γι' αυτό και πραγματώνει στον άνθρωπο την επανάληψη του μαρτυρίου του Ταντάλου:
μια ανικανοποίητη δίψα για ζωή και δημιουργία, που εξαντλείται σε μονομέρειες και δυσαρμονίες, χωρίς την παραμικρή μεταμόρφωση του ανθρώπου, μέσα στον εγωιστικό ρυθμό της επιταγής για μία συνεχή λήψη, χωρίς την ανάλογη προτεραιότητα της δόσεως.
Το AIDS κατά ταύτα είναι καρπός της απομόνωσης του έρωτα από τις άλλες βασικές πτυχές της ζωής.
Η κοινωνία μας βέβαια διευκολύνει και ανέχεται και μάλλον αμνηστεύει τις εφήμερες σεξουαλικές σχέσεις εξωσυζυγικού ή και εξώγαμου χαρακτήρα.
Θα προδίδαμε την αποστολή μας αν θα ηθέλαμε να ευθυγραμμισθούμε με την αντίληψη αυτή και αν δεν ετονίζαμε την ανάγκη και την αξία της ανθρώπινης αγάπης μέσα στο γάμο και στην αμοιβαία πιστότητα των συζύγων, και αν δεν καλούσαμε τον καθένα σε μια εφικτή εγκράτεια και σε ένα σεβασμό του σώματος του, που είναι κατοικητήριο του Αγ. Πνεύματος.
. Δυστυχώς ο λαός μας παραπλανάται συνεχώς με την προβολή τρόπων ζωής, που έρχονται σε αντίθεση με τις πατροπαράδοτες ελληνορθόδοξες καταβολές του.
Βεβαίως η ευθύνη δεν έγκειται στην ύπαρξη καθ' εαυτάς των νέων ιδεών που διασταυρώνονται πάνω από τις κεφαλές μας.
Η ευθύνη όλων μας, και μάλιστα της παντοειδούς ηγεσίας μας, είναι ότι έχουν αδυνατίσει επικίνδυνα τα ηθικά και παραδοσιακά μας ερείσματα και η κριτική ικανότητα του λαού να ελέγχει με το κριτήριο της παράδοσης τα εισαγόμενα «φρούτα»
και να επιλέγει τα εξ αυτών συνάδοντα με την παράδοσή του.
Από παντού βομβαρδίζεται ο λαός μας με ερεθίσματα ηδονιστικά και άλλα, που είναι καταλυτικά των ηθικών αναστολών και προωθούν τον εκφυλισμό και τη διαφθορά.
Και μεγάλοι και μικροί παρασύρονται να πιστεύουν ότι αυτός ο τρόπος ζωής είναι και ο σωστός, αν και oι ευρωπαίοι δεν είναι ούτε τόσον έκφυλοι, ούτε τόσον εικονοκλαστικοί, όσον τους θέλει η διαφήμιση.
Γεγονός όμως είναι ότι εδώ κλονίζονται συνεχώς όλα τα βάθρα και τα ζωντανά στοιχεία της παράδοσής μας, και οδηγούνται σε διάλυση, με αργούς βέβαια αλλά πάντως σταθερούς ρυθμούς, θεσμοί, όπως η οικογένεια, που παραμένουν αστήρικτοι και συκοφαντούνται ως ξεπερασμένοι.
Φαίνεται όμως ότι τελικά το AIDS μάς καλεί όλους να επιστρέψουμε στην παραδοσιακή ηθική και στην οικογένεια.
Ο πανσεξουαλισμός, με όλες τις ποικίλες εκδηλώσεις του, δεν είναι πια λύση κανενός από τα ανθρώπινα προβλήματα.
Δεν είναι λύση, είναι διάλυση της προσωπικότητος.
Η αναγκαιότητα της παραδοσιακής μορφής της οικογένειας, με όχι απλώς μονογαμικό χαρακτήρα αλλά και με σωφροσύνη, επανέρχεται σαν λύση του δράματος που μας τρομοκρατεί.
Και βέβαια είναι τώρα ο φόβος που αναγκάζει πολλούς να αλλάζουν ερωτική συμπεριφορά και να κάνουν εντυπωσιακή στροφή στις σεξουαλικές των προτιμήσεις.
Ο άνθρωπος όμως δύσκολα μετανοεί ειλικρινά. Εμπρός στον κίνδυνο σκύβει το κεφάλι και προκειμένου να αποφύγει τα βόλια συμμορφώνεται αναγκαστικά με τον ηθικό νόμο.
Αύριο όταν θα βρεθή, συν Θεώ, το εμβόλιο, πάλιν ο κόσμος θα ξαναδοκιμάσει την παράβαση και πάλιν θα διακηρύξει την …απελευθέρωσή του.
Έως ότου μια νέα πληγή του Φαραώ μας επισκεφθή και μας συνετίσει. Διερωτώμαι αν είναι αυτή τακτική λογικών και υπεύθυνων ανθρώπων, έντιμων με τον εαυτό τους και ελευθέρων από πάθη και αδυναμίες.
Μόνον το κνούτο τάχα στα χέρια του Θεού φοβόμαστε;
...Τα άτομα αυτά να στηρίζονται στο απατηλό σύνθημα «Ναι στον έρωτα, όχι στο AIDS» που προβάλλει ως μοναδική και αποκλειστική μέθοδο προφύλαξης τη χρήση του προφυλακτικού.
Το προφυλακτικό δεν είναι ούτε η μοναδική λύση, ούτε η πιο ασφαλής και ακίνδυνη.
Η αλήθεια μαζί με την υπευθυνότητα μας επιβάλλουν να διαλαλήσουμε ότι πρόκειται για παραπλανητική διαφήμιση πού παρασύρει.
Η μοναδική ασφάλεια είναι η εγκράτεια των νέων μας, πράγμα και έφικτο και αζήμιο.
Και κατόπιν η μονογαμική σχέση μέσα στο γάμο.
Σαν τελευταία επιλογή, στην περίπτωση που καμμία από τις δύο προηγούμενες δεν μπορεί να ακολουθηθή από ένα συγκεκριμένο άτομο, θα μπορούσα να δεχθώ την χρήση του προφυλακτικού, προκειμένου να μειωθούν στο ελάχιστο, χωρίς και να αποκλείονται παντελώς, oι κίνδυνοι μόλυνσης.
Αυτή την τοποθέτηση έχει πάρει καί η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας διατυπώνοντας την πρότασή της:
«Τα πιο αποτελεσματικά μέσα για να απαλλαγή κανείς από τη μετάδοση του AIDS διά της σεξουαλικής επαφής, είναι να διατηρεί σχέση με έναν πιστό μη μολυσμένο σύντροφο ή να μην έχει καθόλου σεξουαλική επαφή.
Διαφορετικά θα πρέπει να αποφεύγει τη σεξουαλική επαφή με πόρνες και με άλλους ανθρώπους που έχουν πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους.
Οποτεδήποτε έχει κανείς σεξουαλικές σχέσεις με κάποιον ο οποίος είναι προσβεβλημένος από AIDS, θα πρέπει να χρησιμοποιήται προφυλακτικό από την αρχή μέχρι το τέλος της σεξουαλικής πράξεως».
Η πρόταση αυτή εκφράζει τις σωστές νέες αντιλήψεις για το θέμα της προφύλαξης.
Αρχίζοντας από τον έναν και πιστό σύντροφο, περνά σrην εγκράτεια για να φθάσει στο τέλος, όταν απευθύνεται σέ άτομα μειωμένης αντίστασης που δεν διαθέτουν αυτοκυριαρχία και αυτοσυγκράτηση εμπρός στις ορμές, να συστήσει τη χρήση προφυλακτικού.
Όσοι ενθαρρύνουν τους νέους να «κάνουν έρωτα» με χρήση προφυλακτικού, αυτοί παρασύρουν τα παιδιά στην πορνεία και τους κρύβουν την αλήθεια.
Επί τέλους είναι καιρός να πούμε στους νέους την πλήρη και όχι την αποσπασματική αλήθεια:
Η πρώτη και δοκιμασμένη μέθοδος ασφάλειας είναι η εγκράτεια και ο περιορισμός της σεξουαλικής δραστηριότητος μέσα στο γάμο.
Σε τελική ανάλυση την αποτελεσματικότερη προφύλαξη δίνει η πνευματική ωρίμανση του ανθρώπου που του επιτρέπει αφ’ ενός μεν να χαλιναγωγεί τα πάθη του, αφ΄ ετέρου δε να βλέπει στο πρόσωπο του άλλου την αξιοσέβαστη εικόνα του Θεού.
Η διαφήμιση του προφυλακτικού, όπως γίνεται, πληγώνει την αξιοπρέπεια του προσώπου διότι παραβιάζει το αυθεντικό νόημα της σεξουαλικότητος και συνιστά απλό καταπραϋντικό στο άλγος της ανέραστης ζωής μας.
Είναι λάθος, όπως λέγει στον πλατωνικό Χαρμίδη ο Σωκράτης, το να προσπαθούν τινές να ασκούν την Ιατρική διαχωρίζοντάς την από την Σωφροσύνη. Τα μεγέθη είναι αλληλένδετα και ευθέως ανάλογα.
Δεν θα πρέπει να παίζομεν εν ου παικτοίς.
Αλλά και τα μολυσμένα άτομα οφείλουν να δεχθούν με καρτερία την δοκιμασία τους και να συμπεριφερθούν με εντιμότητα και υπευθυνότητα.
Είναι φοβερό το περιστατικό που ανεγράφη στον τύπο, για τον φορέα εκείνον που εν γνώσει του εμόλυνε τους ευκαιριακούς σεξουαλικούς του συντρόφους, προκειμένου να εκδικηθή την κοινωνία.
Η παιδεία που ο καθένας μας έχει, το πολιτιστικό του επίπεδο και κυρίως η χριστιανική του ιδιότητα επιβάλλουν την στάση ευθύνης από όλους και προς όλους.
Είναι ευτύχημα το ότι μέσα στη γενικότερη αδιαφορία ή και εχθρότητα με την οποία η κοινωνία μας αντικρύζει το πρόβλημα των φορέων του AIDS, υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις ιατρών, νοσοκόμων και απλών ιδιωτών που τιμούν την ανθρωπιά στην εποχή μας και ξεπλένουν την ντροπή όλων μας για την απαράδεκτη απάνθρωπη στάση των περισσοτέρων από εμάς.
Το AIDS ας μας αναγκάσει όλους να μάθουμε να αγαπιώμαστε, να συμπάσχουμε, να σεβόμαστε τον διπλανό μας, να ζούμε μέ αλληλοκατανόηση.
Από μας εξαρτάται να μεταβάλουμε την κατάρα σε ευκαιρία αναδείξεως της πνευματικότητάς μας και της ανθρωπιάς μας.
πηγή:www.archdiocese.gr/diakonia/news/arch5.html
...Οι συνάνθρωποί μας που πάσχουν από AIDS ούτε καταραμένοι είναι, ούτε εγκληματίες.
Είναι αδελφοί μας που έχουν ανάγκη της στοργής και της αγάπης μας.
Είναι τραγικό το να σκέπτεται κανείς πως σε τέτοιες ώρες μπορούμε να βρούμε το κουράγιο να κατακεραυνώνουμε τους «ενόχους»
εμείς οι δήθεν «αθώοι».
Στ' αλήθεια «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω».
Όλοι είμεθα ένοχοι, έστω κι αν δεν έχουμε φταίξει στη συγκεκριμένη τραγωδία.
Διότι, όπως γράφει ο Ντοστογιέφσκι, μόνον αν πάρουμε στην πλάτη μας τα σφάλματα και τις ανομίες των και θελήσουμε να ξεπεράσουμε τον εγωισμό μας αυτοπροσφερόμενοι με αγάπη, μπορούμε να ελπίζουμε στο έλεος του Θεού.
Πρέπει να ομολογήσω ότι στο εξωτερικό υπάρχουν ιδιωτικές ή και εκκλησιαστικές προσπάθειες περίθαλψης των ασθενών από AIDS, συμπαράστασης προς αυτούς από ομάδες εθελοντών διακονίας, και γενικά αντιμετώπισης των με χριστιανικά κίνητρα,
που απουσιάζουν από τη χώρα μας.
Πρόκειται για παράλειψη που πρέπει να μας προβληματίσει και ως Εκκλησία και ως Πολιτεία
Το φαινόμενο αυτό καταδεικνύει τις ατομιστικές τάσεις που κυριαρχούν στην κοινωνία μας και την απουσία της γνήσιας χριστιανικής αγάπης, η οποία, κατά τον Απόστολο Παύλο «ου ζητεί τα εαυτής».
Σε μας, επί πλέον της αδιαφορίας και του φόβου εμφανίσθηκε και το φαινόμενο του κοινωνικού στιγματισμού των μολυσμένων με τον θανατηφόρο ιό, πράγμα που συνέβη με περισσή ευκολία.
Αυτή η εύκολη καταδίκη των «ενόχων» από εμάς τους «αθώους» με ανηλεή εισαγγελική διάθεση, είχε σαν αποτέλεσμα τον αποκλεισμό γι' αυτούς κάθε πρόσβασης στην επαγγελματική, κοινωνική και αυτήν ακόμη την οικογενειακή ζωή.
Σε τέτοιες περιπτώσεις αναλογίζεται κανείς τι θηρίο κρύβουμε μέσα μας, ποια ύαινα μοχθηρή και αιμοβόρα υπάρχει στις καρδιές μας, όταν αυτές δεν έχουν αναγεννηθή από τη χάρι του Θεού και δεν έχουν μεταμορφωθή σε έμψυχα θυσιαστήρια στο βωμό της αληθινής αγάπης.
Είναι πια κατάδηλο ότι μάθαμε να ζούμε μόνοι μας, με τη δυστυχία μας και με τις ψευδαισθήσεις μας.
Δεν μας αφορά λέμε το πρόβλημα του άλλου.
Αρκεί εμείς να μη θιγόμαστε.
Μια τέτοια όμως αντίληψη είναι όχι μόνον αναιρετική της κοινωνικότητος, που μας ενδιαφέρει, αλλά και της ανθρωπιάς μας.
Εν τούτοις πολλοί από τους αρρώστους αυτούς καθώς αντιμετωπίζουν τον επικείμενο θάνατο των, έχουν μεταβληθή σε αληθινούς φιλοσόφους της ζωής που μας διδάσκουν.
Λίγο πριν πεθάνει από AIDS (13-9-92) o γνωστός αμερικανός ηθοποιός Antony Perkins είπε:
«Πολλοί νομίζουν οτι το AIDS είναι μια εκδίκηση του Θεού.
Εγώ όμως νομίζω οτι μας στάλθηκε για να μάθει ο κόσμος να αγαπάει και να έχει κατανόηση και συμπάθεια ο ένας για τον άλλον.
Έμαθα περισσότερα για την αγάπη και τον αλτρουϊσμό απ' αυτούς που συνάντησα σ' αυτήν τη μεγάλη περιπέτεια του AIDS, παρά στον ανηλεή και ανταγωνιστικό κόσμο όπου πέρασα τή ζωή μου».
Τα λόγια αυτά εκφράζουν την αληθινή αλληλεγγύη και την ανθρωπιά που η αρρώστεια αυτή προκάλεσε σε μερικούς ευαισθητοποιημένους ανθρώπους ενώπιον του πόνου και του θανάτου, και μαστιγώνουν την υποκρισία εκείνων που σπεύδουν να σταυρώσουν τους άλλους για να μην αμφισβητηθή η δική των τιμιότης και επάρκεια.
Αυτή όμως η υποκριτική τοποθέτησή μας, που έρχεται σε αντίθεση με την ηθική σήψη της κοινωνίας μας και με το πνεύμα της διαφθοράς που διέπει τη ζωή μας και τις εκδηλώσεις της, σύντομα μας εκδικήθηκε.
Oι νεώτερες έρευνες απέδειξαν ότι ήταν εσφαλμένη η αρχική άποψη, ότι το AIDS ήταν η νόσος μόνον των ομοφυλοφίλων.
Σήμερα από την νόσο αυτή κινδυνεύουν και oι αμφιφυλόφιλοι, και oι ετερόφυλοι έστω σέ μικρότερα ποσοστά από τους πρώτους, εφ' όσον επιδίδονται σε ασύδοτη σεξουαλική ζωή, με εναλλασσόμενους ερωτικούς συντρόφους.
Τούτο σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι κατά βάσιν το τι είσαι, αλλά το πώς διάγεις.
Και σ' αυτό, λίγη σημασία έδωσαν oι άνθρωποί μας και μάλιστα θέλησαν να το παρακάμψουν.
Το κορυφαίο όμως θέμα, που ως ογκόλιθος ορθώνεται μπροστά μας, είναι ότι το AIDS εμφανίζεται να είναι το αποτέλεσμα της σεξουαλικής διαστροφής που ο πολιτισμένος αιώνας μας αποδέχθηκε με το παραπλανητικό σύνθημα της «σεξουαλικής απελευθέρωσης», ενώ ουσιαστικά επρόκειτο είτε για αντιστροφή των όρων της φύσεως, είτε για παραβίαση κανόνων ερωτικής συμπεριφοράς διαχρονικής αξίας.
Και τα δύο εκδικούνται τους παραβάτες των,
όχι γιατί πταίει o Θεός, αλλά διότι η παράβαση των φυσικών νόμων ενέχει μέσα της την κύρωση, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα και στην οικολογική ανισορροπία, που είναι καρπός της οικολογικής ανευλάβειας και ασυδοσίας μας.
Η Εκκλησία δεν αρνείται τον έρωτα, διότι τον θεωρεί θεόσδοτο δώρο στον άνθρωπο.
Όμως το ζήτημα είναι τι είναι έρωτας.
Φοβούμαι ότι όλοι όσοι χρησιμοποιούν τη λέξη αυτή δεν εννοούν το ίδιο πράγμα.
Ο αληθινός έρωτας δεν είναι αποσπασματικό στοιχείο της ύπαρξής μας, ούτε στιγμιαία ικανοποίηση της σάρκας.
Δεν μπορεί ούτε στον έρωτα να διαχωρισθούν τα δύο υπαρκτικά μας συστατικά στοιχεία: ψυχή καί σώμα.
Ο έρωτας, αποκομμένος από την διπολική αυτή έκφραση του ανθρώπου, είναι είδωλο του εαυτού του.
Η Εκκλησία, σε αντίθεση με ό,τι φρονούν σήμερα oι περισσότεροι άνθρωποι, βλέπει τον έρωτα σαν ενωτική δύναμη των υπαρξιακών στοιχείων του ανθρώπου και σαν μέσο για την αποκατάσταση μέσα του των στοιχείων της εσωτερικής του ενότητος, που τον θεραπεύει και τον βοηθεί να ανακαλύψει το νόημα της ζωής.
Χωρίς να απολυτοποιούμε την ερωτική σχέση, πιστεύομε ότι η ερωτική πράξη δεν εξαντλείται σε μια επαναλαμβανόμενη πράξη ηδονικού χαρακτήρα και μόνον, αλλά αναφέρεται στη σύνολη προσωπικότητα και οδηγεί σε μια αληθινή μέθεξη των ιδιωμάτων των δύο προσώπων, ώστε να απαρτισθή διά της ψυχικής πρώτα και της σαρκικής ύστερα μίξεως η αληθινή εικόνα του όλου, που είναι η τελειότης.
Ο άλλος, ο σαρκικός έρωτας, είναι έκπτωση από την αλήθεια.
Γι' αυτό και πραγματώνει στον άνθρωπο την επανάληψη του μαρτυρίου του Ταντάλου:
μια ανικανοποίητη δίψα για ζωή και δημιουργία, που εξαντλείται σε μονομέρειες και δυσαρμονίες, χωρίς την παραμικρή μεταμόρφωση του ανθρώπου, μέσα στον εγωιστικό ρυθμό της επιταγής για μία συνεχή λήψη, χωρίς την ανάλογη προτεραιότητα της δόσεως.
Το AIDS κατά ταύτα είναι καρπός της απομόνωσης του έρωτα από τις άλλες βασικές πτυχές της ζωής.
Η κοινωνία μας βέβαια διευκολύνει και ανέχεται και μάλλον αμνηστεύει τις εφήμερες σεξουαλικές σχέσεις εξωσυζυγικού ή και εξώγαμου χαρακτήρα.
Θα προδίδαμε την αποστολή μας αν θα ηθέλαμε να ευθυγραμμισθούμε με την αντίληψη αυτή και αν δεν ετονίζαμε την ανάγκη και την αξία της ανθρώπινης αγάπης μέσα στο γάμο και στην αμοιβαία πιστότητα των συζύγων, και αν δεν καλούσαμε τον καθένα σε μια εφικτή εγκράτεια και σε ένα σεβασμό του σώματος του, που είναι κατοικητήριο του Αγ. Πνεύματος.
. Δυστυχώς ο λαός μας παραπλανάται συνεχώς με την προβολή τρόπων ζωής, που έρχονται σε αντίθεση με τις πατροπαράδοτες ελληνορθόδοξες καταβολές του.
Βεβαίως η ευθύνη δεν έγκειται στην ύπαρξη καθ' εαυτάς των νέων ιδεών που διασταυρώνονται πάνω από τις κεφαλές μας.
Η ευθύνη όλων μας, και μάλιστα της παντοειδούς ηγεσίας μας, είναι ότι έχουν αδυνατίσει επικίνδυνα τα ηθικά και παραδοσιακά μας ερείσματα και η κριτική ικανότητα του λαού να ελέγχει με το κριτήριο της παράδοσης τα εισαγόμενα «φρούτα»
και να επιλέγει τα εξ αυτών συνάδοντα με την παράδοσή του.
Από παντού βομβαρδίζεται ο λαός μας με ερεθίσματα ηδονιστικά και άλλα, που είναι καταλυτικά των ηθικών αναστολών και προωθούν τον εκφυλισμό και τη διαφθορά.
Και μεγάλοι και μικροί παρασύρονται να πιστεύουν ότι αυτός ο τρόπος ζωής είναι και ο σωστός, αν και oι ευρωπαίοι δεν είναι ούτε τόσον έκφυλοι, ούτε τόσον εικονοκλαστικοί, όσον τους θέλει η διαφήμιση.
Γεγονός όμως είναι ότι εδώ κλονίζονται συνεχώς όλα τα βάθρα και τα ζωντανά στοιχεία της παράδοσής μας, και οδηγούνται σε διάλυση, με αργούς βέβαια αλλά πάντως σταθερούς ρυθμούς, θεσμοί, όπως η οικογένεια, που παραμένουν αστήρικτοι και συκοφαντούνται ως ξεπερασμένοι.
Φαίνεται όμως ότι τελικά το AIDS μάς καλεί όλους να επιστρέψουμε στην παραδοσιακή ηθική και στην οικογένεια.
Ο πανσεξουαλισμός, με όλες τις ποικίλες εκδηλώσεις του, δεν είναι πια λύση κανενός από τα ανθρώπινα προβλήματα.
Δεν είναι λύση, είναι διάλυση της προσωπικότητος.
Η αναγκαιότητα της παραδοσιακής μορφής της οικογένειας, με όχι απλώς μονογαμικό χαρακτήρα αλλά και με σωφροσύνη, επανέρχεται σαν λύση του δράματος που μας τρομοκρατεί.
Και βέβαια είναι τώρα ο φόβος που αναγκάζει πολλούς να αλλάζουν ερωτική συμπεριφορά και να κάνουν εντυπωσιακή στροφή στις σεξουαλικές των προτιμήσεις.
Ο άνθρωπος όμως δύσκολα μετανοεί ειλικρινά. Εμπρός στον κίνδυνο σκύβει το κεφάλι και προκειμένου να αποφύγει τα βόλια συμμορφώνεται αναγκαστικά με τον ηθικό νόμο.
Αύριο όταν θα βρεθή, συν Θεώ, το εμβόλιο, πάλιν ο κόσμος θα ξαναδοκιμάσει την παράβαση και πάλιν θα διακηρύξει την …απελευθέρωσή του.
Έως ότου μια νέα πληγή του Φαραώ μας επισκεφθή και μας συνετίσει. Διερωτώμαι αν είναι αυτή τακτική λογικών και υπεύθυνων ανθρώπων, έντιμων με τον εαυτό τους και ελευθέρων από πάθη και αδυναμίες.
Μόνον το κνούτο τάχα στα χέρια του Θεού φοβόμαστε;
...Τα άτομα αυτά να στηρίζονται στο απατηλό σύνθημα «Ναι στον έρωτα, όχι στο AIDS» που προβάλλει ως μοναδική και αποκλειστική μέθοδο προφύλαξης τη χρήση του προφυλακτικού.
Το προφυλακτικό δεν είναι ούτε η μοναδική λύση, ούτε η πιο ασφαλής και ακίνδυνη.
Η αλήθεια μαζί με την υπευθυνότητα μας επιβάλλουν να διαλαλήσουμε ότι πρόκειται για παραπλανητική διαφήμιση πού παρασύρει.
Η μοναδική ασφάλεια είναι η εγκράτεια των νέων μας, πράγμα και έφικτο και αζήμιο.
Και κατόπιν η μονογαμική σχέση μέσα στο γάμο.
Σαν τελευταία επιλογή, στην περίπτωση που καμμία από τις δύο προηγούμενες δεν μπορεί να ακολουθηθή από ένα συγκεκριμένο άτομο, θα μπορούσα να δεχθώ την χρήση του προφυλακτικού, προκειμένου να μειωθούν στο ελάχιστο, χωρίς και να αποκλείονται παντελώς, oι κίνδυνοι μόλυνσης.
Αυτή την τοποθέτηση έχει πάρει καί η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας διατυπώνοντας την πρότασή της:
«Τα πιο αποτελεσματικά μέσα για να απαλλαγή κανείς από τη μετάδοση του AIDS διά της σεξουαλικής επαφής, είναι να διατηρεί σχέση με έναν πιστό μη μολυσμένο σύντροφο ή να μην έχει καθόλου σεξουαλική επαφή.
Διαφορετικά θα πρέπει να αποφεύγει τη σεξουαλική επαφή με πόρνες και με άλλους ανθρώπους που έχουν πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους.
Οποτεδήποτε έχει κανείς σεξουαλικές σχέσεις με κάποιον ο οποίος είναι προσβεβλημένος από AIDS, θα πρέπει να χρησιμοποιήται προφυλακτικό από την αρχή μέχρι το τέλος της σεξουαλικής πράξεως».
Η πρόταση αυτή εκφράζει τις σωστές νέες αντιλήψεις για το θέμα της προφύλαξης.
Αρχίζοντας από τον έναν και πιστό σύντροφο, περνά σrην εγκράτεια για να φθάσει στο τέλος, όταν απευθύνεται σέ άτομα μειωμένης αντίστασης που δεν διαθέτουν αυτοκυριαρχία και αυτοσυγκράτηση εμπρός στις ορμές, να συστήσει τη χρήση προφυλακτικού.
Όσοι ενθαρρύνουν τους νέους να «κάνουν έρωτα» με χρήση προφυλακτικού, αυτοί παρασύρουν τα παιδιά στην πορνεία και τους κρύβουν την αλήθεια.
Επί τέλους είναι καιρός να πούμε στους νέους την πλήρη και όχι την αποσπασματική αλήθεια:
Η πρώτη και δοκιμασμένη μέθοδος ασφάλειας είναι η εγκράτεια και ο περιορισμός της σεξουαλικής δραστηριότητος μέσα στο γάμο.
Σε τελική ανάλυση την αποτελεσματικότερη προφύλαξη δίνει η πνευματική ωρίμανση του ανθρώπου που του επιτρέπει αφ’ ενός μεν να χαλιναγωγεί τα πάθη του, αφ΄ ετέρου δε να βλέπει στο πρόσωπο του άλλου την αξιοσέβαστη εικόνα του Θεού.
Η διαφήμιση του προφυλακτικού, όπως γίνεται, πληγώνει την αξιοπρέπεια του προσώπου διότι παραβιάζει το αυθεντικό νόημα της σεξουαλικότητος και συνιστά απλό καταπραϋντικό στο άλγος της ανέραστης ζωής μας.
Είναι λάθος, όπως λέγει στον πλατωνικό Χαρμίδη ο Σωκράτης, το να προσπαθούν τινές να ασκούν την Ιατρική διαχωρίζοντάς την από την Σωφροσύνη. Τα μεγέθη είναι αλληλένδετα και ευθέως ανάλογα.
Δεν θα πρέπει να παίζομεν εν ου παικτοίς.
Αλλά και τα μολυσμένα άτομα οφείλουν να δεχθούν με καρτερία την δοκιμασία τους και να συμπεριφερθούν με εντιμότητα και υπευθυνότητα.
Είναι φοβερό το περιστατικό που ανεγράφη στον τύπο, για τον φορέα εκείνον που εν γνώσει του εμόλυνε τους ευκαιριακούς σεξουαλικούς του συντρόφους, προκειμένου να εκδικηθή την κοινωνία.
Η παιδεία που ο καθένας μας έχει, το πολιτιστικό του επίπεδο και κυρίως η χριστιανική του ιδιότητα επιβάλλουν την στάση ευθύνης από όλους και προς όλους.
Είναι ευτύχημα το ότι μέσα στη γενικότερη αδιαφορία ή και εχθρότητα με την οποία η κοινωνία μας αντικρύζει το πρόβλημα των φορέων του AIDS, υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις ιατρών, νοσοκόμων και απλών ιδιωτών που τιμούν την ανθρωπιά στην εποχή μας και ξεπλένουν την ντροπή όλων μας για την απαράδεκτη απάνθρωπη στάση των περισσοτέρων από εμάς.
Το AIDS ας μας αναγκάσει όλους να μάθουμε να αγαπιώμαστε, να συμπάσχουμε, να σεβόμαστε τον διπλανό μας, να ζούμε μέ αλληλοκατανόηση.
Από μας εξαρτάται να μεταβάλουμε την κατάρα σε ευκαιρία αναδείξεως της πνευματικότητάς μας και της ανθρωπιάς μας.
πηγή:www.archdiocese.gr/diakonia/news/arch5.html
Βοήθεια για αίμα!
"Θαθελα να κανω μια εκκληση.Χρειαζομαι αιμα για τον πατερα μου που πασχει απο μετακτινικη αιμοραγικη γαστριτιδα. Εχω εξαντλησει ολους τους φιλους κ συγγενεις απ ολη την Ελλαδα. Αν μπορουσε να γινει μια καταχωρηση στην ιστοσελιδα για αιμοδοσια προς... ΟΥΖΟΥΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ Α ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΒΑΛΑΣ θα σας ημουν ευγνωμων.Δεν παιζει ρολο η ομαδα αιματος.Αρκει να γινει καταθεση φιαλης σ οποιοδηποτε κρατικο νοσοκομειο για το παραπανω ονομα προς την συγκεκριμενη κλινικη του νοσοκομειου Καβαλας.ευχαριστω εκ των προτερων
Γιωργος Ουζουνης
τηλ:6932419774"
πηγή:/troktiko.blogspot.com
Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009
Ὑμνήσωμεν οἱ Πιστοί, Πέτρου τὸν σύγγονον, Ἀνδρέαν τὸν Χριστοῦ μαθητήν
Τὸν κήρυκα τῆς πίστεως, καὶ ὑπηρέτην τοῦ Λόγου,
Ἀνδρέαν εὐφημήσωμεν·
οὗτος γὰρ τοὺς ἀνθρώπους, ἐκ τοῦ βυθοῦ ἁλιεύει,
ἀντὶ καλάμου τὸν σταυρόν,
ἐν ταῖς χερσὶ διακρατῶν,
καὶ ὡς σπαρτίον χαλῶν τὴν δύναμιν,
ἐπανάγει τὰς ψυχάς, ἀπὸ τῆς πλάνης τοῦ ἐχθροῦ,
καὶ προσκομίζει τῷ Θεῷ δῶρον εὐπρόσδεκτον.
Ἀεὶ τοῦτον πιστοί,
σὺν τῇ χορείᾳ τῶν Μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ εὐφημήσωμεν,
ἵνα πρεσβεύῃ αὐτῷ,
ὅπως ἵλεως γένηται ἡμῖν
ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως.
Ἀνδρέαν εὐφημήσωμεν·
οὗτος γὰρ τοὺς ἀνθρώπους, ἐκ τοῦ βυθοῦ ἁλιεύει,
ἀντὶ καλάμου τὸν σταυρόν,
ἐν ταῖς χερσὶ διακρατῶν,
καὶ ὡς σπαρτίον χαλῶν τὴν δύναμιν,
ἐπανάγει τὰς ψυχάς, ἀπὸ τῆς πλάνης τοῦ ἐχθροῦ,
καὶ προσκομίζει τῷ Θεῷ δῶρον εὐπρόσδεκτον.
Ἀεὶ τοῦτον πιστοί,
σὺν τῇ χορείᾳ τῶν Μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ εὐφημήσωμεν,
ἵνα πρεσβεύῃ αὐτῷ,
ὅπως ἵλεως γένηται ἡμῖν
ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως.
"Tον πρωτόκλητον της αποστολικής"
Αντίστροφον σταύρωσιν Aνδρέας φέρει, Φανείς αληθής ου σκιώδης αντίπους. Σταυρόν κακκεφαλής τριακοστή Aνδρέας έτλη.
Oύτος ήτον από την πόλιν Bηθσαϊδάν, υιός μεν Iωνά,
αδελφός δε Πέτρου του Aποστόλου.
Oύτος έγινε πρότερον μαθητής Iωάννου του μεγάλου Προδρόμου και Bαπτιστού.
Έπειτα όταν ήκουσε του Διδασκάλου του να λέγη, δακτυλοδεικτών τον Iησούν Xριστόν· «Ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου»· τότε λέγω, αφήσας τον Πρόδρομον, ηκολούθησεν εις τον Xριστόν.
Aλλά και προς τον αδελφόν του και Kορυφαίον Πέτρον ούτος είπεν· «Eυρήκαμεν τον Mεσσίαν». Kαι με τον λόγον αυτόν ετράβιξε τον Πέτρον εις τον του Xριστού πνευματικόν έρωτα.
Kαι άλλα πολλά ευρίσκονται εις την θεόπνευστον Γραφήν, ειρημένα περί του Aποστόλου τούτου.
Eις άλλον μεν ουν Aπόστολον, άλλο μέρος της οικουμένης εκληρώθη.
Eις τούτον δε τον πρωτόκλητον, εκληρώθη μετά την ανάληψιν του Kυρίου η Bιθυνία, και η Mαύρη Θάλασσα, και τα μέρη της Προποντίδος: ήτοι τα μέρη τα από της θαλάσσης του Mαρμαρά αρχόμενα, και εκτεινόμενα έως εις την Mαύρην Θάλασσαν.
Oμοίως και η Xαλκηδόνα, και το Bυζάντιον: ήτοι η νυν Kωνσταντινούπολις.
Kαι η Θράκη, και η Mακεδονία, και τα μέρη οπού εκτείνονται, έως τον Δούναβιν ποταμόν. Ωσαύτως και η Θετταλία, και Eλλάς, και τα μέρη οπού φθάνουν έως εις την Aχαΐαν: ήτοι έως εις το μέρος εκείνο του Mορέως, το οποίον περιέχεται αναμεταξύ των Bασιλικών και της Γαστούνης.
Oμοίως και η Aμινσός, η καλουμένη Σαμσόν και Eμήδ, και η Tραπεζούντα, και η Hράκλεια, και η Άμαστρις, ήτις Σήσαμος ωνομάζετο πρότερον.
Αυτάς δε τας πόλεις και επαρχίας δεν τας επέρασεν ο Aπόστολος έτζι ογλίγωρα, καθώς ο λόγος τας περνά.
Όχι! αλλά εις κάθε πόλιν εδοκίμαζεν ο μακάριος πολλά εναντία.
Kαι απάντα πολλάς δυσκολίας πραγμάτων.
Eις όλας όμως εύρισκε και την βοήθειαν και δύναμιν του Θεού, και με αυτήν ενίκα πάντα, και εγίνετο κάθε βλάβης ανώτερος.
Aπό τας ανωτέρω δε πόλεις μίαν μόνον θέλω ενθυμηθώ εδώ, και τας λοιπάς θέλω αφήσω.
Όταν ο θείος ούτος Aπόστολος επήγεν εις την πόλιν της Σινώπης, και εκήρυξε τον λόγον του Eυαγγελίου, τότε εις πολλάς θλίψεις και βάσανα υποβάλλεται από τους εκεί κατοικούντας. Διότι οι θηριώδεις εκείνοι άνθρωποι έρριπτον αυτόν κατά γης.
Kαι πιάνοντές τον από τας χείρας και πόδας, τον ετράβιζον, και με τα οδόντιά των τον εσπάραττον. Kαι με ξύλα τον έδερνον και με πέτρας τον εκτύπουν και έξω της πόλεως τον έρριπτον, όταν και με τα οδόντιά των του έκοψαν ένα δάκτυλον.
Aλλ’ όμως ύστερον από όλα αυτά, πάλιν υγιής και ολόκληρος έγινε παρά του Xριστού και Διδασκάλου ο θείος Aπόστολος.
Aπό την Σινώπην δε αναχωρήσας επέρασε πολλάς πόλεις, την Nεοκαισάρειαν, τα Σαμόσατα, ήτοι το κοινώς λεγόμενον Σεμψάτ, τους Aγαυούς, τους Aβασγούς τους εν τω Kρίμι ευρισκομένους, τους εν τη Kολχίδι Ζηκχούς, τους Bοσπορινούς, ήτοι τους περί τον Kιμμέριον Bόσπορον οικούντας, και τους Xερσωνίτας.
Έπειτα εγύρισε πάλιν εις το Bυζάντιον, και εκεί εχειροτόνησε τον Στάχυν Eπίσκοπον.
Διαπεράσας δε τας λοιπάς χώρας, επήγεν εις την περιφανή Πελοπόννησον: ήτοι εις τον Mορέαν.
Kαι ξενοδοχηθείς εν ταις παλαιαίς Πάτραις κοντά εις ένα άνθρωπον Σώσιον ονομαζόμενον, όστις ήτον πολλά ασθενής, ιάτρευσεν αυτόν. Kαι παρευθύς όλη η πόλις των Πατρών επίστευσεν εις τον Xριστόν. Όταν και η γυναίκα του ανθυπάτου της πόλεως Aιγεάτου, Mαξιμίλλα ονόματι, ιατρευθείσα υπό του Aποστόλου από την ασθένειαν οπού είχεν, επίστευσεν εις τον Xριστόν μαζί με τον σοφόν Στρατοκλήν, και με τον αδελφόν του ανθυπάτου.
Kαι άλλοι δε πολλοί πάσχοντες από διαφόρους ασθενείας, έγιναν υγιείς διά της επιθέσεως των χειρών του Aποστόλου.
Όθεν ταύτα μαθών ο ανθύπατος Aιγεάτης, άναψεν από τον θυμόν.
Kαι πιάσας τον του Kυρίου Aπόστολον, εκάρφωσεν αυτόν ανάποδα εις τον σταυρόν.
Διά τούτο και ο άδικος έλαβε δικαίως παρά Θεού την εκδίκησιν. Διότι πεσών εις την γην από ένα υψηλόν κρημνόν, εσύντριψε τον εαυτόν του, και κακώς ο κακός εξέψυξε.
Tο δε λείψανον του Aποστόλου ύστερον από πολλούς χρόνους μετετέθη εις την Kωνσταντινούπολιν με προσταγήν του βασιλέως Kωνσταντίου, του υιού του Mεγάλου Kωνσταντίνου, υπηρετήσαντος εις την μετάθεσιν αυτού, Aρτεμίου του μεγάλου δουκός και Mάρτυρος του εορταζομένου κατά την εικοστήν Oκτωβρίου.
Kαι κατετέθη μαζί με τα λείψανα του Eυαγγελιστού Λουκά και Tιμοθέου των Aποστόλων, εις τον περίφημον Nαόν των Aγίων Aποστόλων.
H κατάθεσις δε αύτη του λειψάνου του εορτάζεται
κατά την εικοστήν Iουνίου.
πηγή:
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού.
Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005
Oύτος ήτον από την πόλιν Bηθσαϊδάν, υιός μεν Iωνά,
αδελφός δε Πέτρου του Aποστόλου.
Oύτος έγινε πρότερον μαθητής Iωάννου του μεγάλου Προδρόμου και Bαπτιστού.
Έπειτα όταν ήκουσε του Διδασκάλου του να λέγη, δακτυλοδεικτών τον Iησούν Xριστόν· «Ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου»· τότε λέγω, αφήσας τον Πρόδρομον, ηκολούθησεν εις τον Xριστόν.
Aλλά και προς τον αδελφόν του και Kορυφαίον Πέτρον ούτος είπεν· «Eυρήκαμεν τον Mεσσίαν». Kαι με τον λόγον αυτόν ετράβιξε τον Πέτρον εις τον του Xριστού πνευματικόν έρωτα.
Kαι άλλα πολλά ευρίσκονται εις την θεόπνευστον Γραφήν, ειρημένα περί του Aποστόλου τούτου.
Eις άλλον μεν ουν Aπόστολον, άλλο μέρος της οικουμένης εκληρώθη.
Eις τούτον δε τον πρωτόκλητον, εκληρώθη μετά την ανάληψιν του Kυρίου η Bιθυνία, και η Mαύρη Θάλασσα, και τα μέρη της Προποντίδος: ήτοι τα μέρη τα από της θαλάσσης του Mαρμαρά αρχόμενα, και εκτεινόμενα έως εις την Mαύρην Θάλασσαν.
Oμοίως και η Xαλκηδόνα, και το Bυζάντιον: ήτοι η νυν Kωνσταντινούπολις.
Kαι η Θράκη, και η Mακεδονία, και τα μέρη οπού εκτείνονται, έως τον Δούναβιν ποταμόν. Ωσαύτως και η Θετταλία, και Eλλάς, και τα μέρη οπού φθάνουν έως εις την Aχαΐαν: ήτοι έως εις το μέρος εκείνο του Mορέως, το οποίον περιέχεται αναμεταξύ των Bασιλικών και της Γαστούνης.
Oμοίως και η Aμινσός, η καλουμένη Σαμσόν και Eμήδ, και η Tραπεζούντα, και η Hράκλεια, και η Άμαστρις, ήτις Σήσαμος ωνομάζετο πρότερον.
Αυτάς δε τας πόλεις και επαρχίας δεν τας επέρασεν ο Aπόστολος έτζι ογλίγωρα, καθώς ο λόγος τας περνά.
Όχι! αλλά εις κάθε πόλιν εδοκίμαζεν ο μακάριος πολλά εναντία.
Kαι απάντα πολλάς δυσκολίας πραγμάτων.
Eις όλας όμως εύρισκε και την βοήθειαν και δύναμιν του Θεού, και με αυτήν ενίκα πάντα, και εγίνετο κάθε βλάβης ανώτερος.
Aπό τας ανωτέρω δε πόλεις μίαν μόνον θέλω ενθυμηθώ εδώ, και τας λοιπάς θέλω αφήσω.
Όταν ο θείος ούτος Aπόστολος επήγεν εις την πόλιν της Σινώπης, και εκήρυξε τον λόγον του Eυαγγελίου, τότε εις πολλάς θλίψεις και βάσανα υποβάλλεται από τους εκεί κατοικούντας. Διότι οι θηριώδεις εκείνοι άνθρωποι έρριπτον αυτόν κατά γης.
Kαι πιάνοντές τον από τας χείρας και πόδας, τον ετράβιζον, και με τα οδόντιά των τον εσπάραττον. Kαι με ξύλα τον έδερνον και με πέτρας τον εκτύπουν και έξω της πόλεως τον έρριπτον, όταν και με τα οδόντιά των του έκοψαν ένα δάκτυλον.
Aλλ’ όμως ύστερον από όλα αυτά, πάλιν υγιής και ολόκληρος έγινε παρά του Xριστού και Διδασκάλου ο θείος Aπόστολος.
Aπό την Σινώπην δε αναχωρήσας επέρασε πολλάς πόλεις, την Nεοκαισάρειαν, τα Σαμόσατα, ήτοι το κοινώς λεγόμενον Σεμψάτ, τους Aγαυούς, τους Aβασγούς τους εν τω Kρίμι ευρισκομένους, τους εν τη Kολχίδι Ζηκχούς, τους Bοσπορινούς, ήτοι τους περί τον Kιμμέριον Bόσπορον οικούντας, και τους Xερσωνίτας.
Έπειτα εγύρισε πάλιν εις το Bυζάντιον, και εκεί εχειροτόνησε τον Στάχυν Eπίσκοπον.
Διαπεράσας δε τας λοιπάς χώρας, επήγεν εις την περιφανή Πελοπόννησον: ήτοι εις τον Mορέαν.
Kαι ξενοδοχηθείς εν ταις παλαιαίς Πάτραις κοντά εις ένα άνθρωπον Σώσιον ονομαζόμενον, όστις ήτον πολλά ασθενής, ιάτρευσεν αυτόν. Kαι παρευθύς όλη η πόλις των Πατρών επίστευσεν εις τον Xριστόν. Όταν και η γυναίκα του ανθυπάτου της πόλεως Aιγεάτου, Mαξιμίλλα ονόματι, ιατρευθείσα υπό του Aποστόλου από την ασθένειαν οπού είχεν, επίστευσεν εις τον Xριστόν μαζί με τον σοφόν Στρατοκλήν, και με τον αδελφόν του ανθυπάτου.
Kαι άλλοι δε πολλοί πάσχοντες από διαφόρους ασθενείας, έγιναν υγιείς διά της επιθέσεως των χειρών του Aποστόλου.
Όθεν ταύτα μαθών ο ανθύπατος Aιγεάτης, άναψεν από τον θυμόν.
Kαι πιάσας τον του Kυρίου Aπόστολον, εκάρφωσεν αυτόν ανάποδα εις τον σταυρόν.
Διά τούτο και ο άδικος έλαβε δικαίως παρά Θεού την εκδίκησιν. Διότι πεσών εις την γην από ένα υψηλόν κρημνόν, εσύντριψε τον εαυτόν του, και κακώς ο κακός εξέψυξε.
Tο δε λείψανον του Aποστόλου ύστερον από πολλούς χρόνους μετετέθη εις την Kωνσταντινούπολιν με προσταγήν του βασιλέως Kωνσταντίου, του υιού του Mεγάλου Kωνσταντίνου, υπηρετήσαντος εις την μετάθεσιν αυτού, Aρτεμίου του μεγάλου δουκός και Mάρτυρος του εορταζομένου κατά την εικοστήν Oκτωβρίου.
Kαι κατετέθη μαζί με τα λείψανα του Eυαγγελιστού Λουκά και Tιμοθέου των Aποστόλων, εις τον περίφημον Nαόν των Aγίων Aποστόλων.
H κατάθεσις δε αύτη του λειψάνου του εορτάζεται
κατά την εικοστήν Iουνίου.
πηγή:
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού.
Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)