O Άγιος Αντώνιος και η Χαρούλα….

Δεν έχουν περάσει αρκετές μέρες όπου βρισκόμενος σ΄ένα φιλικό κύκλο, κάποια κοπέλα από την παρέα, απευθύνθηκε στο πρόσωπο μου και με συγκρατημένη εκφραστικότητα, μεταξύ τόλμης και δειλίας μου είπε: τελικά είσαι απλός άνθρωπος και έχεις και πλάκα.

Μάλιστα είπα εγώ.

-Δηλαδή, εσύ πως με είχες καταλάβει; Πως με περίμενες;

-Ε, να πιο σοβαρό και κλειστό. Λόγω ξέρετε......σχήματος.

Για ακόμη μια φορά είχα πέσει θύμα όπως άλλωστε και τόσοι άλλοι κληρικοί, ανθρώπινοι, αληθινοί, χωρίς κρατούμενα και κρυφούς λογαριασμούς, του ευσεβισμού και φαρισαϊσμού που φαίνεται ότι η ανθρώπινη ψυχολογία αρέσκεται να αναπαράγει μεσα στην ιστορία.

Καθότι όλοι θέλουν ανώριμα και νηπιακά να πιστεύουν ότι υπάρχει μια ειδική κατηγορία ημιθέων, που στο κόσμο αυτόν έχουν ταχθεί να τους σώσουν.

Αυτοί θα πρέπει σε όλα τα επίπεδα να μην θυμίζουν άνθρωπο και μάλιστα τον μέσο καθημερινό άνθρωπο.

Περίπου κάτι σαν εξωγήινη ανθρωπόμορφη καρικατούρα.

Βεβαίως ίσως στην υπεράσπιση του μύθου αυτού, να μην φταίνε μόνο οι άνθρωποι χωρίς ράσο, αλλά πολύ περισσότερο οι ίδιοι οι κληρικοί, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έπαιξαν για αιώνες πολλούς και συνεχίζουν ίσως και σήμερα τον ρόλο αυτό καλά, σταριλίδικα και πρωταγωνιστικά.

Τον ρόλο του επί γης αντιπροσώπου Του Θεού ή του δικηγόρου αυτού.

Τόσο σε αυτή την κοπελιά όσο και σε όποιον άλλο ζει μέσα σε ψευδαισθήσεις και μυθεύματα, εγώ πολύ ταπεινά και απλά, θα τους χαρίσω δύο ιστοριούλες.

Η μία από το παρελθόν και η άλλη από το σήμερα.

Η μια από έναν καλλιτέχνη της αγιότητας και η άλλη από μια καλλιτέχνιδα και ιέρεια των ήχων.

Για να δούμε……..

Κάποτε, ενας επιφανής αξιωματούχος της περιοχής της Αλεξάνδρειας, πήρε την απόφαση να επισκεφθεί τον γνωστό για την αρετή του, μεγάλο ερημίτη της εποχής, Άγιο Αντώνιο, ώστε να τον συμβουλευτεί για ένα σημαντικό προσωπικό θέμα του.

Βέβαια, σε αυτή την μεγάλη διαδρομή που έπρεπε να κάνει για τον συναντήσει, εκτός από κάποια τρόφιμα και λίγο νερό που είχε μαζί του, κρατούσε και αρκετές σκέψεις, κλειδωμένες στο πολυτάραχο μυαλό του.

Είχε ακούσει πολλά για το μεγαλείο και την αρετή του Αγίου Αντωνίου. Αρκετές πληροφορίες και περιγραφές που τον καθιστούσαν ως ένα πρόσωπο θρυλικό και μυθικό.

Με αυτές τις αποσκευές ξεκίνησε για να τον βρει.

Όσο έφτανε και πλησίαζε κοντά στην σπηλιά όπου ασκούταν ο Άγιος, και μαζί με αυτόν αρκετές εκατοντάδες μαθητών του, ο μυστηριώδης θαυμασμός του όλο και μεγάλωνε. Καθώς και η αγωνία του για την συνάντηση με αυτόν τον ονομαστό και μεγάλο ασκητή, που στο μυαλό του ήταν κάτι μεταξύ Θεού και ανθρώπου, ουρανού και γης.

Όμως, την ενθουσιώδη αναμονή και προσμονή, διαδέχτηκε η απογοήτευση. Και τούτο, διότι αντίκρισε , όταν πλησίασε την σπηλιά του ασκητή, σε απόσταση όπου πλέον διέκρινε πρόσωπα και πράγματα, αντίκρισε σοκαρισμένος, την εξής αλλόκοτη για ένα άγιο εικόνα.

Ο Άγιος Αντώνιος να έπαιζε μακριά γαϊδούρα και χαριεντιζόταν με τους μαθητές του.

Απογοητευμένος και κάπως ενοχλημένος για την κατάρρευσή του ιδεοληπτικού του μύθου, πλησίασε δειλά ή μάλλον θρασύδειλα, τον Άγιο και του είπε

-

Καλά Γέροντα, εγώ έκανα τόσο δρόμο για να σε συναντήσω, με την ελπίδα και την προσμονή ότι θα αντίκριζα ένα άνθρωπο σοβαρό και σώφρων. Αντί τούτου βλέπω ένα Γέροντα να παίζει με τους μαθητές του. Ομολογώ ότι έχω σοκαριστεί από την εικόνα.

Ο Άγιος Αντώνιος τον πλησίασε όλο αγάπη και κατανόηση και του απάντησε.

-Πάρε σε παρακαλώ, αυτό το τόξο και τράβηξε το σχοινί του. Τράβηξε όμως τόσο δυνατά μέχρι να εκεί που μπορούν οι δυνάμεις σου.

Απορριμμένος αλλά υπακούοντας ο αξιωματούχος προσκυνητής, έπραξε καθώς του είπε ο Άγιος.

-Τραβούσε δυνατά και όλο πιο δυνατά, ώσπου κάποια στιγμή φώναξε….

- Δεν μπορώ άλλο Γέροντα, αν το τραβήξω κι άλλο θα σπάσει.

-Ε! έτσι είναι ευλογημένε άνθρωπε και η πνευματική ζωή, είπε ο Άγιος Αντώνιος. Αν δεν προσέξεις, ώστε κάποιες στιγμές να αποφορτίζεσαι, η ψυχή θα πάθει. Θα σπάσει.

Και τώρα πάμε στην δεύτερη ιστοριούλα η οποία όπως είπαμε είναι πολύ πιο σύγχρονη.

Πριν μερικά χρόνια, στην απονομή των βραβείων ΑΡΙΏΝ είχαν καλέσει την Χάρις Αλεξίου για να παραλάβει διάφορα βραβεία και τίτλους. Ας σημειωθεί βέβαια ότι τα εν λόγω βραβεία δεν τυγχάνουν κοινής αποδοχής και ευμενούς κριτικής.

Παρά ταύτα η Αλεξίου ήταν εκεί στην ώρα της και ως τιμώμενη στις πρώτες θέσεις.

Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να παραλάβει τα βραβεία της.

Τότε η Αλεξίου, πήρε το μικρόφωνο και γυρνώντας προς τον κόσμο είπε,

-Απόψε βασανίστηκα πολύ για το εάν θα έπρεπε να παραβρεθώ σ΄αυτή την εκδήλωση ή όχι. Οι λόγοι γνωστοί. Μέσα μου έγινε μια πάλη.

Η Αλεξίου ( ο μύθος, το ανέγγιχτο όνειρο, η μεγάλη καριέρα) μου έλεγε να μην έρθω. Η Χαρούλα όμως ( ο άνθρωπος, γυμνός από την δόξα και τα φλας) μου φώναζε πήγαινε. Τελικά ήρθα. Νίκησε η Χαρούλα!!!

Το δικό μου συμπέρασμα, τόσο από την μια όσο και από την άλλη ιστορία, είναι ότι το παιδί που είχαν μέσα τους τόσο ο Άγιος Αντώνιος όσο και η Χαρούλα Αλεξίου, είναι το παιδί που κουβαλάμε όλοι μέσα μας.

Το μασκαρεύουμε. Του αλλάζουμε το πρόσωπο και του δίνουμε μια όψη και μια μορφή που εξυπηρετεί τις ανάγκες της βιολογικής επιβίωσης. Τους ρόλους που καλούμαστε, πότε έξωθεν αλλά κυρίως έσωθεν να υποδυθούμε στο θέατρο του κόσμου.

Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλει να μιλήσει. Να φωνάξει. Να διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα, που δεσμεύτηκαν, υπονομεύτηκαν ή αποθηκεύτηκαν για ένα στόχο,

μια ιδέα, μια καριέρα κ.ο.κ

Τότε κλαίει. Και οι μπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν.

Και όταν ξεβάφουν φίλε μου οι μπογιές

η σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν.......

πηγή:π. Λίβυος

Φώτη Κόντογλου το ανάγνωσμα...

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὲ ὅλα ἀχόρταγος.

Θέλει νὰ ἀπολαύσει πολλά, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ τὰ προφτάσει ὅλα.

Καὶ γι᾿ αὐτὸ βασανίζεται. Ὅποιος ὅμως, φτάσει σὲ μία κατάσταση, ποὺ νὰ εὐχαριστιέται μὲ τὰ λίγα, καὶ νὰ μὴ θέλει πολλὰ ἔστω καὶ κι ἂν μπορεῖ νὰ τὰ ἀποκτήσει, ἐκεῖνος λοιπὸν εἶναι εὐτυχισμένος.

Οἱ ἄνθρωποι δὲν βρίσκουν πουθενὰ εὐτυχία, γιατὶ ἐπιχειροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς τὸν ἑαυτό τους. Ἀλλὰ ὅποιος χάσει τὸν ἑαυτό του, ἔχει χάσει τὴν εὐτυχία.

Εὐτυχία δὲν εἶναι τὸ ζάλισμα, ποὺ δίνουν οἱ πολυμέριμνες ἡδονὲς καὶ ἀπολαύσεις, ἀλλὰ ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς καὶ ἡ σιωπηλὴ ἀγαλλίαση τῆς καρδιᾶς.

Γι᾿ αὐτὸ εἶπε ὁ Χριστός: «Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως: οὐδὲ ἐροῦσιν, ἰδοὺ ὧδε, ἢ ἰδοὺ ἐκεῖ. Ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐστι».

Ξέρω καλά, τί εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ ζοῦνε οἱ λεγόμενοι κοσμικοὶ ἄνθρωποι.

Οἱ ἄνθρωποι, δηλαδή, ποὺ διασκεδάζουνε, ποὺ ταξιδεύουνε, ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ λογῆς-λογῆς θεάματα, μὲ ἀσημαντολογίες, μὲ σκάνδαλα, μὲ τὶς διάφορες ματαιότητες.

Ὅλα αὐτά, ἀπὸ μακριὰ φαντάζουνε γιὰ κάποιο πρᾶγμα σπουδαῖο καὶ ζηλευτό! Ἀπὸ κοντά, ὅμως, ἀπορεῖς γιὰ τὴν φτώχεια ποὺ ἔχουνε, καὶ τὸ πόσο κούφιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ αὐτὰ τὰ γιατροσόφια τῆς εὐτυχίας.

Βλέπεις δυστυχισμένους ἀνθρώπους, ποὺ κάνουνε τὸν εὐτυχισμένο! Κατάδικους, ποὺ κάνουνε τὸν ἐλεύθερο! Ἄδειοι ἀπὸ κάθε οὐσία! Τρισδυστυχισμένοι! Πεθαμένη ἡ ψυχή τους! Καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀνύπαρκτη καὶ ἡ «εὐτυχία» τους! Τελείως ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ!

Ἀλλὰ πῶς νὰ γίνει ψωμί, σὰν δὲν ὑπάρχει προζύμι;

Καὶ πῶς νὰ μὴν εἶναι ὅλα ἄνοστα, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἁλάτι;

Μὴ φοβᾶσαι, ἀδελφέ μου, νὰ μείνεις μοναχὸς μὲ τὸν ἑαυτό σου!

Μὴ καταγίνεσαι ὁλοένα μὲ χίλια πράγματα, γιὰ νὰ τὸν ξεχάσεις!

Γιατὶ ὅποιος ἔχασε τὸν ἑαυτό του, κάθεται μὲ ἴσκιους καὶ μὲ φαντάσματα μέσα στὴν ἔρημό του θανάτου.

Ἀγάπησε τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, περισσότερο ἀπὸ τὶς πεθαμένες σοφίες τῶν ἀνθρώπων.

Περισσότερο ἀπὸ κάθε τιμὴ καὶ δόξα ἐτούτου τοῦ κόσμου.

Καὶ μοναχὰ τότε, θὰ χαίρεσαι σὲ κάθε ὥρα τῆς ζωῆς σου.

Κανένας δρόμος δὲν βγάζει στὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, παρὰ μόνο ὁ Χριστός, ποὺ σὲ καλεῖ πονετικὰ καὶ ποὺ σοῦ λέγει:

«Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδός».

πηγή: Μυστικὰ ἄνθη

"Ιερά Μονή Φωτμού Αιτωλίας" Ένα λησμονημένο μοναστήρι του 16ου αιώνα στήν Τριχωνίδα

Η Μονή Φωτμού Αιτωλίας

Παράλληλα με την πολύτιμη και μοναδική προσφορά των μεγάλων μοναστικών κέντρων ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας στον τόπο μας, συνυπάρχει και ένα πλήθος μικρών και ταπεινών μονών, διάσπαρτων σε ολόκληρη τη χώρα, των οποίων την ύπαρξη πιθανόν να αγνοούμε.

Στενή σχέση και διασύνδεση των χριστιανών με τα μοναστήρια τους εντοπίζεται και στην Αιτωλία, ιδιαίτερα κατά τους αλγεινούς χρόνους της τουρκοκρατίας. Η πλησιέστερη μονή υπήρξε το μόνο και αληθινό καταφύγιο πολλών κατοίκων για θρησκευτική και εθνική επιβίωση.

Παλλάδιο πίστεως και εστία πνευματικού και εθνικού ανεφοδιασμού των κατοίκων της περιοχής αποτέλεσε και η Ιερά Μονή Φωτμού Αιτωλίας.

Το μοναστήρι αυτό της Τριχωνίδας αριθμεί ζωή ορισμένων εκατοντάδων ετών, τουλάχιστον από τον 16^ο αιώνα και εξής, σύμφωνα με την επιγραφική επιβεβαίωση (1589).

Η πολυκύμαντη ζωή της Μονής Φωτμού ταυτίζεται με τη διαχρονική παρουσία των μεγαλυτέρων γειτονικών μονών στη Δυτική Στερεά Ελλάδα, της Μονής Μυρτιάς (12^ος αι.) και της Μονής Προδρόμου Δερβέκιστας (τέλη 15^ου αι.).

Η ενότητα αυτή τεκμηριώνεται στα έτη 1780-1834, όπου ο ιερομόναχος Αμβρόσιος διετέλεσε ηγούμενος της Μονής Προδρόμου στη Δερβέκιστα, ενώ συγχρόνως υπήρξε και ηγούμενος των Μονών Μυρτιάς και Φωτμού, τουλάχιστον από το 1826.

Η Μονή Φωτμού βρίσκεται στα ΒΑ της λίμνης Τριχωνίδας κοντά στην όχθη, σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το Πετροχώρι Θέρμου του Δήμου Παμφίας στην Αιτωλία.

Μία άλλη πρόσβαση επιτυγχάνεται από παραλίμνιο δρόμο, συνέχεια από τα Λουτρά της Κάτω Μυρτιάς, στην επαρχία Τριχωνίδας.

Η λαϊκή ονομασία Μονή του Φωτμού (πιθανότατα παρετυμολογία εκ του «Φωτεινός → Φωτ’νός → Φωτμός → Φωτμού») σχετίζεται με το φως εκ της θέσης του ή με το όνομα κάποιου Φωτεινού ή με ανάλογο τοπωνύμιο.

Στην κτητορική επιγραφή αναγράφεται ότι η Μονή αφιερώνεται στην Περίβλεπτο Θεοτόκο και τιμάται το Γενέσιο της Παναγίας, στις 8 Σεπτεμβρίου.

Οι ζωγράφοι της Μονής Μιχαήλ και Κώστας ανήκουν στα πρώτα μετακινούμενα οικογενειακά συνεργεία που προέρχονται από το Λινοτόπι Καστοριάς, ένα κατεστραμμένο από τα τέλη του 18^ου αιώνα βλαχοχώρι του Γράμμου.

Η Καστοριά ανέδειξε ομάδες ζωγράφων με κοινό εργαστήρι,

ήδη από το τέλος του 15^ου αιώνα.

Οι Λινοτοπίτες ζωγράφοι ήταν επαγγελματίες λαϊκοί ζωγράφοι, οι οποίοι κατά τους θερινούς μήνες αναλάμβαναν εργασίες οπουδήποτε τους καλούσαν να δουλέψουν. Υπήρξαν φορείς μιας πλούσιας καλλιτεχνικής κληρονομιάς, εμπνέονται από την παράδοση της περιοχής της Καστοριάς, αλλά και από τη ζωγραφική της σχολής της ΒΔυτικής Ελλάδας.

Η Μονή Φωτμού σήμερα είναι ένα βουβό, ερημικό αλλά ζωντανό μνημείο, φορτωμένο με ιστορικές μνήμες και ας παραμένει όρθιο μόνο το καθολικό και το διαβατικό.

Στο ιστορικό αυτό καθολικό της Μονής σήμερα, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο τελείται η Θεία Λειτουργία στο ιερό θυσιαστήριο που υπέστη τα πάνδεινα από την καταλυτική επίδραση του χρόνου, αλλά και του «βέβηλου» ανθρώπου.

Μαρία Π. Σκαβάρα

Δρ Βυζαντινής Αρχαιολογίας

Τα θερμά μας συγχαρητήρια στήν αγαπητή κ.Σκαβάρα
γιά τόν νέο καρπό τής
πνευματικής τής δραστηριότητας.

Η ωφέλεια τών αναγνωστών θα είναι μεγάλη.

Για πληροφορίες μπορείτε να απευθύνεστε στόν τηλεφωνικό αριθμό:6973423032

Τοπικές Εκκλησιαστικές Ειδήσεις

Ευλογημένο το Ιερό Σαρανταλείτουργο!


Καθημερινά,
"λίαν πρωί"

στούς περισσοτέρους Ιερούς Ναούς τής Ιεράς μας Μητροπόλεως,
ψάλλεται η ακολουθία τού Όρθρου και στήν συνέχεια τελείται Θεία Λειτουργία.

........

Κάθε Σάββατο
και απο ώρα 7 έως 8.45 το πρωί

ψάλλεται Όρθρος και στήν συνέχεια τελείται Θεία Λειτουργία
απο τόν πατέρα Γεράσιμο Λιγνό

στόν Ιερό Ναό Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης Παναιτωλίου.

........

Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.Κοσμάς

θα ιερουργήσει:


την προσεχή Κυριακή 29 Νοεμβρίου

στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου στο Ελαιόφυτο,
όπου θα τελέσει χειροτονία διακόνου.
........


Πανηγυρίζουν
τήν προσεχή Δευτέρα 30 Νοεμβρίου,

επί τη εορτή
του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου τού Πρωτοκλήτου,
το ομώνυμο παρεκκλήσιο
του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Αγρινίου.
και οι Ιεροί Ναοί του Αποστόλου Ανδρέου που βρίσκονται:
στόν Αγίο Ανδρέα Μακρυνείας και στήν Άνω Κανδήλα.
.



επιμέλεια:
"Ευδρομούντων Αλείπτης"

π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ:"Τὸ κύριο έργο τῆς ἱστορικῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ ἀναγγέλλει τὴν Καλὴ Ἀγγελία "

Τὸ κύριο έργο τῆς ἱστορικῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ ἀναγγέλλει τὴν Καλὴ Ἀγγελία.

Κάνοντάς το αὐτό, ἀναπόφευκτα προφέρει μία κρίση γιὰ τὸν κόσμο. Τὸ ἴδιο τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι μία κρίση καὶ μιά καταδίκη.

Ἐπισύρει τὴν προσοχὴ στὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου. Ἀνάμεσα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸν κόσμο ὑπάρχει ἀκραία ἔνταση, ἀντίθεση καὶ ἐναντιότητα, διότι τὸ Εὐαγγέλιο «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου», εἶναι ἡ διακήρυξη ἐνὸς κόσμου ποὺ «πρόκειται νὰ ἔρθει».

Ἡ Ἐκκλησία δίνει μαρτυρία γιὰ τὴ νέα αὐτή ζωή, ποὺ φανερώθηκε καὶ ἀποκαλύφθηκε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος.

Τὸ κάνει δὲ αὐτὸ ταυτόχρονα μὲ λόγο καὶ πράξη, διότι ἡ ἀληθινὴ ἀγγελία τοῦ εὐαγγελίου ἔγκειται ἀκριβῶς στὴν ἐφαρμογὴ τῆς νέας ζωῆς, στὴν ἀπόδειξη τῆς πίστης μὲ τὰ ἔργα.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι κάτι περισσότερο ἀπὸ μία ἕνωση ἱεροκηρύκων ἢ μία ἐκπαιδευτικὴ ἑταιρεία, ἢ ἕναν ἱεραποστολικὸ κύκλο.

Ἔργο τῆς εἶναι ὄχι μόνο νὰ καλεῖ τοὺς ἀνθρώπους, ἄλλα καὶ νὰ τοὺς εἰσάγει (νὰ τοὺς μυεῖ) στὴ νέα αὐτὴ ζωὴ γιὰ τὴν ὁποία δίνει μαρτυρία, διότι τὴν κατέχει αὐτὴ τὴ ζωή.

Εἶναι πράγματι ἕνα ἱεραποστολικὸ σῶμα καὶ πεδίο δράσεώς της εἶναι ὁ κόσμος ὁλόκληρος.

Ἀλλά ὁ σκοπὸς τῆς ἱεραποστολικῆς της δραστηριότητας δὲν εἶναι νὰ μεταφέρει στοὺς ἀνθρώπους κάποιες πεποιθήσεις ἢ ἰδέες, οὔτε νὰ τοὺς ἐπιβάλλει μία καθορισμένη πειθαρχία ἢ ἕνα κανόνα ζωῆς, ἀλλὰ πρὶν καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ τοὺς εἰσάγει στὴ νέα αὐτὴ πραγματικότητα, νὰ τοὺς μεταστρέφει, νὰ τοὺς ὁδηγεῖ μέσω τῆς πίστης καὶ τῆς μετάνοιας στὸν ἴδιο τὸ Χριστὸ ὥστε νὰ γεννηθοῦν ἐκ νέου ἐν Αὐτῷ,

«δι’ ὕδατος καὶ Πνεύματος Ἁγίου».

Ἔτσι ἡ διακονία τοῦ Λόγου ὁλοκληρώνεται στὴ διακονία τῶν μυστηρίων.

πηγή:
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ «Τὸ σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ»,
μτφρ. Ί. Κ. Παπαδόπουλου, Γέφυρες, Ἁρμός, Ἀθήνα 1999, σσ. 121-127.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΖΑΜΑΝ: "Με προβοκάτσιες εναντίον μας προσπάθησαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση"

Ρεπορτάζ - φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Ευχαριστίες του Πατριάρχου Βαρθολομαίου για την αποκάλυψη των σκοτεινών σχεδίων, για «Ergenekon», για σχέδιο «Κλουβί»

Με τον τίτλο αυτό η σημερινή ΖΑΜΑΝ δημοσιεύει συνέντευξη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς την εφημερίδα, όπου ο Πατριάρχης σχολιάζοντας τις τελευταίες εξελίξεις που ταλανίζουν την Τουρκία, τόνισε ότι πρόκειται για θλιβερά γεγονότα.
«Δημιουργώντας προβοκάτσια εναντίον μας θέλουν να ανατρέψουν την Κυβέρνηση και να διαλύσουν το Κόμμα του ΑΚΡ. Εμείς τι φταίμε;» αντέδρασε διερωτώμενος στις ερωτήσεις.
Ο Πατριάρχης αναφέρθηκε και στην κλοπή που σημειώθηκε το 2006 στο Σύνδεσμο Αποφοίτων Ζωγραφείου μετά το επιτυχημένο Συνέδριο «Συνάντηση στην Πόλη», που διοργανώθηκε για πρώτη φορά. Ο Πατριάρχης είπε σχετικά: «Σκεφθήκαμε ότι το έπραξαν για να μας εκφοβίσουν». Ο Πατριάρχης ευχαρίστησε τους Εισαγγελείς, τη Δικαιοσύνη και τις Δυνάμεις Ασφαλείας που έφεραν στο φως τα σκοτεινά σχέδια, που σκοπό είχαν να φέρουν την κοινωνία σε αλληλοσπαραγμό.
Τονίζοντας ο Πατριάρχης ότι σε όλο τον κόσμο οι Μειονότητες αντιμετωπίζονται με καλή διάθεση και ότι αυτό αποτελεί αναγκαιότητα της Δημοκρατίας, αναφέρθηκε στα δημοκρατικά ανοίγματα της Κυβέρνησης για το Κουρδικό και το Αρμενικό. Στο πλαίσιο αυτό εξέφρασε την αισιοδοξία του όπως η Ρωμαίίϊκη Κοινότητα και οι άλλες Μειονότητες που έως τώρα έχουν περάσει τόσες στενοχώριες, να τις ξεπεράσουν και να βρουν τη λύση τους.

«Τα ανοίγματα της Κυβέρνησης τα θεωρώ πολύ θετικά και τα αντιμετωπίζουμε με ικανοποίηση. Τα ανοίγματα προς τους Κούρδους συμπατριώτες και οι διπλωματικές σχέσεις με την Αρμενία, οι πρωτοβουλίες για τους Αλεβήδες συμπατριώτες είναι προς όφελος της χώρας και συμβάλλουν στην ευρωπαϊκή προοπτική της. Η πορεία της Τουρκίας προς τη Δύση, προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα ανοίγματα μας δίνουν ελπίδες. Αυτά μας βοηθούν να αισθανόμαστε πιο άνετα στην Τουρκία, στη χώρα που ζούμε. Πρώτα ο Θεός, ελπίζουμε ότι τα προβλήματά μας θα λυθούν και θα τύχουμε ίσης μεταχείρισης ως πολίτες».
Ο Πατριάρχης αναφέρθηκε και στο αποκαλούμενο «τουρκορθόδοξο πατριαρχείο», όπου πραγματοποιούνταν συγκεντρώσεις της παρακρατικής οργάνωσης στην εκκλησία που έχουν σφετερισθεί, σε χώρο προσευχής, γεγονός που, όπως τόνισε Πατριάρχης, μας προκαλεί λύπη. "Η Σεβγκί Εερνερόλ πολύ μας στενοχωρούσε. Μιλούσε πολύ εναντίον μας".
Αναφερόμενος στα «βακούφια» (ιδρύματα), είπε τα εξής: «Το να μας αποκαλούν ξένα βακούφια, μας στενοχωρεί, διότι εμείς δεν είμεθα ξένοι˙ είμεθα γέννημα θρέμμα αυτού του τόπου».

Την συνέντευξη στη Ζaman υπογράφουν οι δημοσιογράφοι Yasemin Budak και Elif Kaya

πηγή:Φώς Φαναρίου

Δεῦτε λαοί, Στυλιανὸν τὸν ἔνδοξον ἀπαύστως τιμήσωμεν

Σήμερον ἐπέφανεν, ἡ φωτοφόρος σου μνήμη,
Στυλιανὲ Θεοφόρε,
τοὺς εὐσεβεῖς συγκαλοῦσα, πρὸς αἶνον καὶ δόξαν Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ.
Ὅθεν ταύτην ἐορταζοντες,
πνευματικῶς βοῶμέν σοι·
χαίροις ὁ ἐκ κοιλίας μητρὸς ἁγιασθείς,
ὡς ὁ κλεινὸς Ἱερεμίας,
καὶ ἐπαξίαν τῆς κλήσεως σπουδήν,
τοῖς ἔργοις εἰσενέγκας·
χαίροις τῆς ἐνάρετου ζωῆς ὑπόδειγμα,
καὶ ἀσκητικῶν κατορθωμάτων,
περιφανὴς στηλογραφία·
χαίροις θαυμάτων βρύσις θεόβρυτος,
καὶ παίδων νεοθαλῶν, ἀρωγὸς θερμότατος.
Πρέσβευε Χριστῷ δεόμεθα Πάτερ,
σωθῆναι τάς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἔλαμψαν τὰ καλά σου ἔργα ὡς ἥλιος ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐν οὐρανῷ, Χριστοῦ θεράπων Στυλιανέ

Ασκήσεως πέπτωκεν ο στερρός στύλος.
Στυλιανός γαρ τον βίον καταστρέφει.


Oύτος ηγιάσθη από την κοιλίαν της μητρός του, και έγινε κατοικητήριον του Aγίου Πνεύματος.

Διά τούτο σκορπίσας τον πλούτον οπού είχεν, εις τους πτωχούς, και γενόμενος Mοναχός, υπερέβαλεν όλους τους τότε Mοναχούς κατά την σκληραγωγίαν και την επίπονον άσκησιν.

Έπειτα επήγεν εις την έρημον, και εμβήκε μέσα εις ένα σπήλαιον.

Eκεί δε ευρισκόμενος, έλαβε τροφήν από θείον Άγγελον.

Kαι έγινεν ιατρός διαφόρων και ανιατρεύτων παθών.

Διότι όταν ηκολούθει θανατηφόρος ασθένεια εις τα νήπια και απέθνησκον, έμενον δε άτεκνοι οι γονείς των, τότε, όσαι μητέρες επικαλούντο εκ πίστεως το όνομα του Aγίου τούτου Στυλιανού, και εζωγράφιζον την αγίαν αυτού εικόνα, πάλιν εγέννων άλλα τέκνα.

Aλλά και τα ασθενούντα νήπια ελυτρόνοντο από την ασθένειαν.

Oύτω λοιπόν πολιτευσάμενος ο αοίδιμος,

και ιατρείας και θαύματα πολλά επιτελέσας απήλθε προς Kύριον.

πηγή:
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού.
Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005

(+) Αλ. Τσιριντάνη: περί …”χαπακίων της ευτυχίας” και συναφών τινών

Ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης(1903-1977) -κάτιτι που συνιστά έκπληξη ασύλληπτη(ίσως)- που συμμετείχε στην “Ζωή” και στην Χ.Ε.Ε. ως λόγιος καθ. Νομικής, συγγραφέας κ.τ.ό., σε έτη πολύ δύσκολα, μας μιλάει, έκτοτε(=1967), για την φαρμακρατία, που θα έλεγε και ο μεγάλος της φιλελεύθερης “αντιψυχιατρικής” καθ. Ψυχιατρικής Thomas Szasz.

Λαμβάνεται από τον τρίτο τόμο του ανθρωπισμού του, σελ.34, υπό τίτλους:

“Το ανθρωπιστικό μήνυμα:μία σύνοψη”

και ειδικότερα “Προτάσεις και καρποί”.

Θα παραθέσω, χωρίς να συγκατατεθώ στον λογισμό του σχολιασμού και της (βιβλιο)κριτικής, την οποία είχε εγκαινιάσει ο λογιώτατος Πατριάρχης, Άγιος, πρωτοασηκρίτης(σαν να λέμε Γενικός Γραμματέας) και πρωτοσπαθάριος, και καθηγητής του δημόσιου/δωρεάν(βρε τι είχαν και προ της Γαλλικής Επανάστασης και της Ιταλικής Αναγέννησης…) Πανεπιστημίου/Σχολής της Μαγναύρας Μέγας Φώτιος(810 ή 820-893) με την υπέροχη και βαρύτιμη “Βιβλιοθήκη” του (δεν είναι η της “Ελευθεροτυπίας”, πρόκειται για σύμπτωση), διότι τα έχουμε πη και παληότερα, υπάρχουν και εξαίρετες ολοκληρωμένες αναλύσεις από ανυπότακτες συνειδήσεις επαϊόντων επαγγελματιών κατά Σωκράτη και θα μακρηγορήσουμε ιδιαιτέρως…

Συνεπώς, ας δούμε την ψαριά που αλιεύθηκε μέσω των τρεχουσών αναγνώσεών(από όσα διαβάζουμε τώρα, εννοώ) μας, στην γλώσσα του πρωτοτύπου…:

…”Ο Καρρέλ εις ειδικήν μελέτην του μας παρουσιάζει την προσευχήν ως βιολογικήν λειτουργίαν του ανθρώπου. Και αν δε κανείς τυχόν αμφιβάλλη και αρνήται κατά τα λοιπά την αποτελεσματικότητα της προσευχής, κανείς δεν μπορεί να αρνηθή ούτε ότι αυτή είναι πράξις ευγενής, ούτε ότι ωφελεί τον άνθρωπον, ότι του δίδει τόνωσιν, παρηγορίαν, αντοχήν, γαλήνην, την οποία τώρα ο σύγχρονος άνθρωπος που δεν προσεύχεται την αναζητεί εις τα διάφορα κατευναστικά και υπνωτικά “χαπάκια ευτυχίας”. Αλλά κακά είναι τα ψέματα, άλλο είναι τα χαπάκια, άλλο είναι η προσευχή”.

Και, κλείνοντας, ομολογώ, ότι μπαίνω στον… “πειρασμό” να παραθέσω και ορισμένα ακόμη αποσπάσματα που αναφέρονται στην σχέση κοσμικής επιστήμης, της φιλοσοφίας της επιστήμης, στην οποία στηρίζεται ΠΆΝΤΑ, και της “πνευματικής επιστήμης”, δηλαδή της (Ορθόδοξης) Θεολογίας.

Γιατί διαλέγω από όλα αυτό το θέμα; Μα διότι πολλοί αστοί ρασιοναλιστές με αριστερές πολιτικές απόψεις ή όχι -αδιάφορο, υπάρχουν και από τις δύο κατηγορίες- δεν γνωρίζουν ΚΑΝ τα περί γνωσιοθεωρίας, γνωσιολογίας, επιστημονικής -αξιωματικής -μεθοδολογίας κ.λπ. Π.χ. αν μάθουν, ότι “η Ορθοδοξία κατηξίωσε την αρχαιοελληνική γνωσιολογία , εν αντιθέσει με την αρχαιοελληνική οντολογία (η οποία προσλήφθηκε από την -μετα Καρλομάγνου- Δύση)”, θα …απορούν χάσκοντες, πολύ φοβάμαι…

Τέτοια, λοιπόν, είναι η σύγχρονη κατάντια μας(πρώτα από όλους αν ελεεινολογώ, το πράττω με τον εαυτό μου), ιδιαίτερα της “ιντελλιγκέντσια” που μας …διαφωτίζει, και για αυτό υπόσχομαι να συμβάλω το κατά δύναμιν in this direction. :-)

πηγή:philalethe00.wordpress.com/

Η σοφία του Σωκράτη...

Στην αρχαία Ελλάδα (469 - 399 π.Χ.),
ο Σωκράτης
ήταν ονομαστός για τη σοφία του.


Κάποια ημέρα συναντήθηκε με έναν γνωστό του,

ο οποίος έτρεξε προς το φιλόσοφο και του λέει:

- Σωκράτη, ξέρεις τι έμαθα για κάποιον από τους μαθητές σου;

- Περίμενε ένα λεπτό, του απαντάει ο Σωκράτης.

Πριν να μου πεις, θα ήθελα να σε περάσω από μια μικρή δοκιμασία.

Λέγεται η δοκιμασία των Τριών.

- Δοκιμασία των Τριών;

- Ακριβώς, του λέει ο Σωκράτης.

Πριν να μου μιλήσεις για το μαθητή μου, ας δοκιμάσουμε τι πρόκειται να πεις.

Η πρώτη δοκιμασία είναι η Αλήθεια. Έχεις σιγουρευτεί απολύτως πως αυτό που θα μου πεις είναι αληθινό;

- Όχι, είπε ο γνωστός του φιλόσοφου. Για να είμαι ειλικρινής μόλις το άκουσα.

- Εντάξει, είπε ο Σωκράτης.

Δηλαδή, δεν είσαι σίγουρος αν είναι αλήθεια ή όχι.

Ας επιχειρήσουμε τώρα τη δεύτερη δοκιμασία, αυτή της Καλοσύνης.

Αυτό που πρόκειται να μου ανακοινώσεις για το μαθητή μου είναι καλό;

- Όχι δεν είναι, το αντίθετο μάλιστα.

- Άρα, συνεχίζει ο Σωκράτης, θέλεις να μου πεις κάτι που δεν είναι καλό, αν και δεν είσαι βέβαιος ότι είναι αλήθεια.

Ο γνωστός του μεγάλου φιλόσοφου σήκωσε τους ώμους του, αισθανόμενος κάπως ντροπιασμένος.

Ο Σωκράτης τότε συνέχισε, λέγοντας:

- Μπορεί να περάσεις τελικά τη δοκιμασία, γιατί υπάρχει κι ένα τρίτο τεστ, το φίλτρο της Χρησιμότητας.

Αυτό που πρόκειται να μου πεις για το μαθητή μου

θα μου φανεί χρήσιμο σε κάτι;

- Όχι, δεν νομίζω.

- Λοιπόν, κατέληξε ο φιλόσοφος, αν αυτό που θέλεις να μου αναφέρεις δεν είναι ούτε Αληθινό, ούτε Καλό, αλλά ούτε και Χρήσιμο, για ποιο λόγο θέλεις να μου το πεις;

Ο κουτσομπόλης άνθρωπος νικήθηκε τελικά από τον μοναδικό Σωκράτη κι έτσι ντροπιασμένος δεν είπε τίποτε άλλο.

Αυτός ήταν ο λόγος που ο Σωκράτης ήταν ένα λαμπερό αστέρι, ένας μεγάλος φιλόσοφος, που θεωρούνταν πνευματική και διανοητική κορυφή στα χρόνια της αρχαιότητας και όχι μόνο.

πηγή:Ημερολόγιο Αποδημίας