Πέμπτη 1 Απριλίου 2010
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.Κοσμάς σήμερα το πρωί θα ιερουργήσει στην Ι.Μ. Λιγοβιτσίου ενώ το βράδυ θα προστή στον Ι.Ν. Αγίας Τριάδος Αγρινίου
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.Κοσμάς, σήμερα το πρωί,
θα προστή του Εσπερινού
και της Θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου,
στην Ιερά Μονή Λιγοβιτσίου.
ενώ στις 7.ο0 σήμερα το βράδυ,
θα χοροστατήσει στην Ακολουθία
των αγίων και σωτηριωδών Παθών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού,
στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Αγρινίου.
Την Μεγάλη Παρασκευή το πρωί,
θα προστή στην ακολουθία των Μεγάλων και Βασιλικών Ωρών
και του Εσπερινού της Αποκαθηλώσεως,
στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Αμφιλοχίας,
ενώ στις 7.30 το βράδυ,
θα προστή του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου,
στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Αγρινίου.
Εκθετήρια Εργαστηρίου "Παναγία Ελεούσα":Σας περιμένουμε και φέτος να μας στηρίξετε με την παρουσία σας, την αγάπη και τις αγορές σας
Εργαστήρι
Ειδικής Επαγγελματικής Αγωγής & Αποκαταστάσεως Ατόμων με Αναπηρίες – Νοητική Υστέρηση του Νομού Αιτωλοακαρνανίας
"ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΟΥΣΑ"
Ειδικής Επαγγελματικής Αγωγής & Αποκαταστάσεως Ατόμων με Αναπηρίες – Νοητική Υστέρηση του Νομού Αιτωλοακαρνανίας
"ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΟΥΣΑ"
Εκθετήριο ΑγρινίουΧαριλάου Τρικούπη 9
(έναντι Δημαρχείου)
Τηλ.26410-57601
Εκθετήριο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Λόρδου Βύρωνος 32
Τηλ.26310-25155
Στα εκθετήριά μας διατίθενται εργοτεχνήματα
που κατασκευάζουν οι εκπαιδευόμενοι νέοι στα εργαστήριά τους
όπως:
προϊόντα ραπτικής, διακοσμητικά κεριά,
λαμπάδες, κεραμικά, είδη λαϊκής τέχνης,
παραδοσιακά υφαντά, κάρτες κλπ.
Χορηγός Επικοινωνίας:
"Ευδρομούντων Αλείπτης"
"Mεγάλη Εβδομάδα" Γεωργίου Ραιδεστηνού:Ένας εξαιρετικός- επίκαιρος δίσκος ακτίνας(CD)από την "Βυζαντινή Χορωδία Αγρινίου".Διευθύνει ο Ανδρέας Λανάρας
Θα το βρείτεσε όλα τα ενημερωμένα δισκοπωλεία-βιβλιοπωλεία
... και στο βιβλιοπωλείο "Φώς Χριστού"
του κ. Νεκταρίου Ζαρκανίτη,
όδό Καζατζή 2, στην πόλη του Αγρινίου.
Ένα μουσικό βοήθημα
για την πνευματική ανάβαση
κάθε ημέρας της Μεγάλης Εβδομάδος.
Εκθεση Αγιογραφίας της Γεωργίας Βουλδή - Καραφέρη στην αίθουσα τέχνης "ΝΕΩΡΙΟΝ"
Η έκθεση θα διαρκέσει έως το Μεγάλο Σάββατο.
Ώρες επισκέψεων:
Δευτέρα- Τετάρτη-Σάββατο: 10.00-14.00
και Τρίτη-Πέμπτη- Παρασκευή: 10.00-14.00 & 18.00-21.00.
Ώρες επισκέψεων:
Δευτέρα- Τετάρτη-Σάββατο: 10.00-14.00
και Τρίτη-Πέμπτη- Παρασκευή: 10.00-14.00 & 18.00-21.00.
Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010
Μή με τὴν πόρνην ἀπορρίψῃς, ὁ τεχθεὶς ἐκ Παρθένου, μή μου τὰ δάκρυα παρίδῃς, ἡ χαρὰ τῶν Ἀγγέλων· ἀλλὰ δέξαι με μετανοουσαν
Ἡ πρῴην ἄσωτος Γυνή,
ἐξαίφνης σώφρων ὤφθη,
μισήσασα τὰ ἔργα, τῆς αἰσχρᾶς ἁμαρτίας,
καὶ ἡδονὰς τοῦ σώματος,
διενθυμουμένη τὴν αἰσχύνην τὴν πολλήν,
καὶ κρίσιν τῆς κολάσεως,
ἣν ὑποστῶσι πόρνοι καὶ ἄσωτοι,
ὧν περ πρῶτος πέλω,
καὶ πτοοῦμαι,
ἀλλ' ἐμμένω τῇ φαύλῃ συνηθείᾳ ὁ ἄφρων,
ἡ Πόρνη δὲ γυνή,
καὶ πτοηθεῖσα, καὶ σπουδάσασα ταχύ,
ἦλθε βοῶσα πρὸς τὸν Λυτρωτήν·
Φιλάνθρωπε καὶ οἰκτίρμον,
ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ῥῦσαί με.
ἐξαίφνης σώφρων ὤφθη,
μισήσασα τὰ ἔργα, τῆς αἰσχρᾶς ἁμαρτίας,
καὶ ἡδονὰς τοῦ σώματος,
διενθυμουμένη τὴν αἰσχύνην τὴν πολλήν,
καὶ κρίσιν τῆς κολάσεως,
ἣν ὑποστῶσι πόρνοι καὶ ἄσωτοι,
ὧν περ πρῶτος πέλω,
καὶ πτοοῦμαι,
ἀλλ' ἐμμένω τῇ φαύλῃ συνηθείᾳ ὁ ἄφρων,
ἡ Πόρνη δὲ γυνή,
καὶ πτοηθεῖσα, καὶ σπουδάσασα ταχύ,
ἦλθε βοῶσα πρὸς τὸν Λυτρωτήν·
Φιλάνθρωπε καὶ οἰκτίρμον,
ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ῥῦσαί με.
Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Τετάρτῃ, τῆς ἀλειψάσης τὸν Κύριον μύρῳ Πόρνης γυναικός, μνείαν ποιεῖσθαι οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν...
Γυνή, βαλοῦσα σώματι Χριστοῦ μύρον,
Τὴν Νικοδήμου προὔλαβε σμυρναλόην.
Μεγάλη Τετάρτη!
Είναι η ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας,
μας παρουσιάζει μια μορφή μπροστά μας προς μίμησιν
και δειλά-δειλά παρουσιάζεται απο δίπλα και μια άλλη πρός αποφυγήν.
Η πρώτη μορφή ήταν βουτηγμένη μέσα στο σκοτάδι
και ξαφνικά φωτίσθηκε ολόκληρη.
Η άλλη, ενώ ήταν βουτηγμένη στο φώς,
άρχισε να σκοτεινιάζη μέχρι που βυθίστηκε εντελώς στο σκοτάδι.
Η πρώτη είναι μία γυναίκα του δρόμου.
Η δεύτερη είναι ένας Απόστολος,
ένας απο το δωδεκάριθμον των μαθητών του Χριστού.
Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ
"Πάσχα στ΄Άγιον Όρος"
Ἀλλ' ὁ τῷ, νοητῷ μύρῳ χρισθείς, Χριστὲ ὁ Θεός,
τῶν ἐπιρρύτων παθῶν ἐλευθέρωσον, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς,
ὡς μόνος ἅγιος, καὶ φιλάνθρωπος. Ἀμήν.
Τὴν Νικοδήμου προὔλαβε σμυρναλόην.
Μεγάλη Τετάρτη!
Είναι η ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας,
μας παρουσιάζει μια μορφή μπροστά μας προς μίμησιν
και δειλά-δειλά παρουσιάζεται απο δίπλα και μια άλλη πρός αποφυγήν.
Η πρώτη μορφή ήταν βουτηγμένη μέσα στο σκοτάδι
και ξαφνικά φωτίσθηκε ολόκληρη.
Η άλλη, ενώ ήταν βουτηγμένη στο φώς,
άρχισε να σκοτεινιάζη μέχρι που βυθίστηκε εντελώς στο σκοτάδι.
Η πρώτη είναι μία γυναίκα του δρόμου.
Η δεύτερη είναι ένας Απόστολος,
ένας απο το δωδεκάριθμον των μαθητών του Χριστού.
Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ
"Πάσχα στ΄Άγιον Όρος"
Ἀλλ' ὁ τῷ, νοητῷ μύρῳ χρισθείς, Χριστὲ ὁ Θεός,
τῶν ἐπιρρύτων παθῶν ἐλευθέρωσον, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς,
ὡς μόνος ἅγιος, καὶ φιλάνθρωπος. Ἀμήν.
"Η Μεγάλη Τρίτη, αν όχι ολόκληρο το Μεγαλοβδόμαδο, ανήκει δικαιωματικά στις Πόρνες...! ":του Γιώργου Μάλφα
Το βράδυ της Μ. Τρίτης ως γνωστόν, στους ναούς των Ορθοδόξων όπου γης, ψάλλεται -στον Όρθρο της Μεγάλης Τετάρτης-
το περίφημο τροπάριο της Κασσιανής.
Το απόλυτο αυτό αριστοτέχνημα λόγου και μέλους στο οποίο η χαρισματική βυζαντινή υμνογράφος εξέφρασε με τρόπο ακραία αληθινό και ποιητικά μοναδικό, τον καημό και το πάθος της «αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός».
Κάθε Μ. Τρίτη βράδυ αναπολώ με συγκίνηση τον παπά πατέρα μου, αυτόν των παιδικών μου χρόνων στο γενέθλιο νησί μας.
Σοβαρός και ιεροπρεπής εξέρχονταν του ιερού προκειμένου να πάρει θέση στο δεξιό χορό για να ψάλλει ο ίδιος το «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…» περιστοιχιζόμενος από μια ομάδα ζωηρών εφήβων.
Καμάρωνα μέσα μου τότε για την πρωτοκαθεδρία του πατέρα και πατώντας στις μύτες των ποδιών μου προσπαθούσα να ανασηκωθώ ώστε να βλέπω κάτι από το μεγάλο ορθάνοιχτο βιβλίο.
Θυμάμαι την απόλυτη σιγή που επικρατούσε τότε μονομιάς στην εκκλησία και την αυστηρή προσήλωση του πατέρα στην απόδοση του ύμνου.
Αισθάνομαι ακόμη το βαρύ χέρι του που ακουμπούσε στον ώμο μου.
Και στ’ αυτιά μου ηχεί ακόμη το ισοκράτημα της χορωδίας.
Εκεί στο αναλόγιο της ενορίας μας, τα πρώτα συλλαβίσματα,
«ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι» που λέει ο Ελύτης.
Παιδικά αλησμόνητα βιώματα…
Μα κάτι ιδιαίτερο, μου προξενούσε ξεχωριστή εντύπωση κάθε Μ. Τρίτη…
«Πόρνη προσήλθέ σοι», «Η πόρνη εν κλαυθμώ ανεβόα»,
«Το πολυτίμητον μύρον η πόρνη έμιξε μετά δακρύων»,
«Πόρνη επιγνούσα Θεόν» «Ήπλωσεν η πόρνη τας τρίχας σοι τω Δεσπότη»…
Αυτά και άλλα πολλά, διόλου εύηχα, εκστομίζονταν κατ’ εξακολούθησιν μελωδικά στη διάρκεια όλης της βραδιάς.
Παρά την αφελή μου τότε άγνοια υποψιαζόμουν πάντως ότι κάτι εξόχως τολμηρό λέγεται με μιαν επιμονή εντελώς ακατανόητη.
Η περιέργεια με έτρωγε.
Για να ρωτήσω τον πατέρα ζητώντας διευκρινίσεις ούτε λόγος.
Κάτι μου έλεγε να μην το αποτολμήσω, να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση.
Και πάντως η διάχυτη και αόριστη εξήγηση περί «κακών γυναικών» που τυχαία έπιασε τ’ αυτί μου δεν με ικανοποιούσε καθόλου.
Ύποπτα πληθωρικός ο λόγος σε μια ακολουθία,
για τόσες πολλές και τόσο πολύ «κακές γυναίκες»!
Αναζήτησα λοιπόν με τη δέουσα κρυψίνοια τη σημασία της λέξης «πόρνη»
στο παλιό λεξικό της πατρικής βιβλιοθήκης.
Η επίμαχη όμως και υπερβολικά κομψευμένη λεξικολογική διατύπωση επέτεινε τη σύγχυση και την απορία μου.
Τι σχέση αλήθεια, αναρωτιόμουν, θα μπορούσε να έχει μια «γυνή εκδιδομένη επί χρήμασι» με το βούρκωμα στα μάτια και τη φωνή του πατέρα, που μας καθήλωνε όλους εκστατικά, μικρούς και μεγάλους,
όση ώρα έψελνε το τροπάριο της Κασσιανής;
Κάπου τότε είναι που γεννήθηκε μέσα μου, πρώιμα και μυστικά,
ένα δέος απόκρυφο για τις πόρνες.
Όλες τις πόρνες. Τις πόρνες γενικώς!
Τα χρόνια πέρασαν, η απορία μου λύθηκε και το δέος έγινε συμπάθεια.
Τρυφερή και απέραντη συμπάθεια για την κατηγορία αυτή των γυναικών,
των τόσο ανυπόληπτων στον θρησκευτικό και κοινωνικό μου περίγυρο.
Φοιτητής μάλιστα στην Αθήνα είχα την ευλογία να «γνωρίσω» πολλές από αυτές!
Συνήθιζα να περπατώ αμέριμνος αργά τα βράδια στους δρόμους του κέντρου της πρωτεύουσας, δίχως υποψία φόβου και κυρίως ενοχών μη με δει κανένα μάτι.
Άλλοτε γιατί έχανα το τελευταίο δρομολόγιο της γραμμής
732 Αθήνα-Άγιος Φανούριος που με πήγαινε στο σπίτι μου,
άλλοτε για να αγοράσω φρεσκότατες τις κυριακάτικες εφημερίδες,
από το βράδυ του Σαββάτου, στους πάγκους της Ομόνοιας.
Κάποιες φορές πάλι απλώς για να … αλλάξω παραστάσεις.
Πλατεία Ομονοίας, Αγ. Κωνσταντίνου, Σωκράτους, πλατεία Βάθη,
Λιοσίων, πλατεία Αττικής.
Δρόμοι και πλατείες, τόποι απρόσιτοι, σχεδόν απροσπέλαστοι και σιωπηρά απαγορευμένοι τις νυχτερινές ώρες για τη συμβατική κοινωνική ευπρέπεια.
Ένα τεράστιος μικρόκοσμος μυστηρίου και μαρτυρίου:
λαθραίο περιθώριο, υγρό καταγώγιο, σκοτεινός υπόκοσμος.
Μικρό, περί, κατά, υπό. Μα γιατί τόσες μικρόψυχες προθέσεις προσχηματικά τοποθετημένες μπροστά σε τόσο άθλιες διαθέσεις;
Πόσες απαιτούνται επιτέλους, για να περιχαρακώσουν τα σώματα και τις ψυχές τόσων ανθρώπων;
Πόρνες, αλκοολικοί, τραβεστί, εξαρτημένοι, άστεγοι, σαλοί και τρελαμένοι. Υπολογίστε, σας παρακαλώ, ανάμεσα σ’ αυτούς και κάμποσους αγίους!
Τι νομίζατε! «Ου δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις»
δεν λέει στη Γραφή;
Πνευματικός νόμος!
Πάει και τελείωσε. Ας σκούζουν οι ηθικιστές κάθε κοπής.
Κάτι παραπάνω ήξερε ο Άγιος της Πολυκλινικής στην Ομόνοια,
ο γέροντας Πορφύριος, που δεν απέφευγε τις κακοτοπιές
και άγιαζε τα «κακά» κορίτσια την παραμονή των Φώτων
μέσα στα ίδια τους τα σπίτια!
Αυτά τα κορίτσια του δρόμου, της φθηνής επιτήδευσης και των περίτεχνων ακκισμών, με το τσιγάρο στο χέρι, που καθώς περνούσες δίπλα τους,
εκλιπαρούσαν προκλητικά την παρέα σου,
πουλώντας σε ευτελιστική τιμή την τιμή
και το μεγαλείο του προσώπου τους.
Ανακαλούσα αίφνης τότε το τροπάριο της Κασσιανής με τον τρόπο του πατέρα
και η συμπάθειά μου γι’ αυτές μεγάλωνε, αύξανε μέσα μου!
Δεν έβλεπα τότε την ασχήμια του ρημαγμένου τους κορμιού, δεν διέκρινα πια πάνω τους τα στίγματα του πάθους, της ταλαιπωρίας, της αγοραίας εκμετάλλευσης.
Δεν ήταν οίκτος, δεν ήταν από λύπηση, ήταν κάτι άλλο.
Δεν ξέρω.
Γι αυτό και θύμωνα πολύ μέσα μου κάθε φορά που περίεργοι περαστικοί,
μέσα από την ασφάλεια του αυτοκινήτου τους,
ασχημονούσαν με χυδαίες εκφράσεις και προσβλητικές χειρονομίες
σε τούτα τα πλάσματα.
Κάνε μας επίδειξη ανδρισμού τώρα κύριε κρετίνε!
Τούτες τις εικόνες και τις αναμνήσεις ανασύρω έκτοτε
κάθε χρόνο το βράδυ της Μ. Τρίτης.
Και κάποιος καλός φίλος, ο οποίος δηλώνει αγνωστικιστής
(και τι μ’ αυτό, εγώ τολμώ να δηλώνω χριστιανός!)
μου εκμυστηρεύτηκε πρόσφατα το εκπληκτικό,
ότι εκκλησιάζεται παραδόξως μια φορά το χρόνο.
Όχι τα Χριστούγεννα, ούτε και το Πάσχα.
Τη Μ. Τρίτη το βράδυ μου είπε, ανελλιπώς!
Κάπως έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η Μ. Τρίτη, αν όχι ολόκληρο το Μεγαλοβδόμαδο, ανήκει δικαιωματικά στις Πόρνες!
«Ότι οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού».
Στις πόρνες που ξέρουν να αγαπούν προκαλώντας με τις τρελές τους ακρότητες.
Να κατασπαταλούν απερίσκεπτα μύρο πολύτιμο
στα πόδια του Μανικού Εραστή τους, του Χριστού.
Απόλυτη προτεραιότητα.
Να τους αφήσουμε χώρο στους ναούς αυτές τις μέρες.
Να σεβαστούμε το δικό τους σφοδρό παραλήρημα,
το δικό τους παροξυσμό μετάνοιας.
Να ψάλλουν οι ίδιες με λαχτάρα τα τροπάρια που γράφτηκαν γι’ αυτές.
Άξιον εστί! Κι ας σταματήσουν επιτέλους τα κηρύγματα αυτή την Εβδομάδα,
μήπως και ξεθάψουμε κάποτε τα διαμάντια των ύμνων
που καταπλάκωσαν τόνοι φλύαρου και επιπόλαιου ηθικισμού μας.
Κι αν συμβεί και αναγνωρίσουμε κάποια από αυτές,
τις όμορφες από την πολλή τους ταπείνωση γυναίκες,
καλό να μεριάσουμε διακριτικά, να τους δώσουμε τη θέση μας
και να χαμηλώσουμε εμείς το δικό μας βλέμμα.
Είπαμε, ολάκερα δική τους η Εβδομάδα των Παθών,
δική τους κι η Ανάσταση!
Υστερόγραφο:
Στον πατέρα, με…μεγάλη όντως καθυστέρηση.
Δεν μου εξήγησες ποτέ γιατί βούρκωνες κάθε Μ. Τρίτη.
Δεν πειράζει, το κατάλαβα μόνος μου.
Δεν με βομβάρδισες ποτέ με συμβουλές αποφυγής «κακόφημων» τόπων
και αποστροφής «ανήθικων» ανθρώπων.
Θα το δοκιμάσω στα εγγόνια σου.
Μου αποκάλυψες όμως τον τρόπο
να σέβομαι το ήθος των τροπαρίων και των ανθρώπων το ήθος.
Ευγνώμων!
πηγή:
"Επίγνωση" τχ. 108
(Απρίλιος – Ιούνιος 2009)
το περίφημο τροπάριο της Κασσιανής.
Το απόλυτο αυτό αριστοτέχνημα λόγου και μέλους στο οποίο η χαρισματική βυζαντινή υμνογράφος εξέφρασε με τρόπο ακραία αληθινό και ποιητικά μοναδικό, τον καημό και το πάθος της «αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός».
Κάθε Μ. Τρίτη βράδυ αναπολώ με συγκίνηση τον παπά πατέρα μου, αυτόν των παιδικών μου χρόνων στο γενέθλιο νησί μας.
Σοβαρός και ιεροπρεπής εξέρχονταν του ιερού προκειμένου να πάρει θέση στο δεξιό χορό για να ψάλλει ο ίδιος το «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…» περιστοιχιζόμενος από μια ομάδα ζωηρών εφήβων.
Καμάρωνα μέσα μου τότε για την πρωτοκαθεδρία του πατέρα και πατώντας στις μύτες των ποδιών μου προσπαθούσα να ανασηκωθώ ώστε να βλέπω κάτι από το μεγάλο ορθάνοιχτο βιβλίο.
Θυμάμαι την απόλυτη σιγή που επικρατούσε τότε μονομιάς στην εκκλησία και την αυστηρή προσήλωση του πατέρα στην απόδοση του ύμνου.
Αισθάνομαι ακόμη το βαρύ χέρι του που ακουμπούσε στον ώμο μου.
Και στ’ αυτιά μου ηχεί ακόμη το ισοκράτημα της χορωδίας.
Εκεί στο αναλόγιο της ενορίας μας, τα πρώτα συλλαβίσματα,
«ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι» που λέει ο Ελύτης.
Παιδικά αλησμόνητα βιώματα…
Μα κάτι ιδιαίτερο, μου προξενούσε ξεχωριστή εντύπωση κάθε Μ. Τρίτη…
«Πόρνη προσήλθέ σοι», «Η πόρνη εν κλαυθμώ ανεβόα»,
«Το πολυτίμητον μύρον η πόρνη έμιξε μετά δακρύων»,
«Πόρνη επιγνούσα Θεόν» «Ήπλωσεν η πόρνη τας τρίχας σοι τω Δεσπότη»…
Αυτά και άλλα πολλά, διόλου εύηχα, εκστομίζονταν κατ’ εξακολούθησιν μελωδικά στη διάρκεια όλης της βραδιάς.
Παρά την αφελή μου τότε άγνοια υποψιαζόμουν πάντως ότι κάτι εξόχως τολμηρό λέγεται με μιαν επιμονή εντελώς ακατανόητη.
Η περιέργεια με έτρωγε.
Για να ρωτήσω τον πατέρα ζητώντας διευκρινίσεις ούτε λόγος.
Κάτι μου έλεγε να μην το αποτολμήσω, να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση.
Και πάντως η διάχυτη και αόριστη εξήγηση περί «κακών γυναικών» που τυχαία έπιασε τ’ αυτί μου δεν με ικανοποιούσε καθόλου.
Ύποπτα πληθωρικός ο λόγος σε μια ακολουθία,
για τόσες πολλές και τόσο πολύ «κακές γυναίκες»!
Αναζήτησα λοιπόν με τη δέουσα κρυψίνοια τη σημασία της λέξης «πόρνη»
στο παλιό λεξικό της πατρικής βιβλιοθήκης.
Η επίμαχη όμως και υπερβολικά κομψευμένη λεξικολογική διατύπωση επέτεινε τη σύγχυση και την απορία μου.
Τι σχέση αλήθεια, αναρωτιόμουν, θα μπορούσε να έχει μια «γυνή εκδιδομένη επί χρήμασι» με το βούρκωμα στα μάτια και τη φωνή του πατέρα, που μας καθήλωνε όλους εκστατικά, μικρούς και μεγάλους,
όση ώρα έψελνε το τροπάριο της Κασσιανής;
Κάπου τότε είναι που γεννήθηκε μέσα μου, πρώιμα και μυστικά,
ένα δέος απόκρυφο για τις πόρνες.
Όλες τις πόρνες. Τις πόρνες γενικώς!
Τα χρόνια πέρασαν, η απορία μου λύθηκε και το δέος έγινε συμπάθεια.
Τρυφερή και απέραντη συμπάθεια για την κατηγορία αυτή των γυναικών,
των τόσο ανυπόληπτων στον θρησκευτικό και κοινωνικό μου περίγυρο.
Φοιτητής μάλιστα στην Αθήνα είχα την ευλογία να «γνωρίσω» πολλές από αυτές!
Συνήθιζα να περπατώ αμέριμνος αργά τα βράδια στους δρόμους του κέντρου της πρωτεύουσας, δίχως υποψία φόβου και κυρίως ενοχών μη με δει κανένα μάτι.
Άλλοτε γιατί έχανα το τελευταίο δρομολόγιο της γραμμής
732 Αθήνα-Άγιος Φανούριος που με πήγαινε στο σπίτι μου,
άλλοτε για να αγοράσω φρεσκότατες τις κυριακάτικες εφημερίδες,
από το βράδυ του Σαββάτου, στους πάγκους της Ομόνοιας.
Κάποιες φορές πάλι απλώς για να … αλλάξω παραστάσεις.
Πλατεία Ομονοίας, Αγ. Κωνσταντίνου, Σωκράτους, πλατεία Βάθη,
Λιοσίων, πλατεία Αττικής.
Δρόμοι και πλατείες, τόποι απρόσιτοι, σχεδόν απροσπέλαστοι και σιωπηρά απαγορευμένοι τις νυχτερινές ώρες για τη συμβατική κοινωνική ευπρέπεια.
Ένα τεράστιος μικρόκοσμος μυστηρίου και μαρτυρίου:
λαθραίο περιθώριο, υγρό καταγώγιο, σκοτεινός υπόκοσμος.
Μικρό, περί, κατά, υπό. Μα γιατί τόσες μικρόψυχες προθέσεις προσχηματικά τοποθετημένες μπροστά σε τόσο άθλιες διαθέσεις;
Πόσες απαιτούνται επιτέλους, για να περιχαρακώσουν τα σώματα και τις ψυχές τόσων ανθρώπων;
Πόρνες, αλκοολικοί, τραβεστί, εξαρτημένοι, άστεγοι, σαλοί και τρελαμένοι. Υπολογίστε, σας παρακαλώ, ανάμεσα σ’ αυτούς και κάμποσους αγίους!
Τι νομίζατε! «Ου δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις»
δεν λέει στη Γραφή;
Πνευματικός νόμος!
Πάει και τελείωσε. Ας σκούζουν οι ηθικιστές κάθε κοπής.
Κάτι παραπάνω ήξερε ο Άγιος της Πολυκλινικής στην Ομόνοια,
ο γέροντας Πορφύριος, που δεν απέφευγε τις κακοτοπιές
και άγιαζε τα «κακά» κορίτσια την παραμονή των Φώτων
μέσα στα ίδια τους τα σπίτια!
Αυτά τα κορίτσια του δρόμου, της φθηνής επιτήδευσης και των περίτεχνων ακκισμών, με το τσιγάρο στο χέρι, που καθώς περνούσες δίπλα τους,
εκλιπαρούσαν προκλητικά την παρέα σου,
πουλώντας σε ευτελιστική τιμή την τιμή
και το μεγαλείο του προσώπου τους.
Ανακαλούσα αίφνης τότε το τροπάριο της Κασσιανής με τον τρόπο του πατέρα
και η συμπάθειά μου γι’ αυτές μεγάλωνε, αύξανε μέσα μου!
Δεν έβλεπα τότε την ασχήμια του ρημαγμένου τους κορμιού, δεν διέκρινα πια πάνω τους τα στίγματα του πάθους, της ταλαιπωρίας, της αγοραίας εκμετάλλευσης.
Δεν ήταν οίκτος, δεν ήταν από λύπηση, ήταν κάτι άλλο.
Δεν ξέρω.
Γι αυτό και θύμωνα πολύ μέσα μου κάθε φορά που περίεργοι περαστικοί,
μέσα από την ασφάλεια του αυτοκινήτου τους,
ασχημονούσαν με χυδαίες εκφράσεις και προσβλητικές χειρονομίες
σε τούτα τα πλάσματα.
Κάνε μας επίδειξη ανδρισμού τώρα κύριε κρετίνε!
Τούτες τις εικόνες και τις αναμνήσεις ανασύρω έκτοτε
κάθε χρόνο το βράδυ της Μ. Τρίτης.
Και κάποιος καλός φίλος, ο οποίος δηλώνει αγνωστικιστής
(και τι μ’ αυτό, εγώ τολμώ να δηλώνω χριστιανός!)
μου εκμυστηρεύτηκε πρόσφατα το εκπληκτικό,
ότι εκκλησιάζεται παραδόξως μια φορά το χρόνο.
Όχι τα Χριστούγεννα, ούτε και το Πάσχα.
Τη Μ. Τρίτη το βράδυ μου είπε, ανελλιπώς!
Κάπως έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η Μ. Τρίτη, αν όχι ολόκληρο το Μεγαλοβδόμαδο, ανήκει δικαιωματικά στις Πόρνες!
«Ότι οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού».
Στις πόρνες που ξέρουν να αγαπούν προκαλώντας με τις τρελές τους ακρότητες.
Να κατασπαταλούν απερίσκεπτα μύρο πολύτιμο
στα πόδια του Μανικού Εραστή τους, του Χριστού.
Απόλυτη προτεραιότητα.
Να τους αφήσουμε χώρο στους ναούς αυτές τις μέρες.
Να σεβαστούμε το δικό τους σφοδρό παραλήρημα,
το δικό τους παροξυσμό μετάνοιας.
Να ψάλλουν οι ίδιες με λαχτάρα τα τροπάρια που γράφτηκαν γι’ αυτές.
Άξιον εστί! Κι ας σταματήσουν επιτέλους τα κηρύγματα αυτή την Εβδομάδα,
μήπως και ξεθάψουμε κάποτε τα διαμάντια των ύμνων
που καταπλάκωσαν τόνοι φλύαρου και επιπόλαιου ηθικισμού μας.
Κι αν συμβεί και αναγνωρίσουμε κάποια από αυτές,
τις όμορφες από την πολλή τους ταπείνωση γυναίκες,
καλό να μεριάσουμε διακριτικά, να τους δώσουμε τη θέση μας
και να χαμηλώσουμε εμείς το δικό μας βλέμμα.
Είπαμε, ολάκερα δική τους η Εβδομάδα των Παθών,
δική τους κι η Ανάσταση!
Υστερόγραφο:
Στον πατέρα, με…μεγάλη όντως καθυστέρηση.
Δεν μου εξήγησες ποτέ γιατί βούρκωνες κάθε Μ. Τρίτη.
Δεν πειράζει, το κατάλαβα μόνος μου.
Δεν με βομβάρδισες ποτέ με συμβουλές αποφυγής «κακόφημων» τόπων
και αποστροφής «ανήθικων» ανθρώπων.
Θα το δοκιμάσω στα εγγόνια σου.
Μου αποκάλυψες όμως τον τρόπο
να σέβομαι το ήθος των τροπαρίων και των ανθρώπων το ήθος.
Ευγνώμων!
πηγή:
"Επίγνωση" τχ. 108
(Απρίλιος – Ιούνιος 2009)
Δέξου, Κύριε, τον πόθο της ψυχής μου.Η τόλμη μου άς θεωρηθεί παράκληση, και η θρασύτητά μου προσευχή...
Όπως νομίζω, κανενός δε διαφεύγουν την προσοχή μέσα στην πόλη
όσα εγώ έκανα,
μολύνοντας κάθε ώρα τον εαυτό μου μέσα στις πορνείες
και θηρεύοντας άλλους στον ίδιο μολυσμό.
Είδα όμως ξαφνικά εκείνο τον άγιο,
που παρουσιάσθηκε στη γή γιατρός και σωτήρας,
και η ψυχή μου αιχμαλωτίσθηκε αμέσως
ακολουθώντας την άχραντη ωραιότητά του.
Διότι είδα με τα μάτια μου φοβερές θεραπείες
και θαύματα ασύλληπτα απο το νού και πολλή ευσπλαχνία μέσα του.
Δέχεται τους αμαρτωλούς, πλησιάζει τους τελώνες, δέν απορρίπτει τους λεπρούς,
δέν διώχνει τους ασεβείς, αλλά συχρόνως όλους τους δέχεται με ευσπλαχνία,
χωρίς να οργίζεται μ΄αυτούς που πλησιάζουν σ΄αυτόν.
Και γενικά ανασταίνει νεκρούς, και διώχνει το γένος των δαιμόνων, πραγματοποιώντας τα όλα μόνο με το λόγο.
Και όταν τα είδα αυτά, θαύμασα και είπα μέσα μου.
Γιατί ζώ εγώ η ταλαίπωρη, άν δεν τον πλησιάσω;
Η αμαρτία μου είναι πολλή, το ίδιο και η ασέλγεία μου.
Η σήψη μου επίσης είναι μεγάλη.
Για ποιό λόγο αδιαφορώ για τον εαυτό μου;
Άλλη τέτοια ευκαιρία δε θα μπορέσω να βρώ ποτέ,
ούτε άλλοντέτοιο γιατρό φιλάνθρωπο.
Για αυτό το λόγο σπεύδω να παραδώσω
το γραμμάτιο των αμαρτιών μου στον αγαθό συγχωρητή.
Ξέρω ότι αμάρτησα υπέρμετρα,
και δεν μπορώ να βρώ όμοια με τη δική μου ασέλγεια.
Όμως είναι σταγόνες όλες οι αμαρτίες μου,
συγκρινόμενες με το πλήθος της δικής του ευσπλαχνίας.
Και το ξέρω αυτό καλά.
Ότι μόνο να πλησιάσω σ΄αυτόν,
αμέσως με καθαρίζει απ΄όλες τις αμαρτίες μου,
διώχνοντας απο μένα κάθε άτοπο έργο, διότι είναι ουράνιος και άχραντος.
Αυτής της γυναίκας εύχομαι να γίνουμε και εμείς μιμητές,
και εξομολογούμενοι να καθαρίσουμε με τα δάκρυά μας το ρύπο των ψυχών,
και να πετύχουμε τη φιλανθρωπία απο τον άγιο Θεό.
Διότι δική του είναι η δόξα,
του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος,
τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων.Αμήν.
Οσίου Εφραίμ του Σύρου
"Ομιλία στην πόρνη"
όσα εγώ έκανα,
μολύνοντας κάθε ώρα τον εαυτό μου μέσα στις πορνείες
και θηρεύοντας άλλους στον ίδιο μολυσμό.
Είδα όμως ξαφνικά εκείνο τον άγιο,
που παρουσιάσθηκε στη γή γιατρός και σωτήρας,
και η ψυχή μου αιχμαλωτίσθηκε αμέσως
ακολουθώντας την άχραντη ωραιότητά του.
Διότι είδα με τα μάτια μου φοβερές θεραπείες
και θαύματα ασύλληπτα απο το νού και πολλή ευσπλαχνία μέσα του.
Δέχεται τους αμαρτωλούς, πλησιάζει τους τελώνες, δέν απορρίπτει τους λεπρούς,
δέν διώχνει τους ασεβείς, αλλά συχρόνως όλους τους δέχεται με ευσπλαχνία,
χωρίς να οργίζεται μ΄αυτούς που πλησιάζουν σ΄αυτόν.
Και γενικά ανασταίνει νεκρούς, και διώχνει το γένος των δαιμόνων, πραγματοποιώντας τα όλα μόνο με το λόγο.
Και όταν τα είδα αυτά, θαύμασα και είπα μέσα μου.
Γιατί ζώ εγώ η ταλαίπωρη, άν δεν τον πλησιάσω;
Η αμαρτία μου είναι πολλή, το ίδιο και η ασέλγεία μου.
Η σήψη μου επίσης είναι μεγάλη.
Για ποιό λόγο αδιαφορώ για τον εαυτό μου;
Άλλη τέτοια ευκαιρία δε θα μπορέσω να βρώ ποτέ,
ούτε άλλοντέτοιο γιατρό φιλάνθρωπο.
Για αυτό το λόγο σπεύδω να παραδώσω
το γραμμάτιο των αμαρτιών μου στον αγαθό συγχωρητή.
Ξέρω ότι αμάρτησα υπέρμετρα,
και δεν μπορώ να βρώ όμοια με τη δική μου ασέλγεια.
Όμως είναι σταγόνες όλες οι αμαρτίες μου,
συγκρινόμενες με το πλήθος της δικής του ευσπλαχνίας.
Και το ξέρω αυτό καλά.
Ότι μόνο να πλησιάσω σ΄αυτόν,
αμέσως με καθαρίζει απ΄όλες τις αμαρτίες μου,
διώχνοντας απο μένα κάθε άτοπο έργο, διότι είναι ουράνιος και άχραντος.
Αυτής της γυναίκας εύχομαι να γίνουμε και εμείς μιμητές,
και εξομολογούμενοι να καθαρίσουμε με τα δάκρυά μας το ρύπο των ψυχών,
και να πετύχουμε τη φιλανθρωπία απο τον άγιο Θεό.
Διότι δική του είναι η δόξα,
του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος,
τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων.Αμήν.
Οσίου Εφραίμ του Σύρου
"Ομιλία στην πόρνη"
"Μαρία ,είσαι στα δεξιά μου.Τους αποχαμένους αναζητώ. Στα πηχτά σκοτάδια γυρίζω! Στους βούρκους ψάχνω για μαργαριτάρια..."
...Όσοι έμαθαν το μυστικό,
ξεκινούσαν τη Μεγάλη Τρίτη για ένα παλιό εκκλησάκι
των Αναφιώτικων, ξέροντας πώς εκεί
θα νιώσουν το τροπάριο στη δόξα του,
επειδή η γυναίκα που ανάβει τα καντήλια ήταν, λέει, τέτοια.
Δέν την ξανάπε κανείς Μαριγούλα.
Λέγεται Μαρία.
Μαυροντυμένη, ταπεινή, σαρώνει,
ξεσκονίζει, καθαρίζει κι ανάβει τα καντήλια.
Μα το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης η υπηρέτρια της εκκλησίας,
απο φόβο να μην τη γνωρίσει κανένας παλιός γνώριμος
-ίσως και εκείνος-
άν και τώρα είναι αγνώριστη, χώνεται απο νωρίς σε μια γωνιά,
μέσα στις γυναίκες κι αφού ασφαλίσει μια πήχυ τόπο
για γονατίσματα και μετάνοιες, σταυροκοπιέται και στηθοκοπιέται
απο την αρχή ώς το τέλος της ακολουθίας.
Βέβαια.
Ένα καλό μάτι, άν κοιτάξει το πρόσωπό της μέσα
στον ίσκιο του μαύρου μαντιλιού που κρύβει απ΄τον κόσμο,
θα διάβαζε την περασμένη της αμαρτία!
Στα μάτια της όσο κι άν έκλαψαν, είναι ακόμα ένα φώς αμαρτωλό.
Το κάψιμο του φτιασιδιού δε φεύγει απο τα μαγουλά της.
Κάτι απόμεινε στο πρόσωπο της, απ΄την καταφρονιά της κοινωνίας.
Άν και το κελί της στην αυλή της εκκλησίας
είναι όλο φτώχεια και τύψη, ασβεστωμένο, γυμνό,
με ένα ξυλοκρέβατο, μια στάμνα και μια κασέλα,
η Μαριγούλα υποψιάζεται πώς το πρόσωπό της είναι προδότης.
Και το βυθίζει σ΄ένα πλατύ μαύρο μαντίλι.
Μα ο κόσμος κάτι έμαθε.
Είναι τίποτα που δέν το ξέρει ο κόσμος;
Να τους που ξεκινούν απο μακριά κι έρχονται και γίνονται πολλοί
και περιμένουν ορθοί τη Μεγάλη Τρίτη με την ιδέα πώς εκεί,
που είναι κανδηλανάφτης μια τέτοια, θα ακούσουν αληθινό τροπάριο.
Γιατί κι ο Χριστιανός ακόμα θέλει παράσταση!
Η φτωχή Μαριγούλα, μ΄ένα τέτοιο αόρατο φόβο,
χώνεται απο νωρίς σε μια ολοσκότεινη γωνιά μέσα στις γυναίκες.
Και αφού ασφαλίσει δύο πήχες τόπο,
τόσο που να γονατίζει γρήγορα και να΄ναι πλατιές οι μετάνοιες της, σταυροκοπιέται και στηθοκοπιέται
απ΄την αρχή ώς το τέλος της ακολουθίας.
-Μαρία, της λέγει ο Σταυρωμένος
(επειδή κάθε Μεγάλη Τρίτη τον ακούει να της μιλεί),
αγάπησες πολύ και επόνεσες;
Είσαι αδελφή μου!
-Κύριε!Κύριε!
Ευδόκησες να μιλάς σε τέτια γυναίκα;
Και πέφτει κάτω και φιλεί τις πλάκες.
-Μη δέρνεσαι, Μαρία!
Είσαι στα δεξιά μου.
Τους αποχαμένους αναζητώ.
Στα πηχτά σκοτάδια γυρίζω!
Στους βούρκους ψάχνω για μαργαριτάρια.
Στους χαμούς και στα πεσίματα δοξάζομαι!
Ο πόνος σου είναι δικός μου.
Και σε λίγο που η γυναίκα κοιτάζει
το αγκάθινο στεφάνι του, της λέει:
-Κοίταξε!
Το ίδιο αγκάθι φύτρωσε για τα πόδια σου
και για την κεφαλή μου, Μαρία.
Η Μαρία πέφτει κάτω με το μέτωπο
στις πλάκες κι ακούει το τροπάριο ακίνητη, σαν πεθαμένη.
Ζαχαρία Παπαντωνίου
"Η αδελφή του Νυμφίου"
ξεκινούσαν τη Μεγάλη Τρίτη για ένα παλιό εκκλησάκι
των Αναφιώτικων, ξέροντας πώς εκεί
θα νιώσουν το τροπάριο στη δόξα του,
επειδή η γυναίκα που ανάβει τα καντήλια ήταν, λέει, τέτοια.
Δέν την ξανάπε κανείς Μαριγούλα.
Λέγεται Μαρία.
Μαυροντυμένη, ταπεινή, σαρώνει,
ξεσκονίζει, καθαρίζει κι ανάβει τα καντήλια.
Μα το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης η υπηρέτρια της εκκλησίας,
απο φόβο να μην τη γνωρίσει κανένας παλιός γνώριμος
-ίσως και εκείνος-
άν και τώρα είναι αγνώριστη, χώνεται απο νωρίς σε μια γωνιά,
μέσα στις γυναίκες κι αφού ασφαλίσει μια πήχυ τόπο
για γονατίσματα και μετάνοιες, σταυροκοπιέται και στηθοκοπιέται
απο την αρχή ώς το τέλος της ακολουθίας.
Βέβαια.
Ένα καλό μάτι, άν κοιτάξει το πρόσωπό της μέσα
στον ίσκιο του μαύρου μαντιλιού που κρύβει απ΄τον κόσμο,
θα διάβαζε την περασμένη της αμαρτία!
Στα μάτια της όσο κι άν έκλαψαν, είναι ακόμα ένα φώς αμαρτωλό.
Το κάψιμο του φτιασιδιού δε φεύγει απο τα μαγουλά της.
Κάτι απόμεινε στο πρόσωπο της, απ΄την καταφρονιά της κοινωνίας.
Άν και το κελί της στην αυλή της εκκλησίας
είναι όλο φτώχεια και τύψη, ασβεστωμένο, γυμνό,
με ένα ξυλοκρέβατο, μια στάμνα και μια κασέλα,
η Μαριγούλα υποψιάζεται πώς το πρόσωπό της είναι προδότης.
Και το βυθίζει σ΄ένα πλατύ μαύρο μαντίλι.
Μα ο κόσμος κάτι έμαθε.
Είναι τίποτα που δέν το ξέρει ο κόσμος;
Να τους που ξεκινούν απο μακριά κι έρχονται και γίνονται πολλοί
και περιμένουν ορθοί τη Μεγάλη Τρίτη με την ιδέα πώς εκεί,
που είναι κανδηλανάφτης μια τέτοια, θα ακούσουν αληθινό τροπάριο.
Γιατί κι ο Χριστιανός ακόμα θέλει παράσταση!
Η φτωχή Μαριγούλα, μ΄ένα τέτοιο αόρατο φόβο,
χώνεται απο νωρίς σε μια ολοσκότεινη γωνιά μέσα στις γυναίκες.
Και αφού ασφαλίσει δύο πήχες τόπο,
τόσο που να γονατίζει γρήγορα και να΄ναι πλατιές οι μετάνοιες της, σταυροκοπιέται και στηθοκοπιέται
απ΄την αρχή ώς το τέλος της ακολουθίας.
-Μαρία, της λέγει ο Σταυρωμένος
(επειδή κάθε Μεγάλη Τρίτη τον ακούει να της μιλεί),
αγάπησες πολύ και επόνεσες;
Είσαι αδελφή μου!
-Κύριε!Κύριε!
Ευδόκησες να μιλάς σε τέτια γυναίκα;
Και πέφτει κάτω και φιλεί τις πλάκες.
-Μη δέρνεσαι, Μαρία!
Είσαι στα δεξιά μου.
Τους αποχαμένους αναζητώ.
Στα πηχτά σκοτάδια γυρίζω!
Στους βούρκους ψάχνω για μαργαριτάρια.
Στους χαμούς και στα πεσίματα δοξάζομαι!
Ο πόνος σου είναι δικός μου.
Και σε λίγο που η γυναίκα κοιτάζει
το αγκάθινο στεφάνι του, της λέει:
-Κοίταξε!
Το ίδιο αγκάθι φύτρωσε για τα πόδια σου
και για την κεφαλή μου, Μαρία.
Η Μαρία πέφτει κάτω με το μέτωπο
στις πλάκες κι ακούει το τροπάριο ακίνητη, σαν πεθαμένη.
Ζαχαρία Παπαντωνίου
"Η αδελφή του Νυμφίου"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)