Αρχιμανδρίτου Δοσιθέου:Οψοποιών Μαγγανείαι, ήγουν Καλογηρική Μαγειρική και Ζαχαροπλαστική

Οι συνταγές αυτές είναι προϊόν πείρας τριάντα και πλέον χρόνων.
"Εν λοπάσι και χύτραις πέπνιγμαι",
για να θυμηθώ τον Αριστοφάνη.
Είναι συνταγές δοκιμασμένες στην πράξι, στο τηγάνι και στην κατσαρόλα.
Δεν είναι του γραφείου.
Απουσιάζουν όμως οι κρεατοσυνταγές γιατί τα μοναστήρια δεν κρεωφαγούν,
οπότε αγνοούμε και τους τρόπους μαγειρεύματος.

Και μια γενική συνταγή:

Ο οδηγός μαγειρικής δεν κάνει τον μάγειρο, ως ουδέ μία γραμμή τον γεωμέτρην
ή εις πλους τον θαλάττιον (τον θαλασσόλυκο)
για να θυμηθούμε τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο.

Η μαγειρική είναι παράδοσις και ταπείνωσις.
(από τον πρόλογο του βιβλίου)

...κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ"
της αγαπητής κ.Σοφίας Ορφανίδου
και απο την Ιερά Μονή Παναγία Τατάρνης Ευρυτανίας
σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία.

Σαs το συστήνουμε ανεπιφύλακτα...!

Οι εντυπώσεις μου από την παρακολούθηση του Δ΄ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΨΑΛΤΙΚΟΥ Αθήνα, 8 – 11 Δεκεμβρίου 2009

Με ιδιαίτερη χαρά πληροφορήθηκα μέσω του διαδικτύου τη διοργάνωση
του Δ΄ Διεθνούς Μουσικολογικού και Ψαλτικού Συνεδρίου
στα πλαίσια του γενικού τίτλου «Θεωρία και πράξη της ψαλτικής τέχνης»
και με ειδικό θέμα:
Τά Γένη της Ρυθμοποιίας και τρέχοντα «ψαλτικά θέματα».

Το συνέδριο διοργάνωσε στην Αθήνα από 8-11 Δεκεμβρίου 2009 το Ίδρυμα Βυζντινής Μουσικολογίας της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Έσπευσα, λοιπόν, να μεταβώ στην πρωτεύουσα, η οποία απέχει περίπου 300 χιλ. από τον τόπο διαμονής μου με την προσδοκία και την ελπίδα να βελτιώσω τις μουσικές μου γνώσεις.

Αφού παρακολούθησα μ’ ενδιαφέρον όλο το πρόγραμμα του συνεδρίου, επέστρεψα στον τόπο μου (οίκαδε) και θέλησα να κάμω έναν απολογισμό σχετικά με το τί απεκόμησα από το συγκεκριμένο συνέδριο, όπως είχα τη χαρά ν’ αποκομήσω από τα τρία (3) παρόμοια προηγούμενα συνέδρια, τα οποία, επίσης, είχα παρακολουθήσει.

Σε μία τέτοια, λοιπόν, διαδικασία «καθ’ εαυτόν» κατέληξα στο συμπέρασμα πως από το συγκεκριμένο συνέδριο συνέλεξα «άνθρακα».

Οι παρατηρήσεις μου είναι οι παρακάτω:

Πρώτον:Το συνέδριο ήταν ασφυκτικό. Υπήρχε ένα πλήθος εισηγήσεων, (51) τον αριθμόν, πράγμα που πρακτικά δεν είναι εφικτό να παρακολουθήσει κάποιος και να τις αφομοιώσει. Μου έδωσε την εντύπωση πως, παράλληλα με το κύριο θέμα του Συνεδρίου, ήταν και τούτο, να ικανοποιήσει όσο γίνονταν περισσότερα πρόσωπα – εισηγητές, άσχετα με το αποτέλεσμα. Την άποψή μου αυτή ενίσχυσε η τακτική: Σε περίπτωση που δεν μπόρεσε να είναι παρών κάποιος εισηγητής, σύμφωνα με το πρόγραμμα, αυτομάτως, βρίσκονταν κάποιος άλλος, “ευκαίρως ακαίρως”, έβγαζε από το τσεπάκι του μία εισήγηση και τη διάβαζε. Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται επιστημονικό συνέδριο και δή ΔΙΕΘΝΕΣ!

Δεύτερον: Ένας ικανός αριθμός από τις εισηγήσεις δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με το θέμα του συνεδρίου: “Τα Γένη της Ρυθμοποιίας”. Για το λόγο αυτό, υποθέτω, συμπληρώθηκε:” και τρέχοντα ψαλτικά θέματα”, για να καλυφθούν στο σημείο αυτό τ’ αρνητικά του επιστημονικού και ΔΙΕΘΝΟΥΣ, εννοείται, συνεδρίου.

Έχω τη γνώμη ότι τα τρέχοντα “ψαλτικά θέματα” ανήκουν στην αρμοδιότητα των Ιεροψαλτικών συλλόγων για να τα συζητήσουν, να τα προβάλλουν, να τα διεκδικήσουν και να τα επιλύσουν στο μέτρο του εφικτού. Τα όρια του επιστημονικού συνεδρίου βρίσκονται αλλού. Ίσως και πάλι τεχνηέντως, για το λόγο αυτό εφευρέθηκε η τάχα συνεργασία με την ΟΜΣΙΕ, το κεντρικό συνδικαλιστικό όργανο της Ιεροψαλτικής Τάξης. Πιστεύω, ήταν λάθος η συνεργασία αυτή. Τίποτα δεν απέδωσε και σε άλλα απέβλεπε.

Τρίτον: Στο Συνέδριο έγιναν ανακοινώσεις για γνωστά και τετριμμένα ζητήματα π.χ. “Περί κλάδων στους διατονικούς ήχους” και μάλιστα με επιχειρήματα διάφορες παραπομπές σε σύγχρονα βιβλία επιζώντων γνωστών Δασκάλων. Στο σημείο αυτό μου γεννήθηκε η απορία: Τί χρείαν έχομεν τοιούτων εισηγήσεων και δεν ρωτάμε τους εν ζωή Δασκάλους να μας εξηγήσουν το ένα και το άλλο που έχουν καταχωρίσει και δημοσιεύσει στα βιβλία τους; Πού το άκουσαν; Πού το βρήκαν; Ποιο το σκεπτικό τους; Τί εξυπηρετεί επιστημονικά η πληροφορία για ένα ζήτημα που μπορώ να μάθω στοιχεία από πρώτο χέρι, από την πηγή, από το δημιουργό;

Τί περιμένουμε να φύγουν απ’ τη ζωή και οι τελευταίοι “Γέροντες” της ψαλτικής και τότε να ψαχνόμαστε… τότε ν’ αρχίσουν τα όργανα… οι ατέρμονες βυζαντινισμοί… οι πάσης φύσεως διαφωνίες και εικασίες; Ίσως προκύψει με κάτι τέτοια και κάποιο διδακτορικό στο μέλλον.

Με όσα καταθέτω δεν αποβλέπω με κάποιο τρόπο στην απαξίωση του συνεδρίου. Κάθε άλλο. Δεν έχω τέτοια πρόθεση. Σέβομαι και τιμώ τους πάντες. Οι απόψεις μου τίθενται στην κρίση των αρμοδίων για αξιοποίηση ή απόρριψη. Επιδίωξή μου και επιθυμία μου είναι το Ε΄ Μουσικολογικό συνέδριο, όποτε αυτό προκύψει, να είναι πολύ καλύτερο για όλους.

Και τώρα, Μια πρόταση στην ΟΜ.ΣΙ.Ε.

Επειδή όλοι οι ψάλτες, λίγο – πολύ, δεν έχουμε καμιά παιδεία πάνω στη φώνηση, στην προφορά δηλαδή του Ελληνικού μας λόγου και χωλαίνουμε σε μεγάλο βαθμό – εκτός από τους χαρισματικούς ψάλτες – προτείνω να διοργανωθεί ένα πανελλήνιο συνέδριο με θέμα: “Προφορά και φώνηση του Ελληνικού λόγου”, όπου διακεκριμένοι δάσκαλοι της Δραματικής Σχολής θα διδάξουν το πώς πρέπει να προφέρουμε το ένα ή το άλλο φωνήεν, το ένα ή το άλλο σύμπλεγμα…

Το χάλι μας στο σημείο αυτό φτάνει σε κάποιες περιπτώσεις σε ακραία και βαρβαρίζουσα φώνηση της μητρικής μας γλώσσας.
Το ζήτημα κρίνεται αναγκαίο δεδομένου ότι η Βυζαντινή μας Μουσική,
η Ψαλτική είναι φωνητική, όχι οργανική και έχει σαν πρωταρχικό σκοπό
ν’ αναδείξει, να προβάλλει τα ποιητικά κείμενα των ύμνων με εμμελή λόγο.

Μιχαήλ Ν. Οικονόμου

Δ. Σολωμού 15 – ΑΓΡΙΝΙΟ

Ο κ. Μιχαήλ Οικονόμου είναι Θεολόγος-Φιλόλογος
και Λαμπαδάριος του Ι. Ναού Αγ. Κων/νου Αγρινίου.

πηγή:
Ιστολόγιο Συλλόγου Ιεροψαλτών Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας
"Άνθιμος ο Αρχιδιάκονος"
Psaltodia

Απο το Άγιον Όρος με αγάπη...

Όποιος εκουσίως υπομένει τους πειρασμούς,
είναι ανώτερος ενώπιον του Θεού,
απο αυτόν που απέκτησε μεγάλες αρετές.

Όταν μας πλήττουν πειρασμοί,
είναι καλό καταρχάς να προσευχόμαστε,
για να βοηθήσει ο Θεός να υπομένουμε.

Κατόπιν όμως πρέπει να τον ευχαριστούμε,
επειδή δια μέσου των πειρασμών,
ο Θεός συνεργεί στη σωτηρία μας.

Επίσης χρειάζεται προσευχή,
ώστε ο δύσκολος καιρός να παρέλθει χωρίς ψυχική ζημιά.

Η σωτηρία αδελφοί μου,
δεν έρχεται διαφορετικά, παρά μόνο δι΄αυτής της οδού.

Γέροντας Δοσίθεος Αγιορείτης

Αιτή:ο ρόλος της ανθρώπινης ιστορίας όταν η φύση βασανίζει:Γράφει η Μάρω Σιδέρη

Το 2010 ξεκίνησε για την Αϊτή με τον τραγικότερο τρόπο.

Ο ισχυρότατος σεισμός που ισοπέδωσε την πρωτεύουσα Port-au-Prince, αφήνει πίσω του έναν συγκλονιστικό αριθμό νεκρών και κάνει την ήδη δύσκολη ζωή των κατοίκων, δυσχερέστερη.

Όπως συμβαίνει με κάθε φυσική καταστροφή, ο πλανήτης γίνεται χωριό, τουλάχιστο για όσο διαρκούν οι ειδήσεις, για όσο οι εικόνες των ταλαιπωρημένων ανθρώπων και των ερειπωμένων σπιτιών

μπαίνουν στα σπίτια όλου του κόσμου.

Μετά, οι περισσότεροι τηλεθεατές ξαναγινόμαστε πολίτες της δικής μας πατρίδας, φορτωμένοι με τα δικά του προβλήματα ο καθένας και αναγκαστικά συνεχίζουμε τη ζωή μας, όχι μόνο από αδιαφορία, αλλά και από την αδυναμία μας να σηκώσουμε εκτός από το δικό μας και το σταυρό κάποιου άλλου, και σίγουρα και από την εντύπωση ότι η Αϊτή και κάθε Αϊτή που δοκιμάζεται, είναι πολύ μακριά από τον δικό μας μικρό ή μεγάλο κόσμο.

Σε ώρες σαν αυτές που περνά η Αϊτή όμως, όταν η φύση με τα καπρίτσια της ταλαιπωρεί χωρίς να νοιάζεται για τα δικαιώματα του ανθρώπου στη στέγαση, την ένδυση, την τροφή, και τελικά τη ζωή, οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται πιο στενές, γιατί όλοι είμαστε μικρά κομμάτια αυτής της καπριτσιόζας φύσης.

Όπως συμβαίνει σε κάθε φυσική καταστροφή, τα ευχολόγια και οι προτροπές για παροχή βοήθειας σε κάποιους άγνωστους μας κατοίκους κάποιου άγνωστου φτωχού κράτους κάπου στον πλανήτη, ακούγονται για να μας αφυπνίσουν, να μας συγκινήσουν ή απλά για να ειπωθούν.

Στην περίπτωση της Αϊτής όμως, πρέπει να ακουστούν πιο δυνατά στην Ελλάδα και να εισακουστούν από όλους τους Έλληνες, γιατί, όπως και να το κάνουμε, στους κατοίκους της Αϊτής χρωστάμε δανεικά:

Όταν οι «γραικοί» ξεκίνησαν την άνιση μάχη για το δικαίωμά τους να έχουν κράτος ανεξάρτητο και ελεύθερο, όταν ο πολιτισμένος κόσμος περίμενε να δει τα αποτελέσματα του αγώνα πριν μας βοηθήσει – γιατί κανένας έξυπνος επιχειρηματίας και πολιτικός δεν επενδύει σε άλογο και σε λαό αν δε δει τι έχει ο ίδιος να κερδίσει- ήταν η Αϊτή που πρώτη υποστήριξε

το δίκαιο της Ελληνικής επανάστασης.

Από όλα τα κράτη που εξυμνούν το σημαντικό ρόλο της Ελλάδας και του ελληνικού πολιτισμού, η Αϊτή το έκανε πριν ακόμα γίνουμε κράτος, την εποχή που στη Βερόνα, στο περίφημο συνέδριο του 1822, Αυστρία, Ρωσία, Γαλλία, Αγγλία, Πρωσία, καταδίκαζαν την επανάσταση ως πράξη εγκληματική και αντιμετώπιζαν τους επαναστάτες σαν τρομοκράτες.

Εκείνη τη χρονιά ο πρόεδρος της Αϊτινης Δημοκρατίας J.P. Boyer με την πρώτη θερμή επιστολή που έλαβαν οι Έλληνες από επίσημη Αρχή, υποστήριξε τον Ελληνικό Αγώνα ως πράξη δίκαιη

και ευχήθηκε την επιτυχία του.

Περίπου 100 εθελοντές μάλιστα ξεκίνησαν από την Αϊτή, για να μας στηρίξουν, αλλά το καράβι έπεσε σε πειρατές και δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του.

Η επιθυμία της Αϊτής να βοηθήσει οικονομικά τον ελληνικό αγώνα δεν μπορούσε να υλοποιηθεί άμεσα λόγω της άσχημης οικονομικής κατάστασης του νεοσύστατου Αϊτινού κράτους, που όμως χάρισε 24 τόνους κόκκους καφέ, για να μπορέσουν οι Έλληνες έμποροι

πουλώντας καφέ να αγοράσουν όπλα!

188 χρόνια μετά, είναι η σειρά της Αϊτής να χρειάζεται βοήθεια και η σειρά της ιστορίας να δείξει το ρόλο της, γιατί για την ιστορία 2 αιώνες είναι κάτι λιγότερο από ώρες ίσως λεπτά ίσως και δευτερόλεπτα μιας μέρας.

Ενθυμούμενοι την τότε δωρεά, ενθυμούμενοι δηλαδή ότι το Αϊτινό κράτος ήταν το μόνο που πίστεψε ότι υπήρχαμε όταν όλος ο κόσμος μας θεωρούσε ανύπαρκτους, ο σεισμός στο Port-au-Prince δεν είναι τελικά τόσο μακρινός όσο μας φαινόταν όταν η άγνοια ή η αμνησία κυρίευαν τη σκέψη μας.

Ξαφνικά οι άνθρωποι εκείνοι που κλαίνε στα ερείπια των σπιτιών είναι πιο δικοί μας, πιο φίλοι μας, εγγόνια των ανθρώπων εκείνων που είχαν ευεργετήσει τους δικούς μας παππούδες.

Κι αν ίσως μπορούσαμε να στρέψουμε τα μάτια και τη σκέψη από μια οποιαδήποτε σεισμόπληκτη περιοχή, επικαλούμενοι το δικαίωμα μας να είμαστε αδύναμοι άνθρωποι και να μην μπορούμε να απασχοληθούμε με ξένα προβλήματα εγκλωβισμένοι στα δικά μας, στη δυστυχία της Αϊτής δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε αδύναμοι: ευεργετηθήκαμε κάποτε και πρέπει με κάποιο τρόπο να επιστρέψουμε την ευεργεσία, γιατί η ιστορία που έχει συμπάθεια και για τον δειλό, δεν έχει ίχνος οίκτου για τον αχάριστο.

πηγή:

ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ

Καθημερινά στις 5.30 το απόγευμα, στούς περισσοτέρους Ιερούς Ναούς τής Ιεράς μας Μητροπόλεως τελείται η ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου

Μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε.
Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Η 2η για την παρούσα εβδομάδα, Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων θα τελεσθεί αύριο το πρωί στους περισσοτέρους Ι. Ν. της Ιεράς Μητροπόλεώς μας

Ἰδοὺ θυσία μυστική,
τετελειωμένη, δορυφορεῖται.
Πίστει καὶ πόθῳ προσέλθωμεν,
ἵνα μέτοχοι ζωῆς αἰωνίου γενώμεθα.
Ἀλληλούϊα

Τὸν φωτοποιὸν καιρόν,τῆς ἐγκρατείας Σὺ ἀξίωσον ἡμᾶς, ἐν κατανύξει πάντας, εἰλικρινῶς περαιώσασθαι, εἰρηνεύοντας τοῦ Σταυροῦ τῇ Ἰσχύϊ, μόνε Φιλάνθρωπε

Νηστείᾳ, τῶν λογισμῶν τὰ πάθη,
δεῦτε δουλώσωμεν,
πνευματικαῖς ἑαυτοὺς πτέρυξι περιστείλαντες,
ἵνα τὴν τοῦ ἐχθροῦ, κινουμένην ζάλην, κοῦφοι περάσαντες,
ἄξιοι γενώμεθα, τῆς τοῦ Σταυροῦ προσκυνήσεως,
τοῦ ὑπὲρ τοῦ Κόσμου σφαγέντος ἑκουσίως,
Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ,
καὶ πνευματικῶς ἑορτάσωμεν,
τὴν ἐκ νεκρῶν τοῦ Σωτῆρος Ἀνάστασιν,
ἐπ' ὄρους ἀρθέντες,
Μαθηταῖς συνδοξάσωμεν,
τὸν ἐξουσίαν λαβόντα πᾶσαν,
Υἱὸν ἐκ Πατρὸς τὸν φιλάνθρωπον.

Ἀπὸ πάσης δεόμεθα, ῥῦσαι ἀπειλῆς Παμμάκαρ Θεόδωρε, τοὺς ἐν πίστει μακαρίζοντας, καὶ τὴν θείαν μνήμην σου γεραίροντας

Tήρων ο δηλών αρτίλεκτον οπλίτην,
Θεώ πρόσεισιν αρτίκαυστος οπλίτης.
Eβδομάτη δεκάτη πυρί Tήρωνα φλεγέθουσιν.

Oύτος ο Άγιος Mάρτυς Θεόδωρος ήτον κατά τους χρόνους Mαξιμιανού και Mαξιμίνου των βασιλέων, εν έτει 297, καταγόμενος εκ της μητροπόλεως Aμασείας, ήτις είναι πόλις διάσημος της εν τη Mαύρη Θαλάσση Kαππαδοκίας, από ένα χωρίον λεγόμενον Xουμιαλών.

Eις καιρόν λοιπόν οπού ο Άγιος ούτος εσυναριθμήθη με το στράτευμα το ονομαζόμενον των Tηρώνων
(Tήρων δε θέλει να ειπή οπλίτης, ήτοι στρατιώτης ο νεωστί διαλεγμένος), και εις καιρόν οπού ευρίσκετο υποκάτω εις το τάγμα του πραιποσίτου Bρίγκα, τότε, λέγω, ωμολόγησεν, ότι ο Xριστός είναι Θεός αληθινός,
και ότι τα είδωλα των Eλλήνων είναι άψυχα ξόανα,
και έργα χειρών ανθρώπων.

Όθεν παρεστάθη έμπροσθεν του ρηθέντος πραιποσίτου,
εκείνος δε έδωκεν εις αυτόν καιρόν και διορίαν να συλλογισθή.

Tότε ο Άγιος έκαμεν ένα μεγάλον κατόρθωμα, επειδή πέρνωντας το είδωλον της μητρός των θεών Pέας, ως φλυαρούσιν οι Έλληνες, έρριψεν αυτό εις την φωτίαν και το κατέκαυσεν.
Όθεν επιάσθη, και ομολογήσας, ότι αυτός κατέκαυσε το είδωλον, πρώτον μεν κρεμασθείς ξέεται, έπειτα βάλλεται μέσα εις αναμμένην κάμινον, και μέσα εις αυτήν τελειωθείς, λαμβάνει του μαρτυρίου τον στέφανον.

Tελείται δε η αυτού Σύναξις εις τον μαρτυρικόν αυτού Nαόν, ο οποίος ευρίσκεται εις τόπον λεγόμενον Φωρακίου,
κατά το Σάββατον της πρώτης εβδομάδος των νηστειών.

Όταν έγινεν από αυτόν και το θαύμα το περί των κολύβων, διά μέσου του οποίου, ηλευθέρωσε τον Oρθόδοξον λαόν των Xριστιανών από τα μεμολυσμένα φαγητά των ειδωλοθύτων.

πηγή:
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού.
Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005

Χρυσόστομος:"Ορών την μετά προθυμίας καθ΄εκάστην ημέραν ενταύθα συνέλευσιν, μεγάλην καρπούμαι την ηδονήν και ού παύομαι δοξάζων τον φιλάνθρωπον Θεόν"

Nηστεύσωμεν, ἀγαπητοὶ,
ἵνα τῶν πνευματικῶν ἐπιτύχωμεν δωρημάτων.

Νηστεύων παιδαγωγεῖ καὶ τὴν ψυχὴν πρὸς εὐσέβειαν,
εἰκόνα λαμβάνων τῆς σωματικῆς ἐγκρατείας τὴν κατὰ ψυχὴν ἐπιμέλειαν,
ἵνα ὥσπερ ἀπέχει τῶν ἔξωθεν ἐπεισερχομένων βρωμάτων,
οὕτω καὶ τῶν ἐν τῇ διανοίᾳ ἐπαναβαινόντων πονηρῶν ἐννοημάτων.

Ἐὰν γὰρ, φησὶ, Πνεῦμα τοῦ ἐξουσιάζοντος ἀναβῇ ἐπὶ σὲ,
τόπον σου μὴ ἀφῇς, ὅτι ἴαμα καταπαύσει ἁμαρτίας.

Ὥσπερ νῦν ἀπέχεις βρωμάτων μὴ γευσάμενος,
οὕτως ἀπέχου ἁμαρτημάτων ἀλλασσόμενος.

Νηστεύεις οἴνου μὴ ἀντιλαμβανόμενος;
νήστευε καὶ πονηρίας ἀπεχόμενος·
οἶδε γὰρ ἡ κακία μείζονα μέθην τῇ ψυχῇ κατεργάζεσθαι.

Νηστεύεις κρεῶν μὴ ἁπτόμενος;
νήστευε καὶ καταλαλιᾶς ἀπεχόμενος, ἵνα μὴ δι' αὐτῆς κρέα φάγῃς
τῶν ἀδελφῶν, τῶν σαρκῶν αὑτοῦ ἀπογευόμενος.

Νηστεία γὰρ ἀληθινὴ, ἀποχὴ τῶν ἁμαρτημάτων.

Ἄκουε τοῦ Προφήτου λέγοντος·
Οὐ ταύτην τὴν νηστείαν ἐξελεξάμην,
οὐδὲ ἡμέραν ἄνθρωπον ταπεινοῦν τὴν ψυχὴν αὑτοῦ.

Ἀλλὰ τί;
Λύε, φησὶ, πάντα σύνδεσμον ἀδικίας,
διάλυε στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων,
διάθρυπτε πεινῶντι τὸν ἄρτον σου,
ἄστεγον εἰσάγαγε εἰς τὸν οἶκόν σου·
ἐὰν ἴδῃς γυμνὸν, περίβαλε.

Αὕτη, ἀγαπητοὶ, ἀληθινὴ νηστεία, ἡ τῷ Θεῷ προσδεκτὴ,
καὶ ἀνθρώπῳ σωτηριώδης, καὶ πᾶσιν ἀρεστή.

Αγίου Σιλουανού Αθωνίτου λόγος αγαθός...

Όποιος κάνει το θέλημα του Θεού,
είναι ευχαριστημένος με όλα, έστω κι άν είναι φτωχός και,
ίσως, ασθενής και πάσχει, γιατί τον ευχαριστεί η χάρη του Θεού.

Όποιος, όμως, δεν είναι ικανοποιημένος με όσα του συμβαίνουν
και γογγύζει για την ασθένειά του ή εναντίον εκείνου που τον πρόσβαλε,
αυτός να γνωρίζει ότι κατέχεται απο υπερήφανο πνεύμα
και έχασε την ευγνωμοσύνη για τον Θεό.

Ακόμη, όμως και σε μια τέτοια περίπτωση μη στενοχωριέσαι,
αλλά ζήτησε με επιμονή απο τον Κύριο πνεύμα ταπεινό.

Και όταν έλθει σε σένα το ταπεινό Πνεύμα του Θεού που αναζητάς,
τότε θα Τον αγαπήσεις και θα βρείς ανάπαυση,
παρ΄όλες τις θλίψεις σου.