Τρίτη, 11 Αυγούστου 2009

13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: ΙΕΡΑ ΜΝΗΜΗ πατρός ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΦΑΦΟΥΤΗ



Ο Παπαποστόλης γεννήθηκε στο Αγρίνιο τον Ιανουάριο του 1871. Γεννήθηκε από γονείς λαμπρούς μεν κατά κόσμον, αλλά και ευγενείς κατά την ευσέβεια και την αρετή, οι οποίοι ονομάζονταν Θεόδωρος και Ευαγγελία.
Αφού τελείωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευση στο Αγρίνιο, διορίστηκε Γραμματοδιδάσκαλος και επί περίπου δύο χρόνια παρέμεινε στο Βλοχό. Στη συνέχεια διορίστηκε υπογραμματεύς του Ειρηνοδικείου Αγρινίου και κατόπιν παντρεύτηκε την Μαριγώ Μαρκοπούλου, της οποίας ο πρόωρος θάνατος τον λύπησε πάρα πολύ.

Το ιερατικό σχήμα έλαβε τον Σεπτέμβριο του 1901 στο Θέρμο από τον τότε Μητροπολίτη Παρθένιο.Τον Ιούνιο του 1903 χειροτονήθηκε στην Αθήνα ιερεύς και τοποθετήθηκε αμέσως ως εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου. Το 1924, ο τότε Μητροπολίτης Κωνσταντίνος, αφού εκτίμησε τη δράση και τις αρετές του π. Αποστόλου Φαφούτη, τον ανεκήρυξε Αρχιερατικό Επίτροπο. Στην συνέχεια προήχθη ο Παπαποστόλης εις Αρχιμανδρίτην, κατ' απόλυτον εκλογή.

Η δράση του Παπαποστόλη επεκτάθηκε σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής. Τρέχει παντού για να ανακουφίσει και να ενθαρρύνει. Με την καλοσύνη του καθώς και με τις άλλες αρετές με τις οποίες ήταν στολισμένη η ψυχή του, γλυκαίνει τους πόνους των πληγωμένων καρδιών. Επισκέπτεται κατά τα χρόνια της κατοχής φυλακισμένους, παρηγορεί και νοσηλεύει τους ασθενείς. Κανείς από τους παλαιότερους σε ηλικία δε θυμάται τον Παπαποστόλη με αδειανές τις ιερατικές του τσέπες του φτωχού του αντεριού, ήταν πάντοτε γεμάτες. Γιατί ήταν προέκταση της καρδιάς του που ήταν πάντοτε γεμάτη αγάπη για όλους και για τον καθένα ξεχωριστά.

Το μεγάλο μυστικό του Παπαποστόλη ήταν η αγάπη. Αγαπούσε χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς υπολογισμούς. Αγαπούσε απλά, όλους τους ανθρώπους. Όλους! Αλήθεια! Και τους εχθρούς του ακόμη. Ενώ ήταν κατώτερος στη σοφία από πολλούς μορφωμένους της εποχής του, τους ξεπερνούσε όμως κατά πολύ στην αγάπη. Εξάλλου, αυτό είναι εκείνο που σήμερα και πάντα καταξιώνει την ύπαρξή του. Πραγματικά ο Παπαποστόλης δεν έμαθε τη γνώση και τη σοφία του κόσμου τούτου, η οποία "φυσιεί" αλλά εσπούδασε την αγάπη που "οικοδομεί".

Βασικά δικό του έργο και προσωπικός μόχθος είναι η δεντροφύτευση σε εκείνο το γυμνό βουνό με τα λίγα δέντρα, που έγινε αργότερα δάσος και η μοναδική πηγή οξυγόνου για όλο το Αγρίνιο. Παράλληλα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δικό του έργο είναι και ο Νέος Ιερός Ναός του Αγίου Χριστοφόρου. Ένας ναός σύγχρονος και ευρύχωρος και, το πιο σημαντικό, μέσα στην πόλη. Οι εργασίες άρχισαν το 1920 και τελείωσαν το 1937. Τότε ο Παπαποστόλης επάνω στην ωριμότητά του (ήταν τότε 63 ετών) θα μπορούσε να πει: "Ηυφράνθην επί τοις ειρηκόσι μοι εις οίκον Κυρίου πορευσόμεθα."

Πλήρης ημερών, παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό, αφού κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων και αφού παρεκάλεσε αυτούς που τον φρόντιζαν να δοθεί η μοναδική του περιουσία (ο σταυρός και τα παπούτσια του) στους φτωχούς. Ήταν 13 Αυγούστου του 1960 και ώρα 6 μ.μ. Όλος ο λαός του Αγρινίου και όλης της Αιτωλοακαρνανίας θρηνούσε την απώλεια ενός πραγματικού Αγίου που τους είχε συμπαρασταθεί και είχε βοηθήσει στις δύσκολες ώρες τους.
Ο Μακάριος ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΗΣ να πρεσβεύει για όλους μας!

Μνημόσυνο του μακαρίου γέροντος της τοπικής μας Εκκλησίας πατρός ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΦΑΦΟΥΤΗ την Πέμπτη13 Αυγούστου


Τη Πέμπτη 13 Αυγούστου, στον παλαίο Ιερό Ναό Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου, μετα τον Όρθρο της αποδοσεως της εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας και τη Θεία Λειτουργία θα τελεσθεί ιερό μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής ,του μακαρίου γέροντος της τοπικής μας Εκκλησίας πατρός ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΦΑΦΟΥΤΗ με την ευκαιρία την μνήμης της"εν ουρανώ γεννήσεως"του.Των ιερών ακολουθιών θα χοροστατήσει ο Σεβασμιώτατος ποιμενάρχης μας πατέρας ΚΟΣΜΑΣ.ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ!

Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑΣ ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΗ


...Εδώ στην πόλη του Αγρινίου έχουμε απτό παράδειγμα. Οι παλαιοί Αγρινιώτες, και αυτό μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, συνδέουν τον άγιο Χριστοφόρο και τον Ναό του με μια γλυκειά μορφή, τον παπα-Αποστόλη Φαφούτη, που τον θεωρούν άγιο. Σε αυτόν οφείλεται και η αγάπη των Αγρινιωτών στον άγιο Χριστοφόρο, η ανέγερση του επωνύμου του Ιερού Ναού και η καθιερωθείσα εορτή του. Και αυτός σαν τον άγιο Χριστοφόρο κουβαλούσε τον κάθε άνθρωπο, τον πόνο του και τους στεναγμούς του. Ο παπα-Αποστόλης είχε δύο γνωρίσματα.

Το πρώτο που είχε ήταν το μεγαλείο της απλότητας και η απλότητα της μεγαλωσύνης. Ζούσε μέσα στην αγία εκούσια πτωχεία. Σε αυτόν ίσχυε ο λόγος του Παπαδιαμάντη, που έγραψε για τον παπα-Νικόλα Πλανά: «Μεταξύ των υπαρχόντων ιερέων υπάρχουσιν ακόμη πολλοί ενάρετοι και αγαπητοί εις τας πόλεις και τα χωρία. Είναι τύποι λαϊκοί, ωφέλιμοι και σεβάσμιοι. Ας μην εκφωνούσι λόγους. Ηξεύρουσιν αυτοί άλλον τρόπον πως να διδάσκωσι το ποίμνιον. Γνωρίζω έναν ιερέα εις τας Αθήνας. Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκότερος των ανθρώπων. Δεν βαριέται ποτέ». Τέτοιος ήταν και ο παπα-Αποστόλης. Είχε πνευματικό φιλότιμο.

Δεύτερον, ο παπα-Αποστόλης είχε απέραντη αγάπη για όλους. Ποίμαινε τον λαό του Αγρινίου σε δύσκολους καιρούς, στον εμφύλιο σπαραγμό. Όμως, δεν πολιτικοποίησε την εκκλησιαστική ζωή, δεν χώρισε τους ανθρώπους σε δεξιούς και αριστερούς, αλλά διέθετε μια πνευματική λιακάδα και μια αρχοντική αγάπη προς όλους. Γι' αυτό και όλοι τον αγάπησαν και τον θεωρούν δικό τους άνθρωπο.

Ο παπα-Αποστόλης εξέφραζε το ήθος της Εκκλησίας, που είναι μια μεγάλη μητρική αγκαλιά, μια πνευματική μήτρα, μέσα στην οποία ζεσταίνονται και μεγαλώνουν όλων των ειδών οι αποχρώσεις. Η Εκκλησία δεν εισέρχεται στην διαίρεση της κοινωνίας, για να την διατηρή σε διασπάσεις, αλλά εισέρχεται φιλάνθρωπα και αγαπητικά στην ποικιλοτρόπως διηρημένη κοινωνία για να την οδηγή στην ενότητα. Προσφέρει μια θεολογία αγάπης και τρυφερότητας, που θεραπεύει πληγές. Η Εκκλησία δεν θεωρεί τον άνθρωπο ως εχθρό της, όπως και μια μάνα δεν μπορεί να θεωρή εχθρό της ένα παιδί της που αντιδρά, αλλά ως αναζητητή της αληθινής αγάπης, ειρήνης και δικαιοσύνης, ως κάποιον που διψά και πεινά για την αυθεντική ζωή, που δεν την συναντά στο περιβάλλον του. Η Εκκλησία, κατά τον ποιητή, που το αποδίδει στο Άγιον Όρος, ομοιάζει με καράβι, που «στα αμπάρια κουβαλάει νάμα, μέλι, κερί και λιβάνι, για τους πεινασμένους του νάρθηκα, για τους λαβωμένους των στασιδιών». Είμαστε πεινασμένοι και λαβωμένοι και αναζητούμε το νάμα, το μέλι, το κερί, το λιβάνι για να μαλακώσουν οι πληγές μας.

Αυτή είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, και οι άγιοί της, όπως ο άγιος Χριστοφόρος, ο οποίος και σήμερα αναλαμβάνει να μεταφέρη τον καθένα μας στους στιβαρούς ώμους του και να τον περάση από το ποτάμι της θλίψης και της κόλασής του, και όπως ο παπα-Αποστόλης που ξέρει και σήμερα να χαϊδεύη και να παρηγορή όλους μας. Η Εκκλησία είναι και πρέπει να είναι μια γλυκοφιλούσα τρυφερή μάνα.

Ο υπαρξιστής Σάρτρ έλεγε: «Οι άλλοι είναι η κόλασή μου». Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ απηύθυνε σε κάθε άνθρωπο που συναντούσε τον χαιρετισμό: «Χριστός ανέστη, χαρά μου». Ο άλλος δεν είναι η απειλή της ύπαρξής μας, αλλά η χαρά μας. Ο κάθε ξένος, ο κάθε πρόσφυγας, ο κάθε πονεμένος αλλοεθνής είναι αδελφός, η εικόνα του Θεού, ο Θεός.

Φεύγοντας, Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε, σήμερα από το Αγρίνιο και γενικά από την Αιτωλοακαρνανία, θα μπορούσατε να πάρετε μαζί σας, στις αποσκευές σας, την αγάπη μας και τον σεβασμό στο πρόσωπό σας και στον θεσμό που άξια εκπροσωπείτε, και συγχρόνως να ξέρετε ότι όλη η πόλη αυτή, ο Επίσκοπός της, Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, οι Ιερείς της, οι άρχοντές της, ξέρουν, αλλά και αγωνίζονται να ξεπερνούν διαιρέσεις, φονταμενταλισμούς, μικρότητες. Έχοντας Προστάτην τους τον άγιο Χριστοφόρο και έχοντας πρότυπο τον παπα-Αποστόλη, κουβαλούν τον πόνο κάθε θλιμμένου, ξέρουν να μετατρέπουν την κόλαση του κάθε ανθρώπου σε παράδεισο, ξέρουν να βλέπουν τον άλλον «πρόσωπο προς πρόσωπο» και να του λένε: «Χριστός ανέστη, χαρά μου».

Απόσπασμα ομιλίας Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου κατά την λιτανεία του αγίου Χριστοφόρου το έτος 2008 ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Καρόλου Παπούλια

πηγη:
Εκκλησιαστική Παρέμβαση

"Ο Παπαποστόλης"Ένα κείμενο που γράφτηκε στη «Νέα Εποχή» της 21-8-1960, κατά το χρόνο του θανάτου του

Άν κανείς δεν γνώριζε τον Παπαποστόλη θα απορούσε για την κοσμοσυρροή στην κηδεία ενός ιερέα. Όποιος τον γνώριζε θα αψηφούσε τον καλοκαιριάτικο καύσωνα και θα στοιβάζονταν στην εκκλησία ιδροκοπώντας όπως χιλιάδες συμπολίτες στην κηδεία του. Σπάνια είναι η ακτινοβολία προσώπου όπως αυτή του Παπαποστόλη. Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία: οι σχέσεις του Παπαποστόλη μ όλους μας ήταν σχέσεις πατέρα προς παιδιά, σχέσεις μεγάλου και σεβαστού φίλου. Ποιός δεν θυμάται τον αγαθό πρεσβύτη που με προσήνεια και αγάπη μας καλούσε για να ειπεί τον καλό του λόγο, να ενδιαφερθεί, να βοηθήσει όσο μπορούσε, αυθόρμητα, σαν φίλος. Όσοι τον γνώρισαν τον έκλαψαν σαν στενό συγγενή. Το παρατηρούσε αυτό καθένας στο λαϊκό προσκύνημα, όταν ανώνυμες γριούλες και γεροντάκια σκούπιζαν διακριτικά τα μάτια τους.

Αν κανείς πιστεύει στον άνθρωπο είναι γιατί πιστεύει ότι και στου πιο κακού την ψυχή υπάρχει θέση για συναισθήματα αγαθά. Ο Παπαποστόλης πίστευε. Συγχωρούσε, συμβούλευε και βοηθούσε. Ήταν ο ίδιος η προσωποποίηση του καλού, ώστε με το παράδειγμά του και μόνο συνέτεινε στην ανάδυση των συναισθημάτων της αγαθότητας και σε ανθρώπους που ποτέ δεν τα είχαν γνωρίσει. Πέθανε πάμπτωχος. Τα παπούτσια του (μοναδικό ίσως ζευγάρι) έδωσε εντολή να δοθούν στο νεωκόρο.

Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος με περιορισμένες γραμματικές γνώσεις; Αφήνουμε το ηθικό πεδίο: Ποιά ήταν η ηθική προσφορά του Παπαποστόλη, δεν υπάρχουν μονάδες σταθμίσεως για να κριθεί. Μακάρι σήμερα να υπήρχαν πολλοί σαν εκείνον και η εκκλησία θάχε άλλη θέση στις ψυχές των πιστών. Να μείνει κανείς και να υπολογίσει το δασύλλιο και τον Άγιο Χριστόφορο μόνο, που απαιτήσανε 45 χρόνια ολοκληρωτικής αφοσίωσης σε καθημερινό αγώνα.

Στη ζωή γλυκύς. Η καλοσύνη ήταν το ήθος και το όπλο του. Στο φέρετρο αυστηρός και αγέρωχος. Αν τα βλέφαρα ήταν ανοικτά η ματιά του θα σαΐτευε τον ουρανό κατάστηθα. Δεν είχε τίποτε να φοβηθεί. Ξεπλήρωσε το χρέος του. Ο έπαινος είναι ασφαλώς δίκαιη κρίση γι αυτόν.

Πρέπει κάποτε να γίνει γνωστό ευρύτερα και να διδάσκεται ότι η ιστορία του κόσμου τούτου δεν είναι μόνο αυτή που έχει γραφεί. Ο κόσμος δεν έχει να επιδείξει μόνο στρατηλάτες, μάχες, σφαγές, πολιτικά επεισόδια. Ο πολυτιμότερος θησαυρός της ιστορίας δεν είναι κραυγαλέος και μοιραία δεν είναι γνωστός. Ταπεινές μορφές δυνατών ανθρώπων πρόσφεραν περισσότερα στον πολιτισμό απ ό,τι μερικοί «Μεγάλοι» της ιστορίας.

Ι. Π. Βλασσόπουλος

ΠΗΓΗ:
www.epoxi.gr

Αρχιμανδρίτης π.ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΦΑΦΟΥΤΗΣ


Ο Παπαποστόλης γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1871 στο Αγρίνιο, όπου και πέθανε τον Αύγουστο του 1960. Αφού τελείωσε την στοιχειώδη εκπαίδευση στο Αγρίνιο, διορίστηκε Γραμματοδιδάσκαλος και επί περίπου δύο χρόνια παρέμεινε στον Βλοχό Τριχωνίδας. Στη συνέχεια διορίστηκε υπογραμματέας του Ειρηνοδικείου Αγρινίου. Νυμφεύτηκε την Μαριγώ Μαρκοπούλου, που πρόωρα πέθανε. Τον Σεπτέμβριο του 1901 στο Θέρμο έλαβε από τον τότε Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Παρθένιο τον πρώτο βαθμό της Ιερωσύνης, του Διακόνου. Τον Ιούνιο του 1903 χειροτονήθηκε στην Αθήνα ιερεύς και τοποθετήθηκε αμέσως ως εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Χριστόφορου Αγρινίου. Το 1924 ο τότε Μητροπολίτης, αφού εκτίμησε τη δράση και τις αρετές του π. Αποστόλου, του απένειμε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη και τον ανεκήρυξε Αρχιερατικό Επίτροπο Αγρινίου. Η δράση του μακαριστού Γέροντος επεκτάθηκε σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής. Τρέχει παντού για να ανακουφίσει και να ενθαρρύνει. Με την καλωσύνη του, καθώς και με τις άλλες αρετές γλυκαίνει τους πόνους των πληγωμένων καρδιών. Επισκέπτεται κατά τα χρόνια της κατοχής φυλακισμένους, παρηγορεί και νοσηλεύει τους ασθενείς, και σωματικά, μα κυρίως πνευματικά. Κανείς από τους παλαιοτέρους σε ηλικία, παρατηρεί ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Αχελώου κ. Ευθύμιος δεν θυμάμαι τον Παπαποστόλη με αδειανές τις τσέπες του. Ήταν πάντοτε γεμάτες. «Γιατί ήταν προέκταση της καρδιάς του, που ήταν πάντα γεμάτη αγάπη για όλους και τον καθένα ξεχωριστά». Πώς λοιπόν κατόρθωσε να επιβληθεί στην κοινωνία; Ποιο ήταν το μυστικό του Παπαποστόλη; θα μας το πει ο αείμνηστος π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος. «Ήταν η αγάπη του η πολλή και η καλωσύνη του η μεγάλη. Εχθρούς δεν είχε. Αγαπούσε όλους τους ανθρώπους. Κακό δεν έλεγε για κανένα. Γϊ αυτό ο δεσπότης του ο Ιερόθεος έλεγε ότι ο Παπαποστόλης και τον διάβολο ακόμα καλό τον λέγει».

Αγαπούσε τους δυστυχισμένους, γράφει ο Παν. Κουτσούκης. Και συνεχίζει: "Το βάσανό τους το μάθαινε πρώτος αυτός. «Τόση ήταν η αγάπη του, ώστε γνώριζε τις στενοχώριες και τις χαρές κάθε οικογενείας και κάθε ενορίτη του». «'Εχαιρε μετά χαιρόντων, έκλαιε μετά κλαιόντων». Έγινε «τοις πάσι τα πάντα, ίνα τους πάντας κερδήση», μιμούμενος σε όλη του τη ζωή τον θεηγόρο Απόστολο Παύλο, γενόμενος κι αυτός με τη σειρά του Απόστολος και «σκεύος εκλογής». Αγαπούσε χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς υπολογισμούς. Αγαπούσε απλά όλους τους ανθρώπους. Όλους! Και τους εχθρούς του ακόμη. Ενώ ήταν κατώτερος στη γνώση και τη σοφία από πολλούς μορφωμένους της εποχής του, τους ξεπερνούσε όμως κατά πολύ στην αγάπη. Εξάλλου αυτό είναι εκείνο που σήμερα και πάντα θα καταξιώνει την ύπαρξη του. Δικό του έργο του και προσωπικός του μόχθος είναι και ο περικαλλής νέος Ιερός Ναός του Αγίου Χριστόφορου Αγρινίου. Του «Αφέντη του Αγίου», όπως έλεγε και ο ίδιος. Ένας νέος ναός, σύγχρονος και ευρύχωρος και το πιο σημαντικό, μέσα στην πόλη του Αγρινίου. Οι εργασίες άρχισαν το 1920 και τελείωσαν το 1937. Ένας πραγματικός άθλος, αν αναλογισθεί κανείς τις συνθήκες της εποχής. Η σχέση που είχε αναπτύξει με τον πολιούχο και προστάτη μας Αγιο Χριστόφορο έχει μείνει στη μνήμη όλων των πιστών του Αγρινίου και όχι μόνο. Ο ναός του Αγίου ήταν το δεύτερο σπίτι του π. Αποστόλου. Με τον «αφέντη» του Άγιο μιλούσε απλά ως οικείος, συζητούσε μαζί του, προσευχόταν σε αυτόν, του έθετε τα προβλήματα του (τα προβλήματα των συνανθρώπων του δηλαδή), έπαιρνε την ευλογία του και προχωρούσε. Κάποια χρονιά λίγο πριν του Αγίου Χριστόφορου - διηγούνται οι παλαιότεροι σε ηλικία Αγρινιώτες - φοβήθηκε μήπως λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν, δεν πάνε οι πιστοί να προσκυνήσουν στη χάρη του Αγίου. Αυτό θα είχε ως συνέπεια να μην εξοικονομηθούν τα απαραίτητα χρήματα για τη συνέχεια των έργων. - Αγιε Χριστόφορε, τον άκουσαν να λέει τότε, δικός σου είναι ο ναός. Αν θέλεις να συνεχίσουμε, κάνε να μη βρέξει. Λόγια απλά. Λόγια που επαναλαμβανόταν συνέχεια και που δείχνουν ακριβώς την οικειότητα του γέροντος και τη μεγάλη του εμπιστοσύνη στον αγαπημένο του Άγιο. Παράλληλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δικό του έργο είναι και η δενδροφύτευση σε εκείνο το γυμνό βουνό με τα λίγα δέντρα, που έγινε αργότερα το αλσύλλιο του παλαιού Αγίου Χριστόφορου, η μοναδική πηγή οξυγόνου για όλο το Αγρίνιο ακόμη και σήμερα. Η Ακαδημία Αθηνών, εκτιμώσα την προσπάθεια και το μεγάλο έργο του π. Αποστόλου, τον βράβευσε και προσέφερε χρηματικό ποσό για το δάσος που δημιούργησε. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1944, ημέρα του Σταυρού, εμφανίστηκε και εδώ η σεβάσμια μορφή του Παπαποστόλη με τα σωτήρια όπλα της αγάπης και της πίστεως. Ο γέροντας ως επικεφαλής μιας επιτροπής Αγρινιωτών πατριωτών επεμβαίνει σωτήρια ανάμεσα στις αντάρτικες δυνάμεις του ΕΛΑΣ και στον ταγματάρχη Γ. Τολιόπουλο του τάγματος ασφαλείας της πόλεως μας και κατορθώνει να αποτρέψει την πόλη του Αγρινίου από «ένα φοβερό αιματοκύλισμα ενός αδελφικού αλληλοσπαραγμού». Γράφει ο θεολόγος και βιογράφος του π. Αποστόλου κ. Ανδρέας Κωστακιώτης: «Ο γέροντας· ήταν όλος απλότητα και ταπείνωση». Χαρακτηριστικό της ταπεινοφροσύνης του είναι και το ακόλουθο γεγονός. Όταν η δημοτική αρχή Αγρινίου έφτιαξε το πρόπλασμα της προτομής του, πότε δεν θέλησε να το δει, παρά τις παρακλήσεις πολλών. Διαμαρτυρόταν λέγοντας: «Εγώ δεν έκανα τίποτε, γιατί να γίνουν όλα αυτά; Τι χρειάζονται;». Λόγια ανθρώπου βαθιά ταπεινού. Το φρόνημα του ήταν απόλυτα τοποθετημένο, γεμάτο ειρήνη και γαλήνη, μέσα στο πλαίσιο της ομορφιάς και της χάριτος που δίνει η ταπείνωση. Πλήρης ημερών παρέδωσε την αγιασμένη του ψυχή στον θεό, αφού κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων και αφού παρεκάλεσε αυτούς που τον φρόντιζαν να δοθεί η μοναδική του περιουσία (ο σταυρός και τα παπούτσια του) στους φτωχούς. Ήταν 13 Αυγούστου του 1960 και ώρα 6.00 μ.μ. Ο λαός του Αγρινίου και ολόκληρης της Αιτωλοακαρνανίας θρηνούσε την απώλεια ενός πραγματικά αγίου.

Να πώς χαρακτηρίζει τον Παπαποστόλη ο Κώστας Τριανταφυλίδης: "Ο Παπαποστόλης δεν ήταν ούτε σοφός ούτε ρήτορας. Κι όμως η ζωή του ήταν ολάκερη σοφία και το παράδειγμα του πιο εύγλωττο κι από την ευφραδέστερη ακόμα ρητορική. Ποιο ήταν άραγε το μυστικό του; Ήταν η αγάπη του Α και το Ω της θρησκείας μας. Αυτό που ή τόχεις - και είσαι γνήσιος Χριστιανός ή δεν τόχεις—και είσαι κύμβαλον αλαλάζον. Όταν ακούμε αγάπη, πάει ο νους μας σε ένα σωρό συναισθηματισμούς ή ακόμα γλυκερότητες και εγωπαθείς προσηλώσεις. Όχι τέτοια. Η αγάπη του Παπαποστόλη ήταν «όμορφη». Όμορφη και καθαρή σαν το κρυστάλλινο νερό. Κυλάει το νεράκι ανάμεσα από λογής χορταρικά. Σκύβεις του λόγου σου, ξεδιψάς, και ευλογείς το θεό για τα δωρήματα του. Τον θυμάμαι, που λες, κατέβαινε από το δρόμο της εκκλησίας του, σωστή βιβλική μορφή. Σταματούσε μπροστά σε όλους κι είχε για τον καθένα έναν καλό λόγο. Προπαντός στεκόταν μπροστά στα παιδάκια. Ασπαζόταν το καθένα χωριστά και του πρόσφερνε αντίδωρο ή ζαχαρωτά. Και δεν ξεχώριζε δικούς και ξένους, ενορίτες και μη. Αγαπούσε το μακρυνό με τον ίδιο ανυστερόβουλο αυθορμητισμό που αγαπούσε τον πλησίον. Και δεν κακολογούσε ποτέ και κανέναν ο Παπαποστόλης. Για κάθε παράπτωμα έβρισκε την ανθρώπινη εξήγηση και πρόστρεχε για να παραμυθήσει. Τι ανθρωπινός που ήταν μέσα στην αγάπη του! Γράμματα ήξερε λιγότερα-όμως θεοτικά. Γιατί υπάρχουν και τα άθεα γράμματα, αυτά που οδηγούν στην πανουργία και την καταστροφή. Τα θεοτικά, λοιπόν, και μια «έμφυτη πείρα» Που διέθετε, τον τοποθετούσαν ομορφότερα και ευστοχότερα στη ζωή. Κι ήταν ηγέτης: επιβλητικός άρχοντας του λαού και παρών στις κρίσιμες ώρες της ιστορίας του τόπου του. Είπαμε για την καθαρότητα και την παιδικότητα της καρδιάς. Αυτή την είχε και μάλιστα με το παραπάνω, ο Παπαποστόλης. Στεκόταν, λέει, μπροστά στον Άγιο και κουβέντιαζε μαζί του με θελκτικήν αφελότητα. Τον μάλωνε κι όλας:……".

Στην ένθετη εικόνα: Απεικόνιση του Παπαποστόλη, μέσα στο Ι.Ν. του Αγίου Χριστοφόρου, ως κτίτορος αυτού.
ΠΗΓΗ:www.epoxi.gr

Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΟΣΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ

ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΝΤΕΣ ΙΕΡΟΙ ΝΑΟΙ ΚΑΙ ΜΟΝΕΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (14-15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ)


Το προσεχές Σάββατο 15 Αυγούστου πανηγυρίζουν:
- Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Λιγοβιτσίου στις Φυτείες Ξηρομέρου.
- Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Αμπελακιωτίσσης στην Άνω Χώρα Ορεινής Ναυπακτίας.
- Οι Ιεροί Ναοί Κοιμήσεως Θεοτόκου που βρίσκονται στην Αγία Σοφία Θέρμου, στο Θέρμο, στον Άγιο Θεόδωρο Θέρμου, στον Ταξιάρχη, στην τοποθεσία Μουρόσκλαβο στα Σιταράλωνα, στα Κλεισορρεύματα, στο Αιτωλικό, στην Νερομάνα, στον Άγιο Νικόλαο Τριχωνίδος, στο Μπαμπαλιό, στα Σιτόμενα, στο Περιστέρι, στη Σπολάϊτα, στα Βρουβιανά, στο Περδικάκι, στην Πετρώνα, στην Παναγούδα και στο Θήριο.
Καλό Προσκύνημα. Η Παναγία βοήθειά μας!

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΘΕΡΜΟΥ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ


Ιερά αγρυπνία θα τελεσθεί αύριο το βράδυ στον ιερο ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αγίας Σοφίας Θέρμου πρός τιμην της θαυματουργού ιεράς εικόνος της Παναγίας της Πορταϊτίσσης που φυλλάσεται στον ιερό ναό.

"Ζώωσον Ἁγνή, τοὺς εἰς σὲ πιστῶς καταφυγόντας, διὰ τῆς ὑπὲρ αὐτῶν μεσιτίας σου, πρὸς τὸν ἄναρχον Υἱὸν καὶ Παντουργόν".

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009

"Η χάρις του Θεού δεν περιορίζεται από τους αριθμούς" ρεπορτάζ-φωτογραφία του Νικολάου Μαγγίνα



Μηνύματα με πολλούς αποδέκτες έστειλε την Κυριακή από το Φανάρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Υποδεχόμενος δεκάδες προσκηνυτές από την Ελλάδα, την Ευρώπη και την Αμερική ο προκαθήμενος της Πρωτόθρονης Εκκλησίας της Ορθοδοξίας υπογράμμισε ότι παρά τις δυσκολίες, παρά τις τρικυμίες "δεν φοβούμεθα και δεν αποκάμνομεν! Αριθμητικώς είμεθα ολίγοι, πλέον, εις τας αρχαίας αυτάς εστίας της Ορθοδοξίας και του Γένους. Αλλά η χάρις του Θεού δεν περιορίζεται από τους αριθμούς, ούτε από τας καιρικάς περιστάσεις".


Η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη:

Τέκνα της Εκκλησίας αγαπητά και περιπόθητα,

Με πολλήν πατρικήν συγκίνησιν και χαράν σας καλωσορίζομεν εις τον πάνσεπτον Πατριαρχικόν Ναόν και τας ιεράς αυλάς της μαρτυρικής Μητρός Εκκλησίας, εν μέσω της ιεράς περιόδου του Δεκαπενταυγούστου. Διακρίνομεν ανάμεσά σας την Ευγενεστάτην κ. Άνναν Διαμαντοπούλου, διακεκριμένον μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, μετά της οικογενείας της, τον Εντιμότατον Δήμαρχον Ελλησπόντου Κοζάνης κ. Κωνσταντίνον Σανίδην μετά της συνοδείας του, επιστρέφοντας από προσκύνημα εις τον Πόντον, όμιλον προσκόπων εξ Αθηνών, και τόσους άλλους.

Η παρουσία όλων ομορφαίνει την ημέραν μας, μάς χαροποιεί, μάς ενισχύει. Ως ευ παρέστητε, άπαντες!

Η περιοχή εις την οποίαν ευρίσκεται τα τελευταία τετρακόσια χρόνια η έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ονομάζεται, όπως γνωρίζετε Φανάρι. Εμείς θεωρούμεν κατ’ εξοχήν Φανάρι, δηλαδή φάρον, το ίδιο το Πατριαρχείον. Φάρον της Ορθοδόξου πίστεως αφ’ ενός, αλλά και των τιμαλφών παραδόσεων του ευσεβούς ημών Γένους, αφ’ ετέρου. Ο Πατριάρχης και οι διακονούντες μαζί μας εδώ οι φαροφύλακες, που έχομεν χρέος να τον κρατούμεν αυτόν τον φάρον δια να τηλαυγίζη το φως του εις τα πέρατα της οικουμένης.

Πιστεύομεν ότι είμεθα συνεπείς εις αυτό το καθήκον, παρά τας δυσκολίας, τας θυέλλας και τρικυμίας των ιστορικών συγκυριών, παρά τας αλλεπαλλήλους δυσμενείς περιστάσεις. Δόξα τω Θεώ, έχομεν πίστιν εις Αυτόν και πείσμα ιερόν να συνεχίσωμεν επί τα ίχνη των πατέρων μας. Αισθανόμεθα εις τους ώμους μας το βάρος της κληρονομίας, ακουόμεν εις τα βάθη της καρδιάς μας τας επιταγάς του χρέους και, επικαλούμενοι τας πρεσβείας της Θεοτόκου και των Αγίων, αγωνιζόμεθα. Βλέπετε μέσα εις τούτον τον Ναόν, δεξιά και αριστερά, πίσω από τα αναλόγια, έχομεν την Παναγίαν την Παμμακάριστον και την Παναγίαν την Φανερωμένην της Κυζίκου. Δύο από τας πλέον περιπύστους και λαοφιλείς θαυματουργούς εικόνας της Θεοτόκου. Εκεί προστρέχομεν καθημερινώς αναζητούντες εύκαιρον βοήθειαν! Πίσω από το δεξιό αναλόγιο ευρίσκεται ο κίων της φραγγελώσεως του Χριστού. Εκεί ενθυμούμεθα ότι η επί γης πορεία των Χριστιανών δεν είναι άνεσις και ανάπαυσις και ευδαιμονία, αλλά μαρτύριον και σταυρός. Πίσω όμως από το πάθος και τον Σταυρόν αυγάζει η Ανάστασις. Αυτό μας ενισχύει και αναπτερώνει τας ελπίδας μας.

Εις το βόρειον κλίτος υπάρχουν τμήματα των ιερών λειψάνων των Αγίων Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως, ενώ εις το νότον τα τίμια λείψανα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, της Αγίας Θεοφανούς της Βασιλίσσης του Βυζαντίου. Και της Αγίας Σολομονής, αρχαίας Αγίας της Παλαιάς Διαθήκης, μητρός των αγίων Μακκαβαίων παίδων. Οι νεώτεροι ξέρουν ότι αι εθνικαί αθλητικαί ομάδες του Ισραήλ (ποδοσφαίρου, μπάσκετ κλπ.) φέρουν το όνομα «Μάκαμπι». Πρόκειται δια το όνομα των παιδιών της Αγίας Σολομονής, τα οποία προβάλλονται ως πρότυπα προς μίμησιν εις τους νέους, δια την ευσέβειάν των και το μαρτύριόν των υπέρ της θρησκείας των πατέρων των.

Αντιλαμβάνεσθε ότι είμεθα περιτειχισμένοι από «μεγάλα στοιχεία», που έχουν πολλήν παρρησίαν προς τον Κύριον, και δι’ αυτό δεν φοβούμεθα και δεν αποκάμνομεν! Αριθμητικώς είμεθα ολίγοι, πλέον, εις τας αρχαίας αυτάς εστίας της Ορθοδοξίας και του Γένους. Αλλά η χάρις του Θεού δεν περιορίζεται από τους αριθμούς, ούτε από τας καιρικάς περιστάσεις. Εάν ήσασθε ενωρίς θα ηκούσατε εις το Ευαγγέλιον το περιστατικόν με το πλοίον των Μαθητών του Χριστού που εκινδύνευεν εις την θάλασσαν, εξ αιτίας ισχυρού ανέμου. Τα κύματα ήσαν άγρια και οι Μαθηταί εφοβήθησαν. Όμως ο Χριστός ήλθε περπατώντας επάνω στα κύματα και τους είπε: «Θαρσείτε· εγώ ειμι· μη φοβείσθε». Μπήκε στο πλοίο και αμέσως εκόπιασεν ο άνεμος, έγινε γαλήνη μεγάλη και εσώθησαν. Και εμείς πολλάς φοράς έχομεν θαλασσοταραχήν εις την θάλασσαν της ζωής μας ενταύθα. Αλλά αίφνης βλέπομεν τον Χριστόν εις το Βόσπορον και εις τον Κεράτιον και ακούομεν καθαρά την φωνήν του: «Έχετε θάρος· εγώ είμαι εδώ· μη φοβάσθε»! Και, όπως βλέπετε, «ιδού ζώμεν»! Κάποτε, βεβαίως, μερικοί, βλέποντας ισχυρούς τους ανέμους, φοβούνται, όπως ο Πέτρος και λυγίζουν. Αλλά πάλιν ο Χριστός φωνάζει: «Ολιγόπιστε, εις τι εδίστασας;» και δίδει το άγιο χέρι Του προς σωτηρίαν. Έτσι περίπου πορευόμεθα εδώ εις την Πόλιν μας. Και από την εμπειρίαν που έχομεν δυνάμεθα να διαβεβαιώσωμεν όλους ότι μεγάλη η δύναμις του Θεού! Μεγάλη η δύναμις της πίστεως των πατέρων μας! «Μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα»!

Να χαρήτε όλοι την παρουσίαν σας εις την Κωνσταντινούπολιν. Μη περιορισθήτε εις όσα οι «τουρίσται» συνηθίζουν. Να προσκυνήσετε τα ιερά σεβάσματα και αγιάσματά μας. Και αυτά τα οποία ευρίσκονται εν λειτουργία, και αυτά τα οποία χωρίς την θέλησίν μας ευρίσκονται εις άλλην χρήσιν, και αυτά, ακόμη, τα οποία κατάκεινται εις ερείπια. Σκύψετε με ευλάβειαν να ακούσετε την φωνήν της ιστορίας, την φωνήν των «πνευμάτων δικαίων, τετελειωμένων»! Δροσισθήτε από την ευσεβή πηγήν του Γένους! Προσευχηθήτε για το χθες, το σήμερα, και το αύριον! Το δικό σας και το δικό μας! Κλείσετε εις την καρδίαν σας την Κωνσταντινούπολιν και το Φανάρι. Την Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν, που είναι η σεβάσμια Μητέρα και Τροφός του Γένους. Που είναι η «Εκκλησία των του Χριστού πενήτων», η Εκκλησία των «φτωχούληδων του Θεού», αλλά συγχρόνως και το Οικουμενικόν Πατριαρχείον –ο μαρτυρικός και ένδοξος Οικουμενικός Θρόνος, το καύχημα της Ορθοδοξίας, το «καύχημα των κατοικούντων υπό την του ηλίου ανατολήν»!

Ευχαριστούμεν που ήλθατε. Άξιον το προσκύνημά σας! Η πατρική ημών ευχή και Πατριαρχική ευλογία σας συνοδεύει όλους εν αγάπη πολλή. Να γίνετε κήρυκες της δόξης και του μαρτυρίου της Μητρός Εκκλησίας, και να μας έλθετε ξανά και ξανά. Εδώ είναι ηπατρική οικία σας –το σπίτι σας! Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, και να εορτάσετε αξίως και εν ευφροσύνη πνευματική την καταφθάνουσαν μεγάλην εορτήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Χρόνια Πολλά
.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΑ ΚΡΕΜΑΣΤΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

Με κατάνυξη και τη συμμετοχή πλήθους πιστών πανηγύρισε και φέτος ο περικαλής ιερός ναός Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας, της λίαν αγαπητής και σεβαστής γερόντισσας κ.Σωτηρίας Αποστολοπούλου, στα Κρεμαστά Αγρινίου.Των ιερών ακολουθιών προέστη ο κατα σάρκα αδελφός της κτητόρισσας του ναού Αγρινιώτης Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ευρίπου πατέρας ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Παναγιωτακόπουλος ο οποίος και ευχήθηκε επικαίρως και ευχαρίστησε όλους τους φιλόεόρταστές.








ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΕΤΗ ΣΑΣ ΠΑΤΕΡΑ ΒΑΣΙΛΕΙΕ ΚΑΙ κυρία ΣΩΤΗΡΙΑ!ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

Η ΑΓΙΑ ΑΓΑΘΗ ΣΤΟ ΑΙΤΩΛΙΚΟ απο 17εως 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ
πανηγυριζοντος Ι.Ναού
Κοιμησεως της Θεοτόκου Αιτωλικού και ελευσεως
ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΓΑΘΗΣ


Πέμπτη 13 Αὐγούστου
Ὥρα 21.00: Θά τελεσθεῖ Ἱερά Ἀγρυπνία
Παρασκευή 14 Αὐγούστου
Ὥρα 19.30: Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός. Ἐν συνεχείᾳ ἡ Ἱερά Παράκλησις εἰς τήν Παναγία μας.
Σάββατο 15 Αὐγούστου
Ὥρα 7.00: Ὄρθρος καί Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
Δευτέρα 17 Αὐγούστου
Ὥρα 10.00: Ὑποδοχή τῆς Τιμίας Κάρας (ἀνατολικό γεφύρι)
ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. ΚΟΣΜΑ,
τόν κλῆρο καί τόν λαό τῆς πόλης καί περιφερείας μας.
Ἐν συνεχείᾳ ἡ πομπή θά κατευθυνθεῖ πρός τόν Ἱερό Ναό
τῆς Παναγίας ὅπου θά ψαλεῖ Δοξολογία καί Δέηση.

Ὥρα 21.00: Ἱερά Ἀγρυπνία.
Τρίτη 18 Αὐγούστου
Ὥρα 07.00: Ὄρθρος & Θεία Λειτουργία.
Ὥρα 19.00: Ἑσπερινός καί Παράκληση στήν Ἁγία
.
Τετάρτη 19 Αὐγούστου
Ὥρα 07.00: Ὄρθρος & Θεία Λειτουργία.
Ὥρα 19.00: Ἀποχώρηση τῆς Τιμίας Κάρας ἀπό τό Αἰτωλικό.
Ὥρα 19.30: Ὑποδοχή τῆς Τιμίας Κάρας στό ἐξωκκλήσι
τῆς Ἁγίας Ἀγάθης στή Σταμνά ὅπου θά τελεσθεῖ
ὁ Ἑσπερινός καί ἡ Ἱερά Παράκλησις στήν Ἁγία μας.
Ἐν συνεχείᾳ ἡ ἀποχώρησις τῆς Τιμίας Κάρας

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2009

Αλέξάνδρου Παπαδιαμάντη "Στὴν Παναγία τὴν Κεχριά


Γλυκειὰ Παρθέν᾿, ἀξίωσέ με
νἄρθω καὶ πάλι στὸ ναό σου,
ὅπου φυσᾷ γλυκὰ ἡ αὔρα
στὰ πλατάνια τὰ θεόρατα
κάτω στὸ ρέμμα, ποὺ ἡ πηγὴ κελαρύζει
κι ἐπάνω θροΐζει ἡ αὔρα μαλακά.

Ὅλος ὁ ἥλιος λάμπει στὸ θόλο
τοῦ ὡραίου ναοῦ σου μὲ τὰ πιατάκια τὰ ποικιλμένα
κι εὐωδιάζ᾿ ἡ μύρτος κι ἡ δάφνη
ὁλόγυρα, κι ἡ βρύση κελαδεῖ
στὴν αὐλή, ποὺ ἀνθεῖ ὁ λιβανωτὸς κι [ἡ μύρτος].

Στὰ νεαήμερα τ᾿ ἀγαπημένα
τῆς δοξασμένης μεταστάσεώς σου
ἤθελα νἆμαι νὰ ψάλω τὸ «Πεποικιλμένη...»
στὸ πανηγύρι τὸ σεμνό.

Νὰ βλέπω νὰ θαμάζω τὴ μορφή σου
μὲ τὰ ματάκια τὰ κλειστά,
μὲ τὰ χεράκια σταυρωμένα,
κι ὁ Υἱός σου νὰ κρατεῖ τὴν ἄμωμη ψυχή σου,
ὡς τρυγόνα στὰ χεράκια·

κι Ἀπόστολοι ἐκ περάτων
στὰ σύννεφα ἐπάνω πετώντας,
κι Ἄγγελοι μὲ σταυρωμένα χέρια
βλέπουν τὸ θάμμα τὸ φριχτό!

Ψηλὰ ἀπάνω ἀπ᾿ τὸ δῶμα, ἀπὸ δυὸ παραθυράκια,
μὲ τὶς κοκοῦλες δυὸ καλογεράκια
προβάλλουν καὶ τείνουν ἀπὸ ἕναν τόμον ἀνοιχτό!

κι ὁ ἕνας γράφει «Θνητὴ γυναῖκα τοῦ Θεοῦ μητέρα»
κι ὁ ἄλλος· «τ᾿ οὐρανοῦ εἶσαι πλατυτέρα,
ὡς ἔμψυχος ναὸς καὶ θρόνος τοῦ Θεοῦ...»

Γλυκειὰ Παρθέν᾿ ἀξίωσέ με
νἄρθω καὶ πάλι στὸ ναό σου,
ὅπου φυσᾷ γλυκὰ ἡ αὔρα
στὸ ρέμμα στὰ πλατάνια μυστικά!

Αρχιεπίσκοπος ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ «Δεν έχουμε λόγο στα πολιτικά, αλλά έχουμε ρόλο» του Νίκου Παπαχρήστου


Αποστάσεις από πρακτικές του παρελθόντος έλαβε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ο οποίος, από την Σάμο, διαμήνυσε ότι η Εκκλησία «δεν έχει λόγο στα της διοικήσεως». Ωστόσο επισήμανε ότι η Εκκλησία έχει λόγο σε ζητήματα διακονίας του λαού. Στο μεταξύ επισκεπτόμενος το πρωί του Σαββάτου ένα από τα πλέον ιστορικά μοναστήρια του νησιού δήλωσε με νόημα ότι «ο Ορθόδοξος μοναχισμός, όταν λειτουργεί σωστά, είναι η ελπίδα για το αύριο».

Το βράδυ της Παρασκευής ο Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας Ευσέβιος, ο Νομάρχης Σάμου Εμμανουήλ Κάρλας, ο δήμαρχος Σάμου κ.Πετρούσκας και πλήθος πιστών υποδέχθηκαν στην Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο.

Στην ομιλία του, μετά την δοξολογία, ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και στην πολιτική εξουσία.

«Στο χώρο της διοικήσεως εμείς δεν έχουμε λόγο. Ο λαός άλλους έχει εκλέξει στην υπηρεσία αυτή. Στην δεύτερη πλευρά της πολιτικής, στη διακονία, έχουμε ουσιαστικό λόγο, γιατί στα χέρια μας οι άνθρωποι έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους και ζητούν καθοδήγηση. Από την πλευρά της καθοδήγησης, της ανακούφισης και της συμμετοχής στην επίλυση των προβλημάτων των πολιτών ο ρόλος μας ήταν, είναι και θα είναι σημαντικός» τόνισε ο Αρχιεπίσκοπος.

Στην συνέχεια αναφέρθηκε στην σημερινή εποχή και όσα την χαρακτηρίζουν και θέλοντας να υπογραμμίσει την σημασία ύπαρξης καλών σχέσεων ανάμεσα στην Εκκλησία και την Πολιτεία επικαλέστηκε δύο παραδείγματα από το παρελθόν.

Το πρώτο αφορούσε στην πρωτοβουλία που πήρε το 1822 ο μινίστρος επί των Εκκλησιαστικών, Επίσκοπος Ανδρούσης Ιωσήφ ο οποίος με εγκύκλιο του κάλεσε τις Ιερές Μονές να παραδώσουν τα χρυσά και αργυρά αναθήματα χάριν του αγώνα για την ελευθερία.

Το δεύτερο παράδειγμα αφορούσε την τοποθέτηση του Ιωάννη Καποδίστρια για την σχέση της Παιδείας με την Εκκλησία.

«Χωρίζουν τα της Εκκλησίας από την Παιδεία του Έθνους; Εκκλησία και Παιδεία πάνε μαζί» υπενθύμισε ο Αρχιεπίσκοπος του λόγους του Καποδίστρια και συνέχισε πως έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ειπώθηκε αυτό. «Ό,τι και να έχει γίνει δεν μπορούν τα θρησκευτικά να χωρίσουν από το υπουργείο Παιδείας και να γίνει για παράδειγμα μια γραμματεία Θρησκευμάτων στο υπουργείο Πολιτισμού» είπε στέλνοντας σαφές μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση.

Το πρωί του Σαββάτου ο Αρχιεπίσκοπος επισκέφθηκε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, την Μονή Τιμίου Σταυρού, όπου τον υποδέχθηκε ο ηγούμενος Μακάριος και η αδελφότητα του μοναστηριού, και, τέλος, την Μονή Μεγάλης Παναγιάς, από τις παλαιότερες της Σάμου.

Σε σύντομο χαιρετισμό του, μετά την υποδοχή που του επεφύλαξαν ο ηγούμενος Χρυσόστομος και οι αδελφότητα της Μονής, ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε στον Ορθόδοξο μοναχισμό.

«Ο Ορθόδοξος μοναχισμός, όταν λειτουργεί σωστά, είναι η ελπίδα για το αύριο» είπε με νόημα ο κ.Ιερώνυμος
πηγη:Amen.gr