Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010

Θαρσεῖτε πάντες οἱ νεκροί, ἐνεκρώθη ὁ θάνατος, ἐσκυλεύθη καὶ ὁ Άδης σὺν αὐτῷ, καὶ ὁ Χριστὸς ἐβασίλευσεν, ὁ σταυρωθεὶς καὶ ἀναστάς

Τῇ ἐκ νεκρῶν ἐγέρσει σου Χριστέ,
οὐκέτι ὁ θάνατος,
κυριεύει τῶν θανόντων εὐσεβῶς·
διὸ αἰτοῦμεν ἐκτενῶς,
τοὺς σοὺς δούλους ἀνάπαυσον,
ἐν αὐλαῖς σου, καὶ ἐν κόλποις Ἀβραάμ,
τοὺς ἐξ, Ἀδὰμ μέχρι σήμερον, λατρεύσαντάς σοι καθαρῶς,
πατέρας καὶ ἀδελφοὺς ἡμῶν,
φίλους ὁμοῦ καὶ συγγενεῖς,
ἅπαντα ἄνθρωπον,
τὰ τοῦ βίου λειτουργήσαντα πιστῶς,
καὶ πρὸς σὲ μεταστάντα,
πολυειδῶς, καὶ πολυτρόπως ὁ Θεός,
καὶ ἀξίωσον τούτους,
τῆς οὐρανίου βασιλείας σου.

Τῶν ἀπ' αἰῶνος σήμερον νεκρῶν, ἁπάντων κατ' ὄνομα, μετὰ πίστεως ζησάντων εὐσεβῶς, μνήμην τελοῦντες οἱ πιστοί, τὸν Σωτῆρα καὶ Κύριον, ἀνυμνήσωμεν

Δεῦτε πρὸ τέλους πάντες Ἀδελφοί,
τὸν χοῦν ἡμῶν βλέποντες,
καὶ τῆς φύσεως ἡμῶν τὸ ἀσθενές,
καὶ τὴν εὐτέλειαν ἡμῶν,
καὶ τὸ τέλος ὀψώμεθα,
καὶ τὰ ὄργανα τοῦ σκεύους τῆς σαρκός,
καὶ ὅτι κόνις ὁ ἄνθρωπος,
βρῶμα σκωλήκων καὶ φθορά·
ὅτι ξηρὰ τὰ ὀστᾶ ἡμῶν, ὅλως μὴ ἔχοντα πνοήν·
τοὺς τάφους κατίδωμεν,
ποῦ ἡ δόξα; ποῦ τὸ κάλλος τῆς μορφῆς;
ποῦ ἡ εὔλαλος γλῶσσα; ποῦ ἡ ὀφρύς;
ἢ ποῦ ὁ ὀφθαλμός;
πάντα κόνις καὶ σκιά·
διὸ φεῖσαι Σωτὴρ πάντων ἡμῶν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνείαν ποιεῖσθαι τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς ἐπ᾿ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν


Ἀμνημόνησον πταισμάτων νεκροῖς, Λόγε,
τὰ Χρηστὰ νεκρὰ σπλάγχνα σου μὴ δεικνύων».

Ἐπειδὴ τίνες ἄωρον πολλάκις ἐπὶ ξένης ὑπέστησαν θάνατον
ἐν θαλάσσῃ τε καὶ ἀβάτοις ὄρεσι, κρημνοῖς τε καὶ χάσμασι,
καὶ λοιμοῖς, καὶ λιμοῖς, καὶ πολέμοις καὶ ἐμπρησμοῖς, καὶ κρυμοῖς,
καὶ ἄλλους παντοίους θανάτους ὑπομεμενηκότες,
ἴσως καὶ πένητες ὄντες καὶ ἄποροι καὶ τῶν νενομισμένων ψαλμωδιῶν καὶ μνημοσύνων οὐκ ἔτυχον,

φιλανθρώπως οἱ θεῖοι Πατέρες κινούμενοι κοινῶς τούτων μνείαν ἁπάντων τὴν καθολικὴν Ἐκκλησίαν ποιεῖσθαι ἐθέσπισαν,

ἀπὸ τῶν Ἱερῶν Ἀποστόλων διαδεξάμενοι,

ἵνα καὶ οἱ τῶν νενομισμένων ἀνὰ μέρος διά τινος συμβάντος μὴ τετυχηκότες, τῇ νῦν κοινῇ μνείᾳ κἀκεῖνοι περιλαμβάνοιντο δεικνύντες ὡς καὶ τὰ ὑπὲρ αὐτῶν γινόμενα μεγάλην αὐτοῖς προξενεῖ τὴν ὠφέλειαν.

Καθ᾿ ἕνα μὲν οὖν τρόπον οὕτως ἡ του Θεοῦ Ἐκκλησία μνείαν ἐπιτελεῖ τῶν ψυχῶν, δεύτερον δέ, ἐπειδὴ τὴν δευτέραν τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν θεῖναι τῇ ἐπαύριον ἔμελλον, ἀρμοζόντως καὶ τῶν ψυχῶν μνημονεύουσιν.

Ὠσανεὶ τὸν φοβερὸν Κριτὴν καὶ ἀπαραλόγιστον ἱλεούμενοι τῇ συνήθει πρὸς αὐτὰς χρήσασθαι συμπαθείᾳ, καὶ τῇ ἐπηγγελμένῃ ταύτας κατατάξαι τρυφῇ.

Ἄλλως τε καὶ τὴν τοῦ Ἀδὰμ ἐξορίαν οἱ ἅγιοι μέλλοντες τῇ ἐσομένῃ ἐκθεῖναι Κυριακή, ὥσπερ τινὰ κατάπαυσιν προσεπινοοῦσι, καὶ τέλος πάντων τῶν καθ᾿ ἡμᾶς διὰ τῆς παρούσης νῦν καταπαύσεως, ἵνα ἐκεῖθεν ὡς ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄρξωνται, τὸ γὰρ ὕστατον τῶν παρ᾿ ἡμῖν πάντων, ἡ τῶν βεβιωμένων παρὰ τοῦ ἀδεκάστου Κριτοῦ ἔσται ἐξέτασις, καὶ ἵνα τοὺς ἀνθρώπους διὰ τούτων φοβήσαντες, πρὸς τοὺς τῆς νηστείας ἀγῶνας ποιήσωσιν εὐχερεῖς.

Ἐν Σαββάτῳ δὲ τὴν τῶν ψυχῶν μνείαν ποιούμεθα, ὅτι τὸ Σάββατον κατάπαυσιν σημαίνει Ἑβραιστὶ καὶ τῶν τεθνεώτων τοίνυν, ὡς τῶν βιωτικῶν καὶ τῶν λοιπῶν ἁπάντων καταπαυσαμένων, κἂν τῇ καταπαυσίμῳ τῶν ἡμερῶν τὰς ὑπὲρ αὐτῶν δεήσεις ποιούμεθα,
ὃ δὴ καὶ ἐπὶ πᾶν κεκράτηκε γίνεσθαι Σάββατον.

Τὸ δέ γε νῦν καθολικῶς μνημονεύομεν ὑπὲρ παντὸς δεόμενοι εὐσεβοῦς, εἰδότες καὶ γὰρ οἱ Θεῖοι Πατέρες, ὡς τὰ ὑπὲρ τῶν κεκοιμημένων γινόμενα Μνημόσυνα, λέγω ἐλεημοσύναι καὶ λειτουργίαι, καὶ ἰδίως καὶ κοινὴ τὴν Ἐκκλησίαν τοῦτο ποιεῖν ἐπιτρέπουσι, παρὰ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων τοῦτο παραλαβόντες, ὡς εἴρηται, καθ᾿ ἃ καὶ ὁ Ἀρεοπαγίτης φησὶ Διονύσιος».

Ἐν τῷ Η´. Βιβλίῳ τῶν Ἀποστολικῶν διαταγῶν ἐν κεφαλαίῳ μα´ ὑπάρχει προσφώνησις ὑπὲρ τῶν κεκοιμημένων ἔχουσα ὧδε:

"Ὑπὲρ τοῦ ἀναπαυσαμένου ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ ἡμῶν δεηθῶμεν, ὅπως ὁ φιλάνθρωπος Θεός, ὁ προσδεξάμενος αὐτοῦ τὴν ψυχήν, παρίδῃ αὐτῷ πᾶν ἁμάρτημα ἑκούσιον τε καὶ ἀκούσιον, καὶ ἵλεως καὶ εὐμενὴς γενόμενος, κατατάξῃ εἰς χώραν εὐσεβῶν ἀνειμένων εἰς κόλπον Ἀβραάμ, καὶ Ἰσαάκ, καὶ Ἰακὼβ μετὰ πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰώνως εὐαρεστησάντων καὶ ποιησάντων τὸ θέλημα αὐτοῦ. Ὅθεν ἀπέδρα ὀδύνη λύπη καὶ στεναγμός".

Καὶ αὖθις:

"Αὐτὸς καὶ νῦν ἔπιδε ἐπὶ τὸν δοῦλον σου τὸν δέ, ὃν ἐξελέξω καὶ προσελάβου εἰς ἑτέραν λῆξιν καὶ συγχώρησον αὐτῷ εἰ τὶ ἑκὼν ἢ ἄκων ἐξήμαρτε καὶ Ἀγγέλους εὐμενεῖς παράστησον αὐτῷ καὶ κατάταξον αὐτὸν ἐν τῷ κόλπῳ τῶν Πατριαρχῶν καὶ τῶν Προφητῶν καὶ τῶν Ἀποστόλων, καὶ πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰώνως σοι εὐαρεστησάντων, ὅπου οὐκ ἑνὶ ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός, ἀλλὰ χορὸς εὐσεβῶν ἀνειμένος καὶ γῆ εὐθεῖα συνανειμένη καὶ τῶν ἐν αὐτῇ ὁρώντων τὴν δόξαν Χριστοῦ κτλ."

Ἐν δὲ τῷ μβ´ Κεφ. ὑπάρχει διάταξις περὶ τοῦ πῶς δεῖ καὶ πότε γίνεσθαι τὰς τῶν κοιμηθέντων πιστῶν μνείας, καὶ ὅτι ἐκ τῶν ὑπαρχώντων αὐτοῖς δεῖ παρέχεσθαι πένησι, ἔχουσα ὧδε:

"Ἐπιτελείσθω δὲ τρίτα τῶν κεκοιμημένων ἐν ψαλμοῖς καὶ ἀναγνώσεσι καὶ προσευχαῖς διὰ τὸν διὰ τριῶν ἡμερῶν ἐγερθέντα, καὶ ἔνατα εἰς ὑπόμνησιν τῶν περιόντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, καὶ τεσσαράκοντα κατὰ τὸν παλαιὸν τύπον. Μωσὴν γὰρ οὕτως ὁ λαὸς ἐπένθησε, καὶ ἐνιαύσια ὑπὲρ μνείας αὐτοῦ, καὶ διδόσθω ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῦ πένησιν εἰς ἀνάμνησιν αὐτοῦ".

Ἐν δὲ μγ´. κεφαλ. λέγονται τὰ ἑξῆς περὶ τῶν ἐν εὐσεβείᾳ τελευτησάντων, ὅτι τοὺς ἀσεβεῖς τελευτῶντας οὐδὲν ὠφελοῦσι μνεῖαι ἢ ἐντολαί.

"Ταῦτα δὲ περὶ εὐσεβῶν λέγομεν, περὶ γὰρ ἀσεβῶν, ἐὰν τὰ τοῦ κόσμου δῷς πένησιν οὐδὲν ὀνήσεις αὐτόν, ᾧ γὰρ περιόντι ἐχθρὸν ἢν τὸ θεῖον, δῆλον ὅτι καὶ μεταστάντι, οὐ γάρ ἐστιν ἀδικία παρ᾿ αὐτῷ, δίκαιος γὰρ ὁ Κύριος καὶ δικαιοσύνας ἠγάπησε καὶ ἰδοὺ ἄνθρωπος καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ".

Ἐν τῷ συγγράμματι τοῦ Ἀθανασίου τοῦ Παρίου ἀναγιγνώσκομεν τὰ ἑξῆς:

"Οὐκ οἶμαι θαυμαστὸν εἶναι, ὅπερ ὁ νομομαθὴς καὶ προφητοδίδακτος Ἰούδας ὁ Μακκαβαῖος περὶ ἀθανασίας τῆς ψυχῆς καλῶς ἐφρόνει.

Τὸ θαυμαστὸν δήπου ἐκεῖνό ἐστιν, ὅτι ἅπαντα σχεδὸν τὰ ἔθνη πεπεισμένα ἐστίν, ὅτι παρὰ ταύτην καὶ ἄλλη τίς ἐστι ζωὴ τέλος μὴ ἔχουσα.

Καὶ τὶς τῶν πάλαι σοφῶν, ὅτι μεγίστην ἔχει δύναμιν ἔφασκε παρ᾿ ἡμῖν, περὶ τῆς τῶν ψυχῶν ἀθανασίας ἡ ὁμοφωνία τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, ὅτι τινὲς ἢ φοβοῦνται ἢ τιμῶσι τοὺς καταχθονίους.

Μαρτυρεῖ δὲ καὶ ὁ Μακρόβιος, ἀκριβὴς ἀνιχνευτὴς τῆς ἀρχαίας σοφίας, ὅτι κοινὴ ἢν γνώμη τὴν ψυχὴν οὐχ ἧττον ἀθάνατον εἶναι ἢ ἀσώματον.

Ἐν ὅλη τῇ Ἀμερικῇ τῇ τε πρὸς Βορρᾶν, τῇ τε πρὸς Νότον ἡ ἰδέα μιᾶς ἄλλης ζωῆς πῇ μὲν μᾶλλον, πῇ δ᾿ ἧττον καθαρά, τὸ θεμέλιόν ἐστι τῆς ἑαυτῶν θρησκείας, τοῦτ᾿ αὐτὸ εἰρήσθω καὶ περὶ πάντων τῶν τῆς Ἀφρικῆς ἀγρίων λαῶν, τῶν τῆς Σιβηρίας, τῶν Σαμοϊέδων, τῶν Σκυθῶν.

Ἅπαντα τὰ βάρβαρα ταῦτα ἔθνη τοὺς ἑαυτῶν νεκροὺς ἐνταφιάζουσι μετὰ παρασκευῶν τοιούτων, αἳ τὸ χρήσιμον ἑαυτῶν
εἰς ἑτέρων βίον ἐπιδεικνύονται, καὶ ὑπὲρ αὐτῶν ἐτησίως δέονται".


Τας των προαναπαυσαμένων ψυχάς κατάταξον,
Δέσποτα Χριστέ, έν ταις των Δικαίων σου σκηναίς και ελέησον ημάς,
ώς μόνος αθάνατος.Αμήν.

Ιερός Χρυσόστομος:"...Δεν γίνονται άσκοπα οι προσφορές για τούς απελθόντες, ούτε οι ελεημοσύνες..."


Δεν γίνονται άσκοπα οι προσφορές για τούς απελθόντες,
ούτε οι ελεημοσύνες.

Όλα αυτά έχει προστάζει το Άγιο Πνεύμα,
διότι θέλει να ωφελούμαστε ό ένας από τον άλλον.

Ωφελείται εκείνος από εσένα και εσύ από εκείνον...
Να μην αμφιβάλλεις ότι ό νεκρός θα κερδίσει κάποια ωφέλεια.
Διότι όπως όταν εορτάζονται τα επινίκια των βασιλέων,
τότε εγκωμιάζονται όσοι βοήθησαν στη νίκη,
και όσοι βρίσκονται στις φυλακές απελευθερώνονται
για την περίσταση αυτή.

Όταν όμως περάσει ο καιρός αυτός, όποιος δεν πήρε χάρη,
δεν την παίρνει πλέον.

Έτσι και εδώ, κατά την προσφορά της Θυσίας
αυτός είναι ο Καιρός για τα επινίκια.

Δεν νομοθετήθηκαν από τούς αγίους Αποστόλους χωρίς λόγω οι ευχές για τούς απελθόντες κατά την διάρκεια τής προσφοράς του φρικτού μυστηρίου της Θείας Λειτουργίας.

Γνώριζαν ότι προκύπτει μεγάλο κέρδος και πολύ ωφέλεια γι’ αυτούς.

Όταν ένας ολόκληρος λαός υψώνει τα χέρια του σε προσευχή
και μαζί με όλο το Ιερατείο προσφέρουν τη φρικτή θυσία,

πως να μην πετύχουμε με τις ικεσίες μας την θεϊκή ευσπλαχνία;

Αγίου Νεκταρίου περὶ τῆς προσγινομέvης ὠφελείας τών ψυχών ἐκ τῶν ἱερῶν μνημοσύνων


...Τὰ ἱερὰ μνημόσυνα καὶ ὑπὸ ἠθικὴν ἔποψιν ἐξεταζόμενά εἰσι λίαν ἀναγκαία, καθόσον παρέχουσι καὶ τοῖς ἐπιζῶσι μεγάλην ὠφέλειαν, δι᾿ αὐτῶν ἡ Ἐκκλησία διδάσκει τὰ ἑαυτῆς τέκνα τὴν ἀληθῆ χριστιανικὴν φιλοσοφίαν καὶ ὑπομιμνῄσκει εἰς αὐτὰ τὰς θεμελιώδεις ἀρχὰς τοῦ Χριστιανισμοῦ,

κηρύττει ὡς δι᾿ ὑψηλοῦ κηρύγματος τὴν ἀθανασίαν τῆς ψυχῆς,

καὶ τὴν ἔναρξιν μετὰ θάνατον νέου σταδίου ζωῆς ἀλήκτου καὶ ἀτέρμονος.

Ἐπίσης κηρύττει τὴν διηνεκῆ ἐν τῷ κόσμῳ του Σωτῆρος Χριστοῦ παρουσίαν, τὴν μεθ᾿ ἡμῶν ἐπικοινωνίαν καὶ σχέσιν, τῶν τεθνεώτων καί, ἵνα συλλήβην περιλάβω ἅπαν τὸ πνεῦμα τῶν τελουμένων μνημοσύνων.

Δι᾿ αὐτῶν διδάσκει ἡ Ἐκκλησία τὰ τέκνα της:

Ότι ὁ ἄνθρωπος εἶναι οὐρανοπολίτης, ὅτι ἀπὸ τῆς ἐν γῇ στρατευομένης Ἐκκλησίας μεταβαίνει εἰς τὴν ἐν Οὐρανῷ θριαμβεύουσαν.

Ότι ἀμφοτέρων κεφαλὴ εἶναι ὁ Χριστός,

ὅστις εἰσακούει πάντων τὰς δεήσεις καὶ ἱκεσίας καὶ ἐπικάμπτεται ταῖς πρεσβείαις τῶν ἁγίων καὶ τῆς Θεοτόκου, ὅτι ἡ ἐλπὶς τῆς σωτηρίας τοῦ Χριστιανοῦ δεν ἀπόλλυται καὶ μετὰ θάνατον.

Ότι ἡ Ἐκκλησία πιστεύει,

ὅτι αἱ δεήσεις αὐτῆς καὶ ἱκεσίαι αἱ ὑπὲρ τῶν τέκνων αὐτῆς γινόμεναι εἰσακούονται παρὰ τοῦ φιλανθρώπου Σωτῆρος ἡμῶν καὶ παρέχεται τοῖς ὑπὲρ ὧν γίνονται τὰ μνημόσυνα ἄφεσις παραπτωμάτων.

Ότι ἡ ὁριστικὴ ἀπόφασις περὶ τῆς ἀμοιβῆς καὶ τιμωρίας εἰσέτι δεν ἐξεδόθη,

ὅτι αὕτη ἐπιφυλάσσεται ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ φρικτῇ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ παρουσία, ὅτε ἕκαστος θὰ λάβῃ τὸ γέρας καὶ τοὺς στεφάνους, οὗ ἐπολιτεύθη βίου,

ὅτι μέχρι τῆς δευτέρας τοῦ Χριστοῦ παρουσίας δύναται ἡ Ἐκκλησία νὰ ἀναπέμπει εὐχὰς καὶ δεήσεις πρὸς τὸν Κύριον ὑπὲρ τῶν τέκνων αὐτῆς,

ὅτι ὡς ἐν τῇ στρατευομένῃ Ἐκκλησίᾳ οἱ ὑπὸ Ἐκκλησιαστικὴν ποινὴν εὑρισκόμενοι διὰ τὰς πεπραγμένας αὐτῶν ἁμαρτίας στεροῦνται τῶν θείων μυστηρίων,

οὕτω καὶ ἐν τῇ θριαμβευούσῃ Ἐκκλησίᾳ οἱ ἐν ἁμαρτίαις θανόντες μακρὰν τῶν ἁγίων καὶ δικαίων εἰσὶν ἐστερημένοι τῆς δόξης καὶ χάριτος τῆς ἀπορρεούσης ἐκ τοῦ ἀῤῥήτου κάλλους τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

ὅπερ ἐπιποθεῖ καὶ ζητεῖ πᾶσα ψυχή, ὅπως χορτασθῇ, κατὰ τὸ ῥητόν:

«Χορτασθήσομαι ἐν τῷ ὀφθῆναί μοι τὴν δόξαν Σου»,

πλὴν οὐχὶ ἐκτὸς τοῦ ᾅδου, ἐν ᾧ ἕκαστος ἀποτίνει τὴν ποινὴν κατὰ τὸ βάρος τῆς ἑαυτοῦ συνειδήσεως,

ὅπως δὲ ὑπὲρ τῶν κατηχουμένων τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας εὔχεται ἡ Ἐκκλησία ἀδιαλείπτως πρὸς τὸν Κύριον,

ἵνα ἑνώσῃ αὐτοὺς τῇ ἁγίᾳ καθολικῇ καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ,

οὕτω καὶ ὑπὲρ τῶν ἐν ἁμαρτίαις κοιμηθέντων πιστῶν δύναται νὰ εὔχηται καὶ νὰ αἰτῆται συναντιλήπτορας καὶ τοὺς ἁγίους τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας,

ὅπως ἐξιλεώσει τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτῶν καὶ τάξῃ αὐτοὺς ἐν σκηναῖς δικαίων, ἐν κόλποις Ἀβραάμ, καὶ συναριθμήσῃ αὐτοὺς μετὰ τῶν σεσωσμένων.

Ταῦτα πάντα διὰ τῶν μνημοσύνων διδάσκει ἡ Ἐκκλησία,

δι᾿ ὧν παραμυθεῖται καὶ παρηγορεῖ τοὺς τῶν μεταστάντων συγγενεῖς καὶ φίλους

καὶ θεραπεύει τὰς τρωθείσας καρδίας διὰ τοῦ οὐρανίου βαλσάμου

τοῦ ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος πεμπομένου αὐταῖς.

Διὰ τῶν μνημοσύνων ἡ Ἐκκλησία πρῶτον συναγείρει τὸ τῶν πιστῶν σύστημα καὶ παρακελεύεται αὐτὸ νὰ ἐνδείξῃ τὴν πρὸς τὸν μεταστάντα ἀδελφὸν ὀφειλομένην ἀγάπην, ἀφήσῃ αὐτῷ τὴν ὀφειλήν, δεηθῇ ὑπὲρ αὐτοῦ μετὰ τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὸν Κύριον τῶν ζώντων τε καὶ νεκρῶν Δεσπότην καὶ ἐξουσιαστήν,

αἰτήσηται παρ᾿ αὐτοῦ τὴν συγχώρησιν τῶν ὑπ᾿ αὐτοῦ πραχθέντων πλημμελημάτων, τὴν δαψίλειαν τῆς θείας χάριτος,

καὶ τὴν κληρονομίαν τῆς οὐρανίου βασιλείας, δεύτερον παραμυθεῖται ἡ τῶν πιστῶν ὁμήγυρις τῷ τεθλιμμένων τὰς καρδίας, αἵτινες ἐν τῇ ἐνδείξει τῆς ἀγάπης καὶ τῆς συμπαθείας τῆς ὅλης Ἐκκλησίας εὑρίσκουσιν ἀνακούφισιν καὶ παρηγορίαν,

διότι οὕτω ἡ του πάθους συμμετοχὴ φέρει παρηγορίαν τῷ τεθλιμμένῳ ὡς ἡ του βάρους συναντίληψις ἐλάττωσιν καὶ ἀνακούφισιν τῷ πεφορτισμένῳ,

καὶ τρίτον διὰ τῶν μνημοσύνων γίνεται ἀνάμνησις τοῦ θανάτου,

ὑπόμνησις τῆς ματαιότητος τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου, τοῦ προσκαίρου βίου καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς, προτροπὴ πρὸς ἀρετὴν καὶ ἐνάρετον πολιτείαν,

ἐνθάρυνσις πρὸς εὐεργεσίας καὶ ἀγαθοεργίας,

καὶ ἐν γένει ἀφορμὴ πρὸς προκοπὴν ἐν τῇ ἀρετῇ καὶ πρὸς τελείωσιν,

καὶ οὗτός ἐστιν ὁ ἠθικὸς χαρακτὴρ τῶν μνημοσύνων.

Αγίου Νεκταρίου
"Μελέτη περὶ ἀθανασίας τῆς ψυχῆς καὶ ἱερῶν μνημοσύνων"

Κυρίλλος Ιεροσολύμων:"μεγίστην ώνησιν -βρίσκουν οι ψυχές- υπέρ ων η δέησις προσφέρεται της αγίας και φρικωδέστατης προκειμένης θυσίας"


Επενόησε η Εκκλησία τού Χριστού

να προσφέρει ευχές και ικεσίες για τους κεκοιμημενους,

ώστε με τις προσευχές αυτές πού αναπέμπει στον Θεό

ή να απαλλάξουν τελείως από τα δεινά που τους κατέχουν,

η να βρουν κάποια άνεση και παρηγοριά

στην φυλακή πού βρίσκονται οι ψυχές τους.


«Εύχόμεθα, λέγει, ονομαστικά για εκείνους πού έκοιμήθησαν, την πρώτη ημέρα, την τρίτη, την ενάτη, την εικοστή, την τεσσαρακοστή,

κατόπιν μετά τρεις μήνες, μετά έξι μήνες, και τέλος μετά να χρόνο,

και όσες φορές θέλουν να το κάνουν αυτό οι συγγενείς κείνου που έφυγε,

δεν εμποδίζονται.


Κάθε Σάββατο όμως όλου τού χρόνου

αναφέρονται προσευχές από την Εκκλησία για όλους τούς νεκρούς πού κοιμήθηκαν με ευσέβεια.


Και αυτό γίνεται σε όλους τούς ναούς.

Και κάθε φορά πού προσφέρεται η θεία Λειτουργία,

πάντοτε μνημονεύονται και αυτοί».



Ομολογία
Μητροφάνους Κριτοπούλου
Πατριάρχου Αλεξανδρείας

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ μακαρίας μνήμης καὶ αἰωνίου ἀναπαύσεως...


Ἐλέησον ἡμᾶς, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεος Σου,
δεόμεθα Σου, ἐπάκουσον, καὶ ἐλέησον.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ μακαρίας μνήμης καὶ αἰωνίου ἀναπαύσεως
πάντων τῶν κεκoιμημένων εὐλαβῶν καὶ ὀρθοδόξων Χριστιανῶν,

βασιλέων, ἀρχιερέων, ἱερέων, ἱερομονάχων, ἱεροδιακόνων,
μοναχῶν, μοναζουσῶν,
πατέρων, προπατόρων,
πάππων καὶ προπάππων,
ἐκ τῶν ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων
καὶ ὑπὲρ τοῦ συγχωρηθῆναι αὐτοῖς
πᾶν πλημμέλημα ἑκούσιόν τε καὶ ἀκούσιον...

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΠΕΝΤΕΛΗΣ


φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Χθες Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου το μεσημέρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος παρακάθισε σε γεύμα, το οποίο παρέθεσε προς τιμήν του η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Το γεύμα πραγματοποιήθηκε στο Διορθόδοξο Κέντρο της Ιεράς Μονής Πεντέλης, με αφορμή την εορτή του Ιερού Φωτίου,
προστάτη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην μορφή του οποίου αναφέρθηκε ο Πατριάρχης σε σχετική ομιλία του.


Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

Με πολλήν χαράν ευρισκόμεθα και αύθις εν μέσω υμών απολαύοντες των τιμίων και προσφιλών προσώπων σας εν ειρήνη Χριστού και αγάπη ανυποκρίτω.

Συμπίπτει σήμερον να εορτάζεται η μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος Αντωνίου του Αθηναίου, του εν Κωνσταντινουπόλει αθλήσαντος προ διακοσίων τριάκοντα και εξ ετών.

Η σεπτή μορφή του ενώνει ιερώς τας ιοστεφείς κλεινάς Αθήνας με την περικλεή και σεβασμίαν Κωνσταντινούπολιν.

Επικαλούμεθα τας προς Θεόν αγίας πρεσβείας του υπέρ αμφοτέρων των Εκκλησιών και των πόλεών μας.

Βεβαίως εις την ιεράν και σεβασμίαν Μονήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης ανήλθομεν σήμερον προεορτάζοντες την μνήμην ετέρου Αγίου, του εκ των σεπτών προκατόχων ημών Οικουμενικών Πατριαρχών Αγίου Φωτίου του Μεγάλου και Ισαποστόλου, τον οποίον η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος έχει ονομάσει Προστάτην της, και ως τοιούτον ιδιαιτέρως τιμά και γεραίρει, συγκαλούσα ετησίως και Θεολογικόν ενταύθα Συνέδριον, σχετικόν πάντοτε με την μορφήν, την διδασκαλίαν και το έργον του.

Ο Ιερός Φώτιος υπήρξε μία εκκλησιαστική φυσιογνωμία ασυνήθων διαστάσεων.

Μέγας την αρετήν, μέγας την έσω και την θύραθεν παιδείαν, πολύς τα θεία, υψηλός Θεολόγος της πράξεως και της θεωρίας, καθαιρέτης των αιρέσεων, διδάσκαλος μέγιστος της ευσεβείας, δεξιός οιακοστρόφος της θεοτεύκτου Νηός, μέγας ιστορικός, μεγάλων οραματισμών ανήρ, μέγας Ιεραπόστολος, φωτιστής λαών και εθνικών οικογενειών ολοκλήρων, υπόδειγμα εκκλησιαστικού ηγέτου κατά πάντα, κοινόν της οικουμενικής Εκκλησίας σεμνολόγημα!

Ουδενός των παρακαθημένων την προσοχήν διαφεύγει, αγαπητοί αδελφοί, ότι ο θειότατος ούτος Φώτιος, εν τη προς τον Πάπαν Νικόλαον Α' περίφημον εκείνην περί της Πρωτοδευτέρας Συνόδου Επιστολήν του, επεκαλέσθη την αρχήν των Εικονομάχων Αυτοκρατόρων ότι «τα εκκλησιαστικά, και μάλιστα τα περί ενοριών δίκαια, συμμεταβάλλεσθαι είωθε ταις πολιτικαίς επικρατείαις τε και διοικήσεσι».


Η αρχή αύτη εγένετο πολλάκις εις την εκκλησιαστικήν ιστορίαν σημαία άφρονος ανταρσίας και μητραλοιακής επαναστάσεως, πολλούς ταράχους και οδυνηράς πληγάς προξενήσασα εις την Εκκλησίαν κατά καιρούς.

Όμως ο Ιερός Φώτιος το έπραξεν, όχι ως υιοθετών πλήρως αυτήν, ούτε εμφορούμενος από ιδέας πολιτειοκρατικάς, ούτε αγνοών τους Θείους και Ιερούς Κανόνας, αλλ’ εντελώς οικονομικώς, εξ εθνικής φιλοτιμίας και μόνον, προκειμένου να διασφαλίση την πολιτιστικήν και εθνικήν ταυτότητα της των Ελλήνων Χώρας! Ήσαν τότε ισχυρόταται και αφορήτως επίμονοι αι παπικαί πιέσεις δια να επανέλθη το Ανατολικόν Ιλλυρικόν (δηλ. και η σημερινή Ελλάς) υπό την κανονικήν δικαιοδοσίαν του Πάπα της πρεσβυτέρας Ρώμης.

Όμως εάν συνέβαινε τοιούτόν τι, λόγω του ότι η Δύσις είχε πλέον πλήρως εκλατινισθή και εκφραγκισθή, η ταυτότης της Χώρας των Ελλήνων εκινδύνευε να αλλοιωθή εντελώς, και από γλωσσικής, και από πολιτιστικής και από εθνολογικής επόψεως.

Εγνώριζε καλώς ο πολύσοφος και αττικός την παιδείαν Πατριάρχης εκείνος ότι, δια να παραμείνη η Ελλάς Ελληνική, μία μόνον λύσις υπήρχε: Να συνεχίση να ευρίσκεται υπό την κανονικήν προστασίαν της Νέας Ρώμης, η οποία ήδη από του Δ' αιώνος ήτο το νέον και αδιαφιλονίκητον κέντρον του Ελληνισμού!

Τοιουτρόπως ενεργήσας ο Μέγας Φώτιος και μη παραδεχθείς να παραχωρήση τω Ρώμης Νικολάω Α' τὴν κανονικήν δικαιοδοσίαν επί του Ανατολικού Ιλλυρικού, ανεδείχθη μέγας προστάτης του Ελληνικού Έθνους και προασπιστής της ιδιοπροσωπείας και πνευματικής αυτού ανεξαρτησίας, εφ’ ω και πάνυ καλώς και αξιεπαίνως η Αγιωτάτη Εκκλησία της Ελλάδος, ευγνωμονούσα, τιμά αυτόν ιδιαιτέρως, ως Προστάτην της Ιεράς αυτής Συνόδου!

Γαλουχηθέντες και ημείς εις την σεβασμίαν και περίσεμνον

Θεολογικήν Σχολήν της Χάλκης,

εν τη Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος, την οποίαν εκείνος ο θεσπέσιος πρώτος ιδρύσας ανήγειρε, και τούτου ένεκεν η μνήμη του εκεί τελείται πάντοτε μετά λαμπρότητος, είναι φυσικόν εκ νεότητος να έχωμεν ένα ιδιαίτερον αίσθημα σεβασμού και ευλαβείας προς τον Ισαπόστολον Φώτιον, το οποίον και ηυξήθη κατακορύφως και εγιγαντώθη εικότως, αφ’ ης ώρας το έλεος του Θεού προσέθεσεν ημάς εις την ιεράν άλυσιν των διαδόχων του εις τον Αγιώτατον και εσαεί εν σταυρώ και δοκιμασία ευρισκόμενον Αποστολικόν και Πατριαρχικόν Οικουμενικόν Θρόνον.

Τυγχάνει, όθεν, αυτονόητον ότι διακατεχόμεθα υπό βαθυτάτης συγκινήσεως προεορτάζοντες μεθ’ υμών πάντων την ιεράν αυτού και σεβάσμιον πανήγυριν! Είθε, με την παρρησίαν που έχει ενώπιον του Αρχιποίμενος Χριστού, να δέεται εκτενώς υπέρ του δοκιμαζομένου Θρόνου του και του πεπιστευμένου την ιεράν Πατριαρχικήν σκυτάλην ταπεινού διαδόχου του, υπέρ του ευσεβόφρονος Ελληνικού λαού και της καθ’ Ελλάδα Αγιωτάτης Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπέρ της Υμετέρας Μακαριότητος, πολυφίλητε και περισπούδαστε άγιε Αθηνών και πάσης Ελλάδος, υπέρ ενός εκάστου των Ιερωτάτων Μητροπολιτών των συγκροτούντων την Ιεράν Σύνοδον, υπέρ πάντων των καλλιεργούντων το θείον χάρισμα και έργον της Θεολογίας αδελφών ημών εν τε ταις Θεολογικαίς Σχολαίς και εν τη Μέση Εκπαιδεύσει, και υπέρ πάντων των τιμώντων ευλαβώς την ιεράν μνήμην του.

Ας έχωμεν όλοι το βλέμμα εστραμμένον προς την αγίαν μορφήν και το παράδειγμά του, και το ους ευήκοον εις την διδασκαλίαν του, ώστε, ηνωμένοι εν πίστει και αληθεία και αγάπη, συνεχίσωμεν να δίδωμεν καλήν μαρτυρίαν Ιησού Χριστού εις τον εν απορία και συγχύσει και φόβω και αγωνία πορευόμενον σύγχρονον άνθρωπον!

Ευχαριστούμεν ολοκαρδίως, Μακαριώτατε, Ιερώτατοι άγιοι Συνοδικοί αδελφοί και Θεοφιλέστατε Καθηγούμενε, δια τε την θερμήν δοχήν και δια την πρόφρονα φιλοξενίαν, δια το γεύμα τούτο το οποίον ευγενώς προς τιμήν ημών και της τιμίας Πατριαρχικής ημών Συνοδείας είχετε την καλωσύνην να παραθέσετε!

Σας αναμένομεν εις την μαρτυρικήν καθέδραν του Ιερού Φωτίου και ημών, να έλθετε, να σας χαρώμεν και να ανταποδώσωμεν στοιχειωδώς την αγάπην!

Εις πολλά έτη!

φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Χθες το μεσημέρι, μετά την επίσκεψή του στην Μονή Πεντέλης,
ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος
επισκέφθηκε το Ιερό Πατριαρχικό Καθίδρυμα
της Αγίας Σοφίας στην Ανθούσα Αττικής.


Εκεί τον υποδέχθηκε ο οικείος Επίσκοπος, Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος. Ο Πατριάρχης προσκύνησε στο ναό της Αγίας Σοφίας που είναι πραγματικά ένα κομψοτέχνημα και ακολούθως πήγε στο Αρχονταρίκι για το καθιερωμένο κέρασμα.


Εκτός της Πατριαρχικής Συνοδείας παρόντες ήσαν ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης Ιάκωβος και οι εκ των υπευθύνων του Πατριαρχικού Καθυιδρύματος, ο Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου Κύριλλος Συκής και ο Άρχων Μ. Ιερομνήμων της Μ.τ.Χ.Ε. Αριστείδης Πανώτης.


πηγή:Φώς Φαναρίου

Το Μουσικό σχήμα παραδοσιακής και βυζαντινής Μουσικής «Εν χορδαίς» θα παρουσιασθεί στην εκπομπή της ΕΤ1 «Αρχονταρίκι» αύριο το πρωί



Ο Άγιος Ραφαήλ ο νεοφανής στην πόλη της Βόνιτσας

Εις ανάμνησιν της επισκέψεως της Τιμίας Κάρας

του Αγίου Νεοφανούς Μεγαλομάρτυρος Ραφαήλ του εν Μυτιλήνη
(Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος Βονίτσης 10-2-2009)

αύριο το πρωί,

θα τελεσθεί
Όρθρος-Πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετά θείου κηρύγματος

στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος στην Βόνιτσα.

Των ιερών ακολουθιών,

θα προστή ο αγαπητός
Μέγας Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου

π. Κύριλλος Συκής

ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης.

και
θα εκτεθεί τμήμα του ιερού λειψάνου
του Αγίου Ραφαήλ του Νεοφανούς.

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Λάμπρυνόν μου τὴν ψυχήν, καὶ τὸ φῶς τὸ αἰσθητόν, ὅπως ἴδω καθαρῶς, καὶ κηρύξω σε Θεόν

Ἐρευνᾶτε τὰς Γραφάς,
καθως εἶπεν ἐν Εὐαγγελίοις
Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν
·
ἐν αὐταῖς γὰρ εὑρίσκομεν αὐτόν,
τικτόμενον καὶ σπαργανούμενον,
τιθηνούμενον καὶ γαλακτοτροφούμενον,
περιτομὴν δεχόμενον,
καὶ ὑπὸ Συμεὼν βασταχθέντα,
οὐ δοκήσει οὐδὲ φαντασίᾳ,
ἀλλ' ἀληθείᾳ τῷ κόσμῳ φανέντα,
πρὸς ὃν βοήσωμεν
·
ὁ πρὸ αἰώνων Θεός,
δόξα σοι.

Στολιζέσθω σήμερον, ἡ Ἐκκλησία, πορφυρίδα ἔνδοξον, καταβαφεῖσαν ἐξ ἁγνῶν, λύθρων Ἀγάθης τῆς Μάρτυρος· Χαῖρε, βοῶσα, Κατάνης τὸ καύχημα


Xαίρω σκότει δοθείσα φρουράς Aγάθη,
Mισούσα και φως, ει πλάνων όψεις βλέπω.
Πέμπτη εν φυλακή Aγάθη θάνεν είδος αρίστη.

Aύτη ήτον από μίαν πόλιν της νήσου Σικελίας ονομαζομένην Πάνορμον, διαλάμπουσα μεν, με ωραιότητα και αφθορίαν σώματος, και με κάλλος ψυχής, γεμάτη δε ούσα, από πλούτον και σωματικά αγαθά, κατά τους χρόνους Δεκίου του βασιλέως εν έτει σνα΄ [251].

Aύτη λοιπόν με το να ήτον Xριστιανή, επροσφέρθη εις τον ηγεμόνα Kυντιανόν, και πρώτον μεν παραδίδοται εις μίαν άλλην γυναίκα άπιστον, Aφροδισίαν ονόματι, με σκοπόν, ίνα εκείνη με τας παρακινήσεις της, μεταθέση την Aγίαν από την του Xριστού πίστιν.

Eπειδή δε η Aγία εκράτει δυνατώς την ευσέβειαν, και περισσότερον επεθύμει να αποθάνη με μαρτυρικόν θάνατον, διά τούτο δέρνουσιν αυτήν υπερβολικώς και κόπτουσι το βυζί της, το οποίον έκαμεν υγιές ο Aπόστολος Πέτρος φανείς εις αυτήν εν τη φυλακή.

Έπειτα σύρνουσιν αυτήν επάνω εις τούβλα,
και με φωτίαν αυτήν κατακαίουσιν.

Eίτα βάλλουσιν αυτήν εις την φυλακήν.

Eκεί δε ευρισκομένη, παρέδωκεν η μακαρία
την ψυχήν της εις χείρας Θεού.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ

1. Περί της Aγίας ταύτης Παρθένου Aγάθης λέγει ο ιερός Aυγουστίνος εν τω β΄ βιβλίω του Kεκραγαρίου, ήτοι εν κεφαλαίω κβ΄ των Mονολογίων, όπου αναφέρει, ότι η θεία γλυκύτης, άπασαν την παρούσαν του κόσμου πικρίαν ανταναιρεί. Tί δε λέγει περί αυτής;
«Tαύτης σου της υπεραφράστου γλυκύτητος Kύριε,
κακείνη απεγεύσατο η παρθένος (η Aγάθη αύτη δηλαδή) ην αναγινώσκομεν χαίρουσάν τε και μεγαλοφρονούσαν απελθείν
εις το δεσμωτήριον, ως δη κεκλημένην προς εστίασιν».


πηγή:
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού.
Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005

Προσκύνημα στην Αγιαγάθη...

Με κατάνυξη εορτάσθηκε και φέτος,
η ιερά μνήμη
της αγίας μάρτυρος Αγάθης,

στον ομώνυμο προσκυνηματικό της ναό στην Σταμνά Αιτωλικού,
ο οποίος είναι στενά συνδεδεμένος
με την ευλάβεια και την ιστορία της ευρύτερης περιοχής.


Πολλοί ήταν οι πιστοί που ανηφορίσαμε χθες
για να ανάψουμε το κεράκι μας και να προσευχηθούμε στην Αγία,

και αυτοί που θα προσκυνήσουν σήμερα
την χάρη
της θαυματουργού ιεράς εικόνας της "Αγιαγάθης".

Η Αγία Αγάθη ας πρεσβεύει για όλους μας
και ιδιαιτέρως για τις εορτάζουσες!


Άι και με το καλό να συναντηθούμε

στην μεγάλη πανήγυρη του Αυγούστου!










Ρόδον εύοσμον, της παρθενίας,
νύμφη άφθορος, του Ζωοδότου,
αναδέδειξαι Αγάθη πανεύφημε,
των αγαθών την πηγήν γαρ ποθήσασα,
μαρτυρικώς εν τω κόσμω διέπρεψας.
Μάρτυς ένδοξε, λιταίς σου θείαις αγάθυνον,
τους πόθω μεγαλύνοντας τους άθλους σου.

Εκκλησία μετανοημένων και μοντανισμός


Τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού,
υπήρχε μια αίρεση, του μοντανισμού,
που κήρυτε ότι η Εκκλησία έπρεπε να αποτελείται αποκλειστικά και μόνο απο τέλειους, απο αγίους και απαιτούσε την απομάκρυνση απο τους κόλπους της Εκκλησίας όλων των αμαρτωλών,
των μή αγίων.


Για τους μοντανιστές η Εκκλησία ήταν μιά κοινότητα που είχε λάβει ειδικά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Η χριστιανική συνείδηση καταδίκασε τον μοντανισμό και αντέταξε στη θέση αυτή την Εκκλησία των μετανοημένων αμαρτωλών.

Οι Άγιοι είναι το προπύργιο και το στήριγμα της Εκκλησίας,
αλλά δεν την αποτελούν αποκλειστικά και μόνο αυτοί.

Ολόκληρη η ανθρωπότητα, η ανθρωπότητα που ζητάει τη σωτηρία της, ανήκει στην Εκκλησία, σε όποιο βαθμό τελειότητας και άν βρίσκεται.

Η επι γής Εκκλησία είναι στρατευομένη Εκκλησία, που αγωνίζεται εναντίον του κακού και της αμαρτίας, αλλά δεν είναι ακόμη η θριαμβεύουσα Εκκλησία.

Ο ίδιος ο Χριστός συναναστρεφόταν με πόρνες και αμαρτωλούς, προκαλώντας τη μήνη των φαρισαίων. Και η Εκκλησία του Χριστού πρέπει να μοιάζει στον Χριστό, δεν πρέπει να είναι μόνο με τους τελείους, πρέπει να είναι
και με εκείνους που χάνονται.


Ένας Χριστιανισμός που δεν αναγνωρίζει παρά μόνο τελείους, είναι ένας φαρισαικός χριστιανισμός. Η επιείκια, η συμπάθεια, η αγάπη προς τον πλησίον, με όλες τις αδυναμίες και τις αμαρτίες του, είναι το εργο της χριστιανικής αγάπης
και ο δρόμος προς την τελειότητα.


Νικολάου Μπερντιαέφ

"Για την αξία του Χριστιανισμού και την απαξία των χριστιανών"


Την μετάφραση εκ του Γαλλικού την έχει κάνει
ο αγαπητός και εκλεκτός
π.Χρήστος Καραγεώργος

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ


φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας


Χθες βράδυ ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος τίμησαν με την παρουσία τους την συναυλία της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας υπό την διεύθυνση του Λυκούργου Αγγελόπουλου
στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.


Η συναυλία είχε "οικολογικό χρώμα", καθώς η ΕΛΒΥΧ ερμήνευσε ύμνους από την Ακολουθία του Περιβάλλοντος, ποίημα του αειμνήστου Υμνογράφου της Μ.τ.Χ.Ε. Γερασίμου Μικραγιαννανίτου και την παλαιά Ακολουθία των Τριών Παίδων
σε μεταγραφή του συνθέτη Μιχάλη Αδάμη.


Ακολουθεί η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχου κατά την συναυλία.

Ο Μ Ι Λ Ι Α
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΓΑΡΟΝ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
(4 Φεβρουαρίου 2010)

Φιλόμουσος ὁμήγυρις!

Μὲ πολλὴν συγκίνησιν παρηκολουθήσαμεν τὴν ἀφιερωμένην εἰς τὴν Βυζαντινὴν Μουσικὴν Τέχνην καὶ τὸ Φυσικὸν Περιβάλλον ὡραίαν Συναυλίαν τῆς, ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν τοῦ πολυταλάντου Μουσικολογιωτάτου Ἄρχοντος Πρωτοψάλτου τῆς Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως κ. Λυκούργου Ἀγγελοπούλου, ἀνὰ τὸν κόσμον εὐφημότατα γνωστῆς, «Ἑλληνικῆς Βυζαντινῆς Χορῳδίας».

Τόσον ἡ «Ἱκετήριος Ἀκολουθία διὰ τὴν προστασίαν τοῦ περιβάλλοντος», τοῦ Α΄ μέρους, ὅσον καὶ ἡ «Ἀκολουθία τῶν Τριῶν Παίδων», τοῦ Β΄, ἀπεδόθησαν θαυμάσια καὶ ἐκάλυψαν πλήρως τὸν τίτλον τῆς ἐκδηλώσεως: «Ἄνθρωπος καὶ Περιβάλλον - Ὄψεις μέσῳ τῶν Τεχνῶν. Μουσική: Ἀπὸ τὸ Βυζάντιο στὸν Ἑλληνισμό».

Ἀγαπητοί παρόντες, ὁ τὰ πάντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος δημιουργήσας Θεός, ἐδημιούργησε μὲ πολλὴν σοφίαν, μὲ πολλὴν εὐαισθησίαν, μὲ πολλὴν ἀγάπην καὶ μὲ πολλὴν καλαισθησίαν τὸν κόσμον· ἄξιον τῆς σημασίας τῆς λέξεως εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, δηλαδή, κόσμημα! Καὶ κορωνίδα τῆς Δημιουργίας ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον· βασιλέα ἀλλὰ καὶ φύλακα τοῦ κόσμου!

Ἡ ἁμαρτία διετάραξε τὰς σχέσεις τοῦ ἀνθρώπου τόσον μὲ τὸν Θεόν, ὅσον καὶ μὲ τὸν συνάνθρωπον καὶ μὲ τὸν περιβάλλοντα κόσμον, μὲ τὰ γνωστὰ εἰς ὅλους θλιβερὰ ἀποτελέσματα. Ὑπῆρξε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι, δυστυχῶς, τὸ μεγάλο «φάλτσο» εἰς τὴν θαυμαστὴν ἁρμονίαν, τὴν ὁποίαν ἐμελούργησεν ὁ Θεός! Ἀλλ’ ἦλθεν ὁ Χριστὸς καὶ μὲ τὸ βιολὶ τῆς ἀγάπης Του, τὸν Τίμιον Σταυρόν, ἐπλημμύρισε τὰ πάντα
μὲ τὴν παναρμόνιον μελῳδίαν τῆς σωτηρίας!

Συνεχίζων τὸ ἔργον Του ὁ δεύτερος Παράκλητος, τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, ἀδιακόπως διορθώνει τὰς ἰδικάς μας παραφωνίας καὶ μουσουργεῖ τὴν ἀλήθειαν διὰ τῆς ὅλης ζωῆς καὶ τοῦ καθόλου Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας: διὰ τοῦ εὐσεβοῦς δόγματος, τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας, τοῦ καθαροῦ ἤθους, τῆς ἀσκητικῆς διαγωγῆς, τῆς φιλοκαλικῆς θεωρίας, τῆς ἀναγωγικῆς ἱερᾶς τέχνης
(ἁγιογραφίας, ὑμνογραφίας, θεοπρεποῦς μέλους κ.λπ.).

Εἰς τὸ ποσοστὸν ποὺ τὸ πιστεύομεν, τὸ ἀποδεχόμεθα καὶ ἀγωνιζόμεθα φιλοτίμως νὰ τὸ βιώσωμεν, ἡ ἁρμονία ἀποκαθίσταται, ὁ ἄνθρωπος ἄνω θρώσκει, ἡ δημιουργία ὑγιαίνει, ἡ ζωὴ προχωρεῖ, ὁ κόσμος ξαναγίνεται κόσμημα, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔρχεται καὶ ποιεῖ τὰ πάντα καινά, ἅγια καὶ αἰώνια! Ἐνθυμηθῆτε τοὺς Ἁγίους, παλαιοτέρους καὶ νεωτέρους, καὶ θὰ καταλάβετε!

Ὡς Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἔχομεν, ὡς γνωστόν, ἀποδυθῆ καθηκόντως εἰς ἀνυποχώρητον καὶ παγκοσμίου ἐμβελείας ἀγῶνα διὰ τὸν Ἄνθρωπον καὶ διὰ τὸ Περιβάλλον. Μὲ ὅσας δυνάμεις διαθέτομεν, μὲ ἱερὰν ἀγωνίαν καὶ μὲ πολλὴν ἐλπίδα! Αἱ σχετικαὶ πρωτοβουλίαι τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας εἶναι εὐρέως γνωσταὶ
καὶ δὲν θὰ ὁμιλήσωμεν περὶ αὐτῶν.

Θὰ εἴπωμεν μόνον ὅτι χαιρόμεθα ἰδιαίτατα διαπιστοῦντες ὅτι αἱ πρωτοβουλίαι ἡμῶν αὗται ἐκτιμῶνται πρεπόντως καὶ ἐν Ἑλλάδι, τοῦθ’ ὅπερ βεβαιοῖ ἡ ἐκδήλωσις τῆς παρούσης ἑσπέρας, διὰ τὴν ἐπιτυχῆ διοργάνωσιν τῆς ὁποίας καὶ ἀπονέμομεν τὴν Πατριαρχικὴν ἡμῶν εὐαρέσκειαν εἰς τὸν φορέα προγραμμάτων πολιτισμικῆς δράσεως «Ἀνάπλους» καὶ ἰδιαιτέρως
εἰς τὰς ἐριτίμους κυρίας Βασιλείαν Κατσιάνη καὶ Ἀνθήν Βαλσαμάκη.

Προσεπιδηλοῦμεν ὅτι ἀναμένομεν νὰ ἀπολαύσωμεν καὶ τὴν ἑπομένην καλλιτεχνικὴν ἐκδήλωσιν τοῦ «Ἀνάπλου» εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν, εἰς τὰ πλαίσια τῶν ἐκδηλώσεων: «Πόλις: Πολιτιστικὴ Πρωτεύουσα τῆς Εὐρώπης 2010», καὶ θὰ χαρῶμεν νὰ σᾶς ἴδωμεν ὅλους ἐκεῖ, ὅπου ἡ ἕδρα τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ ἡ εὐσεβὴς πηγὴ τοῦ Γένους! Ἐκεῖ ὅπου ἡ Παράδοσις, ὄχι μόνον ἡ μουσική,
ἀλλ’ εἰς ὅλας της τὰς ἐκφάνσεις, ἐξακολουθεῖ, παρὰ τὰς δυσκολίας,
νὰ εἶναι ζῶσα καθημερινὴ πραγματικότης καὶ βίωμα!

Συγχαίρομεν θερμότατα καὶ εὐχαριστοῦμεν τὴν

«Ἑλληνικὴν Βυζαντινὴν Χορῳδίαν»,

τά τε μέλη καὶ τὸν ἱδρυτὴν καὶ διευθυντὴν αὐτῆς φίλτατον κ. Ἀγγελόπουλον, εὐλογοῦμεν δὲ ὁλοθύμως καὶ αὐτοὺς καὶ τὸ ἔργον των, εὐχόμενοι καὶ ἄλλας πολλὰς λαμπρὰς παρουσίας εἰς πολλὰ ἔτη!

Εὐχαριστοῦμεν, ἐπίσης, τὴν ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τοῦ Ἐντιμοτάτου καὶ ἀγαπητοῦ κ. Παναγιώτου Μανιᾶ Ὀργανωτικὴν Ἐπιτροπὴν διὰ τὴν ἐκδήλωσιν ταύτην ὡς καὶ τὴν διοίκησιν τοῦ Μεγάρου Μουσικῆς διὰ τὴν φιλοξενίαν τῆς πρὸς τιμὴν τῆς ἡμετέρας Μετριότητος ἀποψινῆς Συναυλίας, καὶ στρέφομεν μὲ πολλὴν συγκίνησιν τὴν σκέψιν εἰς τὴν ἀλησμόνητον μορφὴν τοῦ ὁραματιστοῦ καὶ δημιουργοῦ τοῦ Μεγάρου, μεγάλου Ἕλληνος Χρήστου Λαμπράκη.

Ἄς εἶναι ἀναπαυμένη ἡ ψυχή του μετὰ τῶν δικαίων καὶ ἡ μνήμη του αἰωνία!

Πρὶν σᾶς ἀποχαιρετίσωμεν, σᾶς εὐχόμεθα πλουσίαν τὴν Θείαν Χάριν κατὰ τὴν διανυομένην ἁγίαν περίοδον τοῦ Κατανυκτικοῦ Τριῳδίου καὶ καταστέφομεν ἅπαντας μὲ τὴν πατρικὴν ἡμῶν εὐχὴν καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου.

Ὁ Θεὸς μαζὶ σας!

Μετά την ομιλία του Πατριάρχου ο Λυκούργος Αγγελόπουλος προσέφερε στον κ. Βαρθολομαίο τον νέο ψηφιακό δίσκο της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας με την Ακολουθία του Περιβάλλοντος.
Αντίτυπα του cd θα δοθούν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο προκειμένου ο Πατριάρχης να τα διανέμει στις ανά τον κόσμο οικολογικές δραστηριότητές του.


πηγή:Ιδιωτική Οδός

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ

φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Την έδρα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών επισκέφθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας έφτασε στο Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο στη μία το μεσημέρι συνοδευόμενος από τους Μητροπολίτες Περγάμου Ιωάννη, Ιταλίας Γεννάδιο και Καρπάθου Αμβρόσιος Ο Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος είχαν ιδιαίτερη συνομιλία σαράντα λεπτών στο γραφείο του κ. Ιερωνύμου.

Αμέσως μετά ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών καλωσορίζοντας τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην αίθουσα του θρόνου τού απηύθυνε την προτροπή
«να νιώθετε σαν στο σπίτι σας όπως και εμείς νιώθουμε
όταν ερχόμαστε στην Κωνσταντινούπολη».



Ο Οικουμενικός Πατριάρχης από τη δική του πλευρά χαρακτήρισε
τη συνάντηση όχι ως απλή και επιβαλλόμενη
από το εκκλησιαστικό πρωτόκολλο,
«αλλά μια αδελφική επίσκεψη αδελφού προς αδελφό».


Ο Αρχιεπίσκοπος δώρισε στον Οικουμενικό Πατριάρχη μια ασημένια κανδήλα, ενώ ο κ. Βαρθολομαίος προσέφερε στον κ. Ιερώνυμο ένα παραδοσιακό ασημένιο Πολίτικο αμφορέα.

...ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΥΣΣΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ

Τα συσσίτια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και της Μ.Κ.Ο «Αλληλεγγύης», στην οδό Σοφοκλέους, επισκέφθηκε το μεσημέρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, συνοδευόμενος από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο.

Οι δύο Προκαθήμενοι μοίρασαν φαγητό στους απόρους, μετανάστες και ενδεείς που καθημερινά τρέφονται με την φροντίδα της Εκκλησίας.



Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος τόνισε:
«Η Εκκλησία δείχνει τον σεβασμό προς το ανθρώπινο πρόσωπο και την αξιοπρέπεια, με αγάπη και διακριτικότητα χωρίς να ταπεινώνει και να εξευτελίζει τους συνανθρώπους μας.
Αποχωρώ συγκλονισμένος από αυτά που είδα και έζησα».
πηγή:Φώς Φαναρίου

Η ένοχη σιωπή:Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης


Επιτρέψτε μου παρακαλώ σήμερα μία δημόσια εξομολόγηση
αν και θα μπορούσα να πω πως όλα τα κείμενα που υπογράφω
είναι άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερα εξομολογητικά.

Σε κάποιο προηγούμενο άρθρο μου είχα γράψει

για μία ανεπίτρεπτη σιωπή των ιθυνόντων.


Είναι γεγονός ότι υπάρχει μία ισχυρή πλειοψηφία που σιωπά και παρακολουθεί από μακριά. Η ηχηρή ουδετερότητα κάποιων -πολλών- καλοβολεμένων
είναι αρκετά ενοχλητική.

Πρόκειται για καλούς ανθρώπους που λένε “ναι” σε όλα,
για να τα πηγαίνουν καλά με όλους και να περνάνε καλά.


Δεν γνωρίζω, αλήθεια, πόσο καλοί μπορεί να είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όταν μάλιστα έχουν και υπεύθυνες θέσεις και δε θέλουν να τα χαλάσουν με κανέναν.

Να μην έχεις άποψη για τίποτε, να σιωπάς συνεχώς, να συμφωνείς και όταν δεν συμφωνείς, μόνο και μόνο για να περνάς καλά, είναι άνανδρο και ανέντιμο.

Ακόμη και όταν προσκαλούνται για να μιλήσουν και κοιτούν πώς να περάσει η ώρα για να μη μιλήσουν είναι τραγικό.

Άνθρωποι υπεύθυνοι για να παρουσιάζονται καλοντυμένοι σε πανηγύρια, εορτές και τελετές, χρόνια τώρα, δίχως καμία αναφορά στην κατηφόρα του τόπου.

Ο κόσμος να περιμένει εναγώνια να υψωθεί μια φωνή σοβαρή, συνετή, σεμνή, διακριτική, γνήσια, αληθινή, όταν όλα γύρω καταστρέφονται, και να ακούς λόγους περί ωραίας και ιερής σιωπής.

Ο φόβος να κατατεθεί νηφάλια γνώμη, που δεν θα χαϊδεύει αυτιά,
δεν θα πρέπει να υπάρχει σε κρίσιμες στιγμές.

Δεν είναι ώρα για κρυφτό και απομόνωση.

Δεν μπορεί να ψηφίζεις δίχως γνώση, μελέτη και προσοχή.

Να συμφωνείς συνεχώς με τους προλαλήσαντες σε ένα διαβουλευμένο σώμα
δεν νομίζω ότι είναι σοβαρό.


Να απέχεις από τους αγώνες των επαγγελματικών κλάδων,
να δίνεις χώρο σ’ αυτούς που δεν θέλεις να ακούς και να σε εκπροσωπούν.

Όσοι δεν μιλούν δίνουν τη θέση τους σε αυτούς που δεν πρέπει να μιλούν.

Από καιρό έχουν γεμίσει τα τηλεοπτικά παράθυρα από “μαϊντανούς”
και “παπαγαλάκια” που μιλούν ακατάσχετα, κρίνοντας εύκολα τους πάντες και τα πάντα.

Είναι ανάγκη να λύσουν τη σιωπή τους ορισμένοι ιθύνοντες,
για να πληροφορήσουν υπεύθυνα τους σε μεγάλη απορία ευρισκόμενους.

Υπάρχει σιωπή κακή, νοσηρή, φοβισμένη, ένοχη, αδικαιολόγητη.

Ο κόσμος δεν είναι κουτός. Δεν ξεγελιέται εύκολα πάντοτε.

Να τη χαρακτηρίζεις τη σιωπή ως προερχόμενη από σεμνότητα και ταπεινότητα
δεν πείθεις, όταν όλα καίγονται γύρω σου τόσο γρήγορα.

Η φλυαρία, η κενολογία, η αερολογία, η περιττολογία και η κουτοπονηρία κάποιων αφελών δεν δικαιολογεί την επικίνδυνη σιωπή άλλων.

Η σιωπή δεν είναι πάντοτε η καλύτερη στάση, λύση, άμυνα και επιλογή.

Η απεραντολογία δεν είναι έξυπνη τοποθέτηση, αλλά κουράζει, φθείρει και εκθέτει.

Οι τοιουτοτρόπως σιωπούντες και φλυαρούντες λαθεύουν σίγουρα και αφήνουν το χώρο για άλλους επιτήδειους πονηρούς.


Είναι καιρός να ψάξουμε και να βρούμε το μέτρο, τη μέση οδό, την ισορροπία.

Τη λογική, τη σοβαρότητα, τη σύνεση, την αρμονία και τη συνεννόηση.

Ο δολοφονημένος στην Αμερική, για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, νέγρος πάστορας Μάρτιν Λούθερ Κιγκ είχε πει μια σοφή κουβέντα:

“Η γενιά μας θα πρέπει να απολογηθεί,
όχι τόσο για τις κακές πράξεις των μοχθηρών ανθρώπων,
όσο για την αποτρόπαιη σιωπή των καλών ανθρώπων…”.

Δεν πρέπει να απολογηθούμε; Υπερβάλλει; Δεν έχει δίκιο;

Για τις κακίες των συνανθρώπων μας έχουμε ένα ποσοστό ευθύνης,
γιατί δεν τους συνδράμαμε στο αγαθό καθόλου.


Εμείς, οι υποτιθέμενοι καλοί, γιατί δεν αφήσαμε την ανεμελιά,
τη νωθρότητα, το χουζούρι, το βόλεμα,
την ησυχία μας απέναντι
στα μεγάλα προβλήματα των γύρω δυστυχισμένων, αναγκεμένων, πονεμένων και ταλαιπωρημένων αδελφών μας;


Εμείς, οι τόσο καλοί, συχνά ακολουθήσαμε μία καλά επιλεγμένη σιωπή, η οποία τελικά ήταν αποτρόπαιη, αφού βασάνισε παραμελημένους πλησίον.

Η σιωπή μερικές φορές σε υψηλά επίπεδα ανθρώπων
είναι χειρότερη από τη βλασφημία.


Να με συγχωρείτε για την αυθόρμητη αυτή εξομολόγηση.

Από καιρό τα σκεφτόμουν και ήθελα να τα πω.

Έχει δίκιο ο Μάρτιν Λούθερ Κιγκ.

Βέβαια ως μοναχός θα έπρεπε να σιωπώ.

Να που σιωπούν άλλοι, που δεν είναι μοναχοί.

Μετανιώνεις πάλι που μίλησαν, γιατί τα έκαναν θάλασσα.

Ας κινείται κανείς κατά συνείδηση και όχι φοβούμενος,

ντρεπόμενος και δειλιάζοντας συνεχώς, καταθέτοντας λόγο ανυπόκριτο, εγκάρδιο, αληθινό, δίχως εκπτώσεις, χαϊδολογήματα γλυκανάλατα και αναμασήματα κουραστικά.

εφημερίδα
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Διψάνε, πεινάνε, θρηνούν!


Ετοιμαζόμαστε για σπατάλη των αισχρών αποκριάτικων εκδηλώσεων.

Και αλλού πενθούν!


Στην Αϊτή εκατομμύρια αδελφοί μας ζουν
πρωτοφανή τραγωδία σεισμός της 13ης Ιανουαρίου
ισοπέδωσε σχεδόν την πρωτεύουσα Πόρτ-ο-Πρένς.

Υπάρχουν φόβοι, ότι οι νεκροί, θα φτάσουν τις 200.000.


Άστεγοι, πεινασμένοι, διψασμένοι,άυπνοι, ζητάνε βοήθεια.


Ο πόνος τους θα γίνη άραγε φρένο στη δική μας
ορμή για κατανάλωση και οργιώδη διασκέδαση;


Όταν ο Αλέξανδρος προέλαυνε στην έρημο της Μικράς Ασίας
κι ο στρατός διψούσε, κάποιος του πρόσφερε ένα λαγήνι νερό.


Εκείνος το έχυσε μπροστά στα μάτια όλων.


Για να δείξη ότι οι θυσίες δεν κάνουν μόνο οι στρατιώτες αλλά και ο βασιλιάς.


Ο δικός μας Βασιλιάς θυσιάστηκε.


Εμείς τι θα θυσιάσουμε για τους πονεμένους της Αϊτής;

"Ιωάννης Βαπτιστής"
Φεβρουάριος 2010

Ιερά Αγρυπνία θα τελεσθεί σήμερα το βράδυ στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Βονίτσης επί τη αναμνήσει της επισκέψεως της Κάρας του Αγίου Ραφαήλ

Εις ανάμνησιν της επισκέψεως της Τιμίας Κάρας

του Αγίου Νεοφανούς Μεγαλομάρτυρος Ραφαήλ του εν Μυτιλήνη
(Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος Βονίτσης 10-2-2009)

σήμερα το βράδυ

θα τελεσθεί Ιερά Αγρυπνία

στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος στην Βόνιτσα.

Στις ιερές ακολουθίες θα προστή ο αγαπητός
Μέγας Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου

π. Κύριλλος Συκής

ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης.

Κατά την διάρκεια της Ιεράς Αγρυπνίας
και της Θείας Λειτουργίας της Κυριακής τής Απόκρεω
(7 Φεβρουαρίου)

θα εκτεθεί τμήμα του ιερού λειψάνου
του Αγίου Ραφαήλ του Νεοφανούς.

Εθελοντική αιμοδοσία θα πραγματοποιηθεί σήμερα και από ώρα 8:00π.μ. έως 14:30μ.μ. στο Παπαστράτειο Μέγαρο Αγρινίου

Ο Σύλλογος Εθελοντών Αιμοδοτών Αγρινίου
διοργανώνει
Ομαδική Εθελοντική Αιμοδοσία
σήμερα
και από ώρα 8:00 το πρωί μέχρι 14.30 το μεσημέρι
στο Παπαστράτειο Μέγαρο Αγρινίου.

Πρόσφερε αίμα Κάνε μια καρδιά

να κτυπά

Αξίζει τον κόπο...

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010

Μέγα καὶ φοβερόν, Μυστήριον καὶ ξένον! ὁ πάντα περιέπων, καὶ βρέφη διαπλάττων, ὡς βρέφος ἀγκαλίζεται

Ὁ τοῖς Χερουβὶμ ἐποχούμενος,
καὶ ὑμνούμενος ὑπὸ τῶν Σεραφίμ,
σήμερον τῷ θείῳ Ἱερῷ
κατὰ νόμον προσφερόμενος,
πρεσβυτικαῖς ἐνθρονίζεται ἀγκάλαις,
καὶ ὑπὸ Ἰωσὴφ εἰσδέχεται δῶρα θεοπρεπῶς,
ὡς ζεῦγος τρυγόνων τὴν ἀμίαντον Ἐκκλησίαν,
καὶ τῶν ἐθνῶν τὸν νεόλεκτον λαόν,
περιστερῶν δὲ δύο νεοσσούς,
ὡς ἀρχηγὸς Παλαιᾶς τε καὶ Καινῆς.
Τοῦ πρὸς αὐτὸν χρησμοῦ δὲ Συμεών,
τὸ πέρας δεξάμενος,
εὐλογῶν τὴν Παρθένον,
Θεοτόκον Μαρίαν,
τὰ τοῦ πάθους σύμβολα τοῦ ἐξ αὐτῆς προηγόρευσε,
καὶ παρ' αὐτοῦ ἐξαιτεῖται τὴν ἀπόλυσιν βοῶν
·
Νῦν ἀπολύεις με Δέσποτα,
καθὼς προεπηγγείλω μοι,
ὅτι εἶδόν σε τὸ προαιώνιον φῶς,
καὶ Σωτῆρα Κύριον
τοῦ Χριστωνύμου λαοῦ.

Συντετριμμένης καρδίας τὸν στεναγμόν, ἐπακούσας Δέσποτα, τῆς ψυχῆς μου τὴν δεινήν, συντριβὴν θεράπευσον εὐχαῖς, τοῦ Ὁσίου Χριστέ, ὡς παντοδύναμος


Πηλουσιώτα, χαίρε χαίρε πολλά μοι,
Tον πηλόν εκδύς, και χαράς τυχών ξένης.
Eν δ’ Iσίδωρον έθεντο τετάρτη σήματι λυγρώ.

Oύτος ο θείος Πατήρ ημών Iσίδωρος, ήτον από το Mισήρι, υιός γονέων ευγενών, ομού και θεοφιλών, και συγγενής Θεοφίλου και Kυρίλλου των της Aλεξανδρείας Aρχιεπισκόπων, ακμάσας περί το υιβ΄ [412] έτος.

Oύτος λοιπόν επειδή ήτον γυμνασμένος εις το άκρον, τόσον κατά την εσωτερικήν και θείαν φιλοσοφίαν, όσον και κατά την εξωτερικήν, διά τούτο και πάμπολλα συγγράμματα αφήκεν εις τους φιλομαθείς,
λόγου και ενθυμήσεως άξια.

Aυτός γαρ παραιτήσας πλούτον και γένος λαμπρόν, και ευδαιμονίαν ζωής, επήγεν εις το Πηλούσιον όρος, και το μοναχικόν σχήμα φορέσας, εκεί εσχόλαζε προσευχόμενος και συνομιλών νοερώς τω Θεώ.

Aπό εκεί δε, εδίδασκε και όλην την οικουμένην, και εφώτιζεν αυτήν με τους θείους λόγους του.

Tους αμαρτάνοντας, εις μετάνοιαν επιστρέφων.

Tους εναρέτους, εις την αρετήν επιστηρίζων.

Tους απειθείς, παρακινών εις ευπείθειαν.

Kαι με το αυστηρόν των ελέγχων του, και αυτούς τους ιδίους βασιλείς ενθυμίζων και νουθετών, εις το συμφέρον της οικουμένης.

Kαι διά να ειπούμεν καθολικώς, εις όλους εκείνους οπού ερώτων αυτόν απορίας εκ των αγίων Γραφών,
σοφωτάτας έδιδε τας λύσεις και ερμηνείας.

Λέγουσι δέ τινες, ότι αι επιστολαί του θείου τούτου Πατρός
είναι έως δέκα χιλιάδες
.

Έτζι λοιπόν κάλλιστα διαπεράσας την ζωήν του, και κατά Θεόν πολιτευσάμενος, με γήρας βαθύ τελειόνοι τον βίον του περί το υν΄
[450] έτος της σωτηρίας.


πηγή:
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού.
Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005

"Ἐν νόμου, σκιᾷ καὶ γράμματι, τύπον κατίδωμεν οἱ πιστοί, πᾶν ἄρσεν τὸ τὴν μήτραν διανοῖγον, ἅγιον Θεώ..."



Η εντολή του Θεού ήταν σαφής:
"αγίασόν μοι πάν πρωτότοκον πρωτογενές διανοίγον πάσαν μήτραν".

Αυτή η εντολή ταυτόχρονα είναι προφητεία, που αναφέρεται στην σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού και δεν έχει απόλυτη εφαρμογή
σε κάθε πρωτότοκο αρσενικό παιδί.

Το χωρίο αυτό δεν έχει απόλυτη σχέση με τις γεννήσεις των άλλων πρωτοτόκων,
γιατί κανείς άνθρωπος, ούτε ο πρωτότοκος, ανοίγει την μήτρα της μητέρας του.

Ο Μέγας Αθανάσιος σε σχετική ομιλία του λέγει
ότι δεν ανοίγουν τα βρέφη την μήτρα της μητέρας τους,
"αλλ΄η ανδρός πρός την γυναίκα συνέλευσις".


Η μήτρα ανοίγει κατά την συνέλευση του ανδρογύνου
και την σύλληψη του παιδιού.

Μόνον ο Χριστός άνοιξε την μήτρα της μητέρας Του,
χωρίς βεβαίως να καταστρέψη την παρθενία,
αφού την άφησε και πάλιν κεκλεισμένη.
"Όταν μηδενός έξωθεν κρούαντος, αυτό το βρέφος έσωθεν διανοίγει".

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης,
αφού αναφέρει ότι αυτό που γινόταν στην Παλαιά Διαθήκη ήταν τύπος της Γεννήσεως του Χριστού, στην συνέχεια λέγει ότι μόνο ο Χριστός
άνοιξε την παρθενική μήτρα:
"θεοπρεπώς και υπέρ κατάληψιν.


Ανοίξας γαρ αυτήν εν τω γεννάσθαι,
κεκλεισμένην πάλιν διεφύλαξεν,

ώσπερ ήν πρό του συλληφθήναι και γεννήσαι".


Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου
"Οι Δεσποτικές Εορτές"

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος:"Άλλα τα ρήματα του μετανοούντος , και άλλα τα δώρα του δεχομένου την μετάνοιαν..."


Και ερώ, πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν, και ενώπιον σου,
και ούκ έτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου,
ποίησόν με ώς ένα των μισθίων σου.


Άλλα τα ρήματα του μετανοούντος ,
και άλλα τα δώρα του δεχομένου την μετάνοιαν.


Ο από αμαρτιών είς μετάνοιαν ερχόμενος, ού φαντάζεται βασιλείαν ουρανών,
ούκ άξιον εαυτόν κρίνει ζωής αιωνίου,
αλλά μόνην μίαν έχει προσευχήν ρυσθήναι από γεένης.


Αυτός μέν ούν μικρά προσδοκά,
ο δέ Θεός άφθονον αυτώ τον πλούτον της ευεργεσίας χαρίζεται.


Αλλ΄ ώ του θαύματος!

Επενόησε μόνον την μετάνοιαν,
και ο πατήρ ευθέως έφθασε τη φιλανθρωπία.


Ούκ ανέμεινε δέξασθαι τα ρήματα της εξομολογήσεως
αλλά προέλαβε την αίτησιν, κατά το ειρημένον,
πριν επικαλέση με, ερώ,

Ιδού πάρειμι.


Είδε τον υιόν μακρόθεν ερχόμενον, και υπήντησεν αυτώ.


Οράς, πως φθάνει η φιλανθρωπία την μετάνοιαν;


Του έν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου

λόγος: "εις τον άσωτον υιόν, και περί μετανοίας,
και είς το ξύλον γνωστόν καλού και πονηρού, και εις τον ληστήν"

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ

φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

«Ο ρόλος της Ορθοδοξίας εις την αντιμετώπισιν της παγκοσμίου οικολογικής κρίσεως»

Eξοχώτατε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας,

Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος κύριε Ιερώνυμε

Ιερώτατοι άγιοι αδελφοί,

Ελλογιμώτατε κ. Πρόεδρε της Ακαδημίας Αθηνών,

Ερίτιμοι κυρίαι και αξιότιμοι κύριοι!

Η ευγενώς απευθυνθείσα πρόσκλησις προς την ημετέραν Μετριότητα όπως ομιλήση σήμερον από του βήματος του ανωτάτου πνευματικού ιδρύματος της χώρας ταύτης παρέχει εις ημάς την ευκαιρίαν να μεταφέρωμεν προς την εκλεκτήν αυτήν ομήγυριν και δι αὐτῆς προς πάντα τον πεφιλημένον Ελληνικόν λαόν την αγάπην και την ευλογίαν της Μητρός Εκκλησίας, του ιερού αιωνοβίου θεσμού του Γένους, του ιστορικού και μαρτυρικού Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ευχαριστούμεν θερμώς τους αξιοτίμους οργανωτάς της σημερινής ομιλίας δια την απευθυνθείσαν εις ημάς πρόσκλησιν, ως και την Ακαδημίαν Αθηνών δια την παραχώρησιν του βήματος αυτής εις την ημετέραν Μετριότητα, την οποίαν έχει ευμενώς τιμήσει και δια της ιδιότητος του επιτίμου αυτής μέλους.

Αγαπητοί παρόντες,

Αποτελεί πλέον κοινόν τόπον η αναγνώρισις της κρισιμότητος του οικολογικού προβλήματος, το οποίον αντιμετωπίζει σήμερον η ανθρωπότης. Επιστήμονες, πολιτικοί και πάσης φύσεως μελετηταί των φυσικών φαινομένων του πλανήτου μας συμπίπτουν εις την διαπίστωσιν ότι η ζωή εις αυτόν απειλείται με καταστροφήν, εάν συνεχισθή η παρούσα κατάστασις.

Η συνεχιζομένη εξαφάνισις πολλών ειδών, η αποψίλωσις των δασών, η ραγδαία τήξις των πάγων της Αρκτικής, η συνεχιζομένη μόλυνσις της ατμοσφαίρας και αι σοβαραί κλιματικαί μεταβολαί, τας οποίας προκαλεί το λεγόμενον «φαινόμενον του θερμοκηπίου», πάντα ταύτα σηματοδοτούν τον σοβαρώτατον κίνδυνον, τον οποίον αντιμετωπίζει εις τας ημέρας μας το φυσικόν μας περιβάλλον. Ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών προσπαθεί να συνεγείρη τας συνειδήσεις των λαών και να οδηγήση τας κυβερνήσεις των -ανεπιτυχώς, φευ(!), ως απεδείχθη προσφάτως εις Κοπεγχάγην- εις την λήψιν μέτρων, τα οποία θα περιορίζουν τα αίτια της επικινδύνου ταύτης καταστάσεως.

Πολλαί μη κυβερνητικαί οργανώσεις αξιεπαίνως αγωνίζονται επίσης δια την διάσωσιν του πλανήτου μας. Οι πάντες αναγνωρίζομεν πλέον την κρισιμότητα του οικολογικού προβλήματος, αν και, ακόμη και την στιγμήν αυτήν, ολίγοι και ολίγα πράττομεν δια την αντιμετώπισίν του.


Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον δύναται εν ταπεινώσει να καταθέση ότι ήδη εις χρόνον γενικής αδιαφορίας διείδε τον επερχόμενον κίνδυνον και προσεπάθησε να υψώση την φωνήν του ποιούμενον έκκλησιν εις συνεργασίαν όλων των πνευματικών δυνάμεων προς αντιμετώπισιν της επερχομένης κρίσεως. Κατά το έτος 1989, πρώτον αυτό εξ όλων των Χριστιανικών Εκκλησιών και θρησκευτικών δογμάτων, δια στόματος του αοιδίμου προκατόχου ημών Πατριάρχου Δημητρίου απηύθυνε Μήνυμα προς τους ορθοδόξους πιστούς και πάντα άνθρωπον καλής θελήσεως να σεβασθούν το φυσικόν περιβάλλον, περιορίζοντες την ευδαιμονιστικήν μανίαν, η οποία επιθέτει βάρη δυσβάστακτα εις την φύσιν και ανατρέπει τους νόμους και τον ρυθμόν της λειτουργίας της.

Ως υπόδειγμα δε συμπεριφοράς και πηγήν εμπνεύσεως προέτεινε το ήθος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το οποίον δια της λειτουργικής ζωής, που καθαγιάζει την κτίσιν, και της ασκητικής παραδόσεως, η οποία περιορίζει εις το άκρως αναγκαίον τας απαιτήσεις του ανθρώπου από το φυσικόν του περιβάλλον, επί αιώνας ήδη διεμόρφωσε την δέουσαν στάσιν του ανθρώπου έναντι της φύσεως.

Δια του ιδίου Μηνύματος ο αοίδιμος Πατριάρχης ανεκήρυττε την 1ην Σεπτεμβρίου εκάστου έτους, εορτήν της Ινδίκτου εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, ως ημέραν προσευχών πάντων των Ορθοδόξων δια την προστασίαν του φυσικού περιβάλλοντος, και ανέθετεν εις αγιορείτην υμνογράφον την σύνταξιν ειδικής Ιεράς, προς τούτο, Ακολουθίας.

Αλλά δεν ηρκέσθη εις τούτο το Οικουμενικόν Πατριαρχείον. Προς κινητοποίησιν και των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών συνεκάλεσε το έτος 1991 Πανορθόδοξον Συνέδριον δια την προστασίαν του φυσικού περιβάλλοντος εν Κρήτη παρουσία και του Πρίγκηπος Φιλίππου του Εδιμβούργου ως Προέδρου του Ταμείου Προστασίας δια την φύσιν (WWF) και υπό την προεδρίαν του Σε. Μητροπολίτου Περγάμου κυρίου Ιωάννου. Εν συνεχεία διωργάνωσε δια της συνεργασίας της Οργανώσεως «Κύκλος της Πάτμου» σειράν διεθνών Συμποσίων υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εξεχουσών προσωπικοτήτων, ως ο Πρίγκηψ Φίλιππος του Εδιμβούργου, οι εκάστοτε Πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ο Γενικός Γραμματεύς του ΟΗΕ.

Τα Συμπόσια αυτά διεξήχθησαν εν πλω εις την Πάτμον (1995), εις την Μαύρην Θάλασσαν (1997), εις τον Δούναβιν (1999), εις την Αδριατικήν (2002), εις την Βαλτικήν (2003), εις τον Αμαζόνιον (2006), εις την Αρκτικήν (2007) και προσφάτως (2009) εις τον ποταμόν Μισισσιπή των Η.Π.Α.

Τα Συμπόσια διοργανώνει ειδική επιστημονική επιτροπή υπό την προεδρίαν του Σεβ. Μητροπολίτου Περγάμου κυρίου Ιωάννη, συμμετέχουν δε εις αυτά διακεκριμένοι επιστήμονες και θρησκευτικοί ηγέται από τον κόσμον, συσκεπτόμενοι και αναζητούντες τρόπους συνεργασίας μεταξύ επιστήμης και θρησκείας προς αντιμετώπισιν της οικολογικής κρίσεως.

Η δια του διεθνούς Τύπου προβολή των Συμποσίων τούτων κατέστησεν αυτά ευρέως γνωστά, εις εν δε εκ τούτων, το της Αδριατικής, ο αείμνηστος Πάπας της Ρώμης Ιωάννης Παύλος Β’ και η ημετέρα Μετριότης υπεγράψαμεν από κοινού Διακήρυξιν περί της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, η οποία μετεδόθη δια των μέσων επικοινωνίας διεθνώς και εσχολιάσθη ευρέως.

Εκτός τούτων, και προς ενημέρωσιν των κληρικών της Ορθοδόξου Εκκλησίας και καλλιέργειαν οικολογικής συνειδήσεως μεταξύ των πιστών δια της κατηχήσεως και της όλης ποιμαντικής διακονίας, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον διωργάνωσε σειράν οικολογικών σεμιναρίων εν Χάλκη, δια της συμμετοχής ορθοδόξων κληρικών εκ διαφόρων χωρών και Εκκλησιών. Επί δε το πρακτικώτερον, ανεπτύχθησαν διάφοροι πρωτοβουλίαι, ως η προώθησις της βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας εις Ιεράς Μονάς, με εξέχον παράδειγμα την Ιεράν Μονήν Χρυσοπηγής εν Χανίοις, η οικολογική δασική διαχείρισις εν Αγίω Όρει κλπ. .

Αι οικολογικαί πρωτοβουλίαι του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν περιορίζονται εις την διεξαγωγήν επιστημονικών και διαθρησκειακών συνεδρίων ή εις άλλας ενεργείας ως αι προμνημονευθείσαι. Η διατύπωσις ειδικωτέρων παρεμβάσεων και εκκλήσεων δι οἰκολογικήν συνείδησιν και εγρήγορσιν προς την διεθνή κοινότητα αποτελεί διαρκές μέλημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως έκφρασιν της αγωνίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας δια την οικολογικήν κρίσιν, αλλά και ως μέσον ασκήσεως πιέσεως δια την ανάληψιν δράσεως υπό πάντων
και μάλιστα των προς τούτο αρμοδίων.

Η πλέον πρόσφατος τοιαύτη έκκλησις διετυπώθη τον παρελθόντα Δεκέμβριον εξ αφορμής της Παγκοσμίου Διασκέψεως δια την κλιματικήν αλλαγήν εις Κοπεγχάγην της Δανίας. Δια προσωπικής μας επιστολής προς τους ηγέτας των είκοσι εκ των οικονομικώς ισχυροτέρων, αλλά και πλέον ρυπογόνων, κρατών εξεφράσαμεν την ιδικήν μας αγωνίαν, αλλά και την κραυγήν εκατομμυρίων συνανθρώπων μας από κάθε γωνίαν της γης, δια την ανάγκην γενναίων δεσμεύσεων μειώσεως των εκπομπών αερίων ρύπων,
οι οποίοι επιδεινώνουν την κλιματικήν αλλαγήν.

Δύο μήνας ενωρίτερον, επί τη ευκαιρία της προπαρασκευαστικής Διασκέψεως εις Μπανγκόκ της Ταϋλάνδης, είχομεν επίσης αποστείλει έκκλησιν προς την διεθνή Κοινότητα δια την διατύπωσιν κατευθύνσεων προς επίτευξιν νομικώς δεσμευτικής συμφωνίας εις Κοπεγχάγην. Αν και, δυστυχώς, δεν κατέστη δυνατή η επίτευξις τοιαύτης νομικώς δεσμευτικής συμφωνίας εις την Διάσκεψιν της Κοπεγχάγης, η εντυπωσιακή διεθνής κινητοποίησις και η συμμετοχή πολλών εκ των ηγετών των ισχυροτέρων κρατών, γεννούν την ελπίδα ότι η φωνή όλων δια την αντιστροφήν της καταστροφικής περιβαλλοντικής πορείας της ανθρωπότητος θα ενισχυθή περαιτέρω και θα γίνη σεβαστή. Εις την γενναίαν αυτήν παγκόσμιον προσπάθειαν δια την αναχαίτισιν της οικολογικής κρίσεως
το Οικουμενικόν Πατριαρχείον θα συνεχίση με προσήλωσιν
και συνέπειαν την ταπεινήν συμβολήν του.

Αλλ' εις την σκέψιν πολλών εξ υμών, εκλεκτή ομήγυρις, θα πλανάται ίσως το ερώτημα: ποίαν σχέσιν δύναται να έχη ένας αμιγώς εκκλησιαστικός θεσμός, ως είναι το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, το οποίον απέχει σταθερώς πάσης αναμίξεως εις την πολιτικήν, προς το οικολογικόν πρόβλημα; Δεν αποτελεί το θέμα τούτο αρμοδιότητα των κυβερνήσεων, των επιστημόνων και των τεχνοκρατών; Τι δύναται να συνεισφέρη η Εκκλησία εις την αντιμετώπισιν ενός τοιούτου προβλήματος;

Το ερώτημα αυτό δεν είναι δυνατόν να αποδοθή παρά εις έλλειψιν κατανοήσεως τόσον του βαθυτέρου περιεχομένου της οικολογικής κρίσεως όσον και της αποστολής της Εκκλησίας εις τον κόσμον. Επ αυτού θεωρούμεν αναγκαίον να υπενθυμίσωμεν τα ακόλουθα:

Εν πρώτοις, δεν πρέπει να αγνοήται ούτε να παραβλέπεται το γεγονός ότι η οικολογική κρίσις είναι εις την ουσίαν της και εις την γενεσιουργόν αιτίαν της κρίσις πνευματική και ηθική. Υπάρχει μάλιστα και η άποψις ότι υπεύθυνος δια την εμφάνισιν της οικολογικής κρίσεως ιστορικώς είναι ο Χριστιανισμός, όπως αυτός εξεφράσθη κυρίως εις την Δύσιν δια της αναδείξεως του ανθρώπου εις κυρίαρχον της φύσεως.

Την γνώμην αυτήν διετύπωσε πρώτος ο Αμερικανός ιστορικός Lynn White εις το περιοδικόν Science το 1967, αποτελεί δε έκτοτε κοινώς αποδεκτήν θέσιν των ασχολουμένων περί την ιστορίαν του οικολογικού προβλήματος. Κατά την άποψιν αυτήν, η Δυτική Εκκλησία και Θεολογία, χρησιμοποιούσαι την βιβλικήν ρήσιν της εντολής του Θεού προς τους πρωτοπλάστους: «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε της γης» (Γεν. 1, 28), παρώτρυναν τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν την φύσιν ως κυρίαρχοι και εξουσιασταί μέχρι τοιούτου σημείου ώστε δια του Καλβινισμού, τον οποίον, ως γνωστόν, ο Max Weber συνδέει προς την γένεσιν και ανάπτυξιν του καπιταλισμού, η φύσις να υποταγή πλήρως εις την απληστίαν του ανθρώπου δια την αύξησιν και συσσώρευσιν υλικών αγαθών.

Ούτω, συντελούντων και άλλων παραγόντων εις την διαμόρφωσιν της Δυτικής Θεολογίας, ως είναι η αντίληψις περί του ανθρώπου ως του μόνου νοήμονος όντος, δυναμένου να μεταχειρίζεται τον υλικόν κόσμον ως οιονεί πρώτην ύλην δια την ικανοποίησιν των αναγκών του, εφθάσαμεν εις την σημερινήν κατάστασιν, εις την οποίαν η φύσις στενάζει κυριολεκτικώς υπό το πέλμα του ανθρώπου.

Εάν, συνεπώς, η θρησκεία υπό την συγκεκριμένην αυτήν μορφήν κατώρθωσε να επηρεάση τόσον βαθέως τον άνθρωπον ώστε να οδηγηθή εις την παρούσαν οικολογικήν κρίσιν, είναι προφανές ότι δύναται να συντελέση και εις την θεραπείαν του κακού, κατά την γνωστήν ρήσιν: «ο τρώσας και ιάσεται».

Πράγματι, η Χριστιανική πίστις και θεολογία διαθέτει και το αντίδοτον της οικολογικής κρίσεως, φρονούμεν δε ότι τούτο όλως ιδιαιτέρως ισχύει δια την Ορθόδοξον πίστιν και θεολογίαν. Επ' αυτού αι ακόλουθοι παρατηρήσεις δύνανται να χρησιμεύσουν ως ενδεικτικά στοιχεία της προσφοράς, την οποίαν καλείται να συνεισφέρη η Ορθοδοξία εις την κοινήν προσπάθειαν υπερβάσεως της οικολογικής κρίσεως.

Πρώτιστον στοιχείον, χαρακτηριστικόν της Ορθοδόξου θεολογίας, είναι ότι ο κόσμος, ως δημιουγηθείς υπό του Θεού, και μάλιστα «εκ του μηδενός», αποτελεί κτίσιν και δωρεάν του Θεού προς τον άνθρωπον «εργάζεσθαι και φυλάσσειν αυτόν» (Γεν. 2, 15), επ' ουδενί δε λόγω ιδιοκτησίαν του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι «οικονόμος» και διαχειριστής της κτίσεως και δεν έχει το δικαίωμα να την χρησιμοποιή κατά το δοκούν, πολλώ δε μάλλον να την καταστρέφη.

Ο κόσμος, κατά τους Πατέρας της Εκκλησίας, αποτελεί ενότητα όντων, τα οποία έχουν έκαστον τον ίδιον «λόγον», οι δε «λόγοι των όντων», όπως τους αποκαλεί ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, συνιστούν ενιαίον σύνολον, μίαν αρμονίαν, ένα «κόσμον»,
όπως προσφυώς δηλώνει ο όρος ούτος.

Η κοσμολογία των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας δεν επιτρέπει, συνεπώς, καμμίαν υποτίμησιν του φυσικού κόσμου από τον άνθρωπον. Η λογικότης του ανθρώπου δεν υπονοεί ότι τα άλλα όντα στερούνται «λόγου υπάρξεως». Ως δημιουργήματα του Θεού όλα τα όντα έχουν τον ιδικόν των «λόγον» εντός του Λόγου του Θεού, εν τω οποίω και ενούνται εις μίαν αρμονίαν. Κατ ἄλλους Πατέρας, ως οι Καππαδόκαι και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Θεός δια των ενεργειών Του διαπερνά όλην την κτίσιν, και, κατά συνέπειαν, υπάρχει τι το ιερόν εις όλα τα όντα.

Την αντίληψιν αυτήν περί της ιερότητος του υλικού κόσμου ετόνισεν ιδιαιτέρως η Ορθόδοξος Παράδοσις εν συνδυασμώ προς το μυστήριον της θείας ενανθρωπήσεως. Επί της βάσεως αυτής υπεστηρίχθη και η προσκύνησις των ιερών εικόνων, η οποία εδογματίσθη από την Ζ’ Οικουμενικήν Σύνοδον.

Ούτως, ο σθεναρός υπέρμαχος των ιερών εικόνων Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός τονίζει την ιερότητα της ύλης δια της γνωστής του ρήσεως: «και σέβων ου παύσομαι την ύλην, δι ἧς η σωτηρία μου είργασται», αναφερόμενος ακριβώς εις το γεγονός της ενσαρκώσεως του Χριστού.
Ο σεβασμός, λοιπόν, των ιερών εικόνων, ο οποίος είναι τόσον χαρακτηριστικός της ευλαβείας των Ορθοδόξων, ενέχει τεραστίαν οικολογικήν σπουδαιότητα. Δια των ιερών εικόνων δηλούται σαφώς ότι ο υλικός κόσμος μετέχει εις την ζωήν του ιδίου του Θεού δια του ανθρώπου και του ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου του Θεού. Ο άνθρωπος, ως το κατ' ἐξοχήν λογικόν ον της Δημιουργίας, καλείται να λάβη εις χείρας του τον υλικόν κόσμον και να τον αναπλάση εις ωραιότητα, όπως ακριβώς συμβαίνει εις την Τέχνην. Το λογικόν του ανθρώπου αναδεικνύεται όχι όταν κατακερματίζη τον υλικόν κόσμον, δια να αντλήση οφέλη εξ αυτού, αλλά κυρίως όταν συνθέτη τα επί μέρους όντα, δια να τα αναδείξη εις «κόσμον», εις κάλλος και ωραιότητα, εγγίζουσαν, κατά το δυνατόν, το «άρρητον κάλλος» του ιδίου του Θεού. Εις μίαν τοιαύτην προσέγγισιν του κόσμου είναι φανερόν ότι δεν δύναται να εισχωρήση καμμία νοοτροπία ευνοούσα την οικολογικήν καταστροφήν.
Την αντίληψιν αυτήν περί ιερότητος του υλικού κόσμου αναδεικνύει η Ορθόδοξος Εκκλησία όλως ιδιαιτέρως και κατ' ἐξοχήν εις την τέλεσιν της Θείας Ευχαριστίας.

Δεν είναι τυχαίον ότι οι Ορθόδοξοι Ναοί, ακολουθούντες το πρότυπον του Βυζαντίου, είναι τόσον εις την αρχιτεκτονικήν των όσον και εις την εσωτερικήν των διακόσμησιν υποδείγματα σεβασμού της ύλης και αναδείξεώς της εις έκφανσιν της θείας ωραιότητος. Ατυχώς η σημερινή ναοδομία υπό την επίδρασιν του συγχρόνου πρακτικού πνεύματος, χρησιμοποιεί κατά κόρον υλικά ανθρωπίνης και τεχνολογικής κατασκευής, ενώ η γνησία Ορθόδοξος παράδοσις ελάμβανε την πρώτην ύλην της οικοδομής απ εὐθείας από την φύσιν και εφρόντιζεν ώστε το κτίσμα του ναού να μη επιβάλλεται εις τον φυσικόν περίγυρον, αλλά να συνδέεται προς αυτόν και να τον αναδεικνύη. Και όπως ο Θεός «έκλινεν ουρανούς και κατέβη» γενόμενος άνθρωπος, έτσι και ο ναός σκεπάζει αγαπητικώς τον φυσικόν χώρον. Εν αντιθέσει προς τον γοτθικόν ναόν, ο οποίος τείνει να διασχίση τον ουρανόν, ο Ορθόδοξος ναός απλώνει στοργικώς την αγάπην του Θεού εις όλην την κτίσιν. Εντός δε του ναού «τα πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια», και ακούεται ο ύμνος «εορταζέσθω η κτίσις», δια να δηλωθή και πάλιν κατά τον πανηγυρικώτατον τρόπον η οικολογική συνείδησις της Ορθοδοξίας.

Η συνείδησις αυτή αποκορυφώνεται εις το Ιερόν Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας, το οποίον τελείται εις τους ναούς αυτούς. Εκεί κατά την ιεράν στιγμήν του καθαγιασμού των τιμίων Δώρων ο άρτος και ο οίνος, τα δώρα αυτά της υλικής κτίσεως, θα ανυψωθούν δια των χειρών του λειτουργού εκ μέρους όλης της Εκκλησίας, δια να «αναφερθούν», δηλαδή να επιστραφούν πάλιν εις τον δωρητήν Δημιουργόν ως «τα σα εκ των σων», τα οποία προσφέρομεν εις Αυτόν «κατά πάντα και δια πάντα». Αυτή είναι η κατ ἐξοχήν οικολογική στιγμή της Εκκλησίας. Κατ αὐτήν αναγνωρίζεται εν ευχαριστία ότι ο υλικός κόσμος είναι δώρον και όχι δικαίωμα, είναι ιερός και χρήζει σεβασμού, και κυρίως προορίζεται, δια της καθόδου του Αγίου Πνεύματος, να γίνη «σώμα του Χριστού», δια να μοιρασθή και τραφή και ζήση δι αὐτοῦ ο κόσμος. Με τον τρόπον αυτόν η Θεία Ευχαριστία συνδέει την οικολογίαν μετά της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η κτίσις του Θεού δεν ανήκει μόνον εις τον Θεόν, αλλά και εις τους συνανθρώπους μας. Όταν την αναφέρωμεν εις τον Θεόν, επιστρέφει εις ημάς ως δώρον το οποίον όμως οφείλομεν να κοινωνήσωμεν μετά των άλλων! Πλήττεται ούτω εις την ρίζαν του ο ατομισμός, ο οποίος άλλωστε και συντηρεί και συνοδεύει πάντοτε την οικολογικήν κρίσιν.

Τέλος, δέον να υπομνησθή η οικολογική σημασία ενός άλλου στοιχείου της Ορθοδόξου παραδόσεως. Πρόκειται περί της σπουδαιότητος του ασκητικού πνεύματος, το οποίον όλως ιδιαιτέρως εκαλλιέργησεν η Ορθοδοξία. Ο ασκητισμός κακώς εκλαμβάνεται πολλάκις ως στάσις εναντίον της ύλης και του σώματος. Όλως αντιθέτως, οι μεγάλοι ασκηταί προσήγγιζον το σώμα ως ιερόν, ως «ναόν του Αγίου Πνεύματος», κατά την διδασκαλίαν του Αποστόλου Παύλου.

Η νηστεία δεν απέβλεπεν εις την ταπείνωσιν του σώματος αλλ εἰς την κάθαρσίν του από το πάθος της φιλαυτίας, το οποίον αποτελεί πηγήν όλων των παθών. Με την νηστείαν δεν καταπολεμείται το σώμα, αλλά η φιλαυτία. Και ποίος θα ηδύνατο να αρνηθή το γεγονός ότι η οικολογική κρίσις συνδέεται αρρήκτως προς τον ευδαιμονισμόν, τον καταναλωτισμόν, την μανίαν συσσωρεύσεως αγαθών; Χωρίς ασκητικόν ήθος δυσκόλως θα ημπορέση ο άνθρωπος να υπερβή την οικολογικήν κρίσιν. Όσην επινοητικότητα και αν επιστρατεύση, ο ευδαιμονισμός θα ορθώνεται εμπόδιον εις την λύσιν του οικολογικού προβλήματος. Τα αγαθά της κτίσεως, δια να ικανοποιήσουν την απληστίαν του ανθρώπου θα πρέπει να αυξάνωνται διαρκώς, πράγμα αδύνατον χωρίς να πιεσθή η φύσις να προσφέρη περισσότερα όσων δύναται η όσων οι φυσικοί νόμοι της επιτρέπουν. Η φύσις έχει τα όριά της. Ο άνθρωπος δεν δύναται να τα παραβιάση. Το τίμημα της ύβρεως θα είναι βαρύ, και ήδη καταβάλλεται, ατυχώς δε θα καταβληθή και από τας επομένας γενεάς, αι οποίαι δεν ευθύνονται δια την ύβριν.



Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,
Μακαριώτατε,

Κυρίαι και κύριοι,

Προσεπαθήσαμεν εντός του περιωρισμένου χρόνου της ομιλίας αυτής να εκθέσωμεν ενώπιόν σας τόσον το τι όσον και το διατί πράττει το Οικουμενικόν Πατριαρχείον δια την από κοινού μετά των άλλων αρμοδίων φορέων αντιμετώπισιν της οικολογικής κρίσεως των ημερών μας. Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εξ αρχής και εκ των πρώτων διέγνωσε την σοβαρότητα του προβλήματος και έσπευσε να συμβάλη δι ὅσων πνευματικών δυνάμεων διαθέτει εις την αντιμετώπισίν του.

Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον φρονεί ότι λόγω της φύσεως και των βαθυτέρων αιτίων του προβλήματος δεν αρκεί δια την αντιμετώπισίν του η συμβολή της επιστήμης και της πολιτικής, αλλ ἀπαιτεῖται η αφύπνισις των συνειδήσεων και η κατανόησις και σύμπραξις πάντων των ανθρώπων. Τούτο ισχύει όλως ιδιαιτέρως εις τας δημοκρατικάς κοινωνίας, εις τας οποίας ουδεμία πολιτική δύναται να τελεσφορήση χωρίς την ευρείαν λαϊκήν και κοινωνικήν συγκατάθεσιν. Η Εκκλησία έχει εκ της φύσεώς της άμεσον πρόσβασιν εις τας συνειδήσεις μεγάλου μέρους των ανθρώπων (ας μη λησμονώμεν ότι εις όλον τον πλανήτην το 80%, τουλάχιστον, των ανθρώπων ανήκουν εις κάποιαν θρησκείαν).

Δοθέντος μάλιστα ότι, όπως ήδη ετονίσαμεν, το οικολογικόν πρόβλημα δεν είναι άμοιρον θεολογικών και ηθικών διαστάσεων, η Εκκλησία καλείται να συνεργασθή με όλας τας άλλας πνευματικάς δυνάμεις της παγκοσμίου κοινωνίας, δια να αναστραφή η καταστροφική πορεία, την οποίαν ακολουθεί η ανθρωπότης ως προς το φλέγον θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος.

Η συμβολή αυτή της Εκκλησίας, και μάλιστα της Ορθοδοξίας, αναγνωρίζεται διαρκώς και περισσότερον ως αναγκαία και χρήσιμος, και τούτο επιβάλλει εις την Εκκλησίαν το χρέος να εντείνη την συμμετοχήν της εις τον κοινόν αυτόν παγκόσμιον αγώνα δια την διάσωσιν της Δημιουργίας του Θεού.


Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον με τας ταπεινάς αυτού δυνάμεις καταθέτει την ιδικήν του συμβολήν. Αλλά το έργον του αυτό δεν είναι ευχερές. Έχει ατυχώς εδραιωθή η αντίληψις, ακόμη και μεταξύ των Ορθοδόξων, ότι η Εκκλησία δέον να ασχολήται περί άλλα θέματα, περισσότερον δήθεν πνευματικά, ως εάν η προστασία της Δημιουργίας του Θεού από την καταστροφήν, την οποίαν επιφέρει η απληστία του ανθρώπου, να μη ήτο θέμα «πνευματικόν».

Είναι χαρακτηριστικόν ότι ακόμη δεν θεωρείται, τόσον από τους πιστούς όσον και από τους ιδίους τους κληρικούς, η μόλυνσις και καταστροφή του περιβάλλοντος ως αμαρτία.

Ποίος πνευματικός επέβαλέ ποτε επιτίμιον δια την μόλυνσιν του περιβάλλοντος; Σπανία, ίσως και μοναδική, περίπτωσις αναφέρεται η του μακαριστού Γέροντος Αμφιλοχίου εν τη νήσω Πάτμω, ο οποίος, μάλιστα πριν ή εμφανισθή οξύ το οικολογικόν πρόβλημα, επέβαλλεν ως επιτίμιον εις τους εξομολογουμένους, να φυτεύσουν ένα δένδρον!

Η Ορθόδοξος Εκκλησία ατυχώς εν πολλοίς κατατρύχεται υπό τινος εσωστρεφείας, περιοριζομένη συνήθως εις την επίλυσιν των εσωτερικών της προβλημάτων, κωφεύουσα, ενίοτε υπό την πίεσιν φονταμενταλιστικών κύκλων, εις τας εκκλήσεις δια συνεργασίαν και καταλλαγήν, ως εάν μη ήτο δυνατόν να διατηρήση αλώβητον την ταυτότητά της, εάν ανοίξη και τείνη τας χείρας της εις συνεργασίαν μετά των άλλων. Αλλ' o όντως μέγας πλούτος της Ορθοδοξίας δεν της εδόθη προς συντήρησιν. Οφείλει η Ορθοδοξία να χρησιμοποιήση την παράδοσίν της, τον θεολογικόν και πνευματικόν της θησαυρόν, δια να αντιμετωπίση ο σύγχρονος άνθρωπος τα φλέγοντα υπαρξιακά προβλήματά του. Και η παγκόσμιος οικολογική κρίσις, την οποίαν διερχόμεθα, αποτελεί, χωρίς αμφιβολίαν, πρόβλημα εκ των πλέον ζωτικών όσον και επειγόντων. Η Ορθοδοξία οφείλει και ημπορεί να πράξη ακόμη επερισσότερα δια την αντιμετώπισίν του.


Ταύτα, «από το χρέος μη κινούντες», κατά την φράσιν του μεγάλου μας ποιητού, φρονούμεν και πράττομεν εν τω Οικουμενικο Πατριαρχείω ως ταπεινήν συμβολήν εις την προστασίαν της Δημιουργίας του Θεού. Η οικολογική κρίσις, όμως, δεν θα αντιμετωπισθή χωρίς την συμβολήν όλων ανεξαιρέτως, των ανθρώπων κάθε θρησκεύματος και κάθε φυλής. Από του υψηλού αυτού βήματος καλούμεν και παρακαλούμεν κάθε άνθρωπον καλής θελήσεως να σεβασθή το μέγα τούτο δώρον του Θεού, το φυσικόν μας περιβάλλον. Τούτο αποτελεί ευθύνην όλων μας έναντι του Θεού και έναντι των γενεών, αι οποίαι έρχονται.


Σας ευχαριστούμεν.

πηγή:Φώς Φαναρίου