Κυριακή 19 Ιουλίου 2009

Βασίλης Παναγόπουλος ο δικος μας ΗΡΩΑΣ!


Παναγόπουλος Βασίλειος 1935-1974 Αντισμήναρχος.
Γεννήθηκε το 1935 στο Αγρίνιο. Τον Απρίλιο του 1956 εισήλθε στη Σχολή Ικάρων (τμήμα εφέδρων χειριστών). Το Δεκέμβριο του 1957 ονομάστηκε έφεδρος ανθυποσμηναγός. Μονιμοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 1961 με τον ίδιο βαθμό. Σκοτώθηκε στις 22 Ιουλίου 1974, όταν το αεροσκάφος Noratlas τής 354 Μοίρας Τακτικών Μεταφορών, στο οποίο επέβαινε ως χειριστής κατά την εκτέλεση διατεταγμένης αποστολής στην Κύπρο, καταρρίφθηκε κατά την προσγείωσή του στο αεροδρόμιο Λευκωσίας.
Μια αποστολή αυτοκτονίας με ένα τραγικό τέλος, 33 πεσόντες ,μεταξύ των οποίων και ο Αγρινώτης επισμηναγός Βασίλειος Παναγόπουλος συνθέτουν την ιστορία της επιχείρησης «Νίκη» στην φλεγόμενη Κύπρο του 1974.
Η ιστορία της επιχείρησης Νίκη έχει ως εξής: (το κείμενο είναι του δημοσιογράφου Μακάριου Δρουσιώτη και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» τον Μάιο του 2008):
«Μια μοίρα καταδρομέων αναχωρεί εκείνες τις κρίσιμες μέρες του καλοκαιριού του 1974 από την Κρήτη σε μία λάθος αποστολή αυτοκτονίας. Ένα από τα αεροπλάνα που τους μετέφερε του οποίου κυβερνήτης ήταν ο Αγρινιώτης επισμηναγός Βασίλειος Παναγόπουλος-του οποίου τα οστά μεταφέρθηκαν τον περασμένο Απρίλιο στην γενέτειρα γη - καταρρίφθηκε κατά λάθος από φίλια πυρά.Α Αιωνία η μνήμη αυτών.

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ Φώτη Κόντογλου


Την ιερά μνήμη της ΄΄εις ουρανούς πυρφόρου αναβάσεως του αγίου ενδόξου προφήτου Hλία ΄΄τιμάμε και εορτάζουμε αύριο φίλες και φίλοι του διαδικτιακού τόπου του ραδιοφωνικού σταθμού μας . Aυτός ο άγιος -γράφει ο αείμνηστος Φώτης Κόντογλου- ξεχωρίζει ανάμεσα στους άλλους, και με όλο που ήτανε άνθρωπος, φαίνεται σαν κάποιο υπερφυσικό και μυστηριώδες πλάσμα, που έρχεται και ξανάρχεται στον κόσμο. Oι Iουδαίοι περιμένανε να ξανάρθει στον κόσμο, για τούτο θαρρούσανε πως ο άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος ήτανε ο Hλίας. Kαι τότε που ρώτησε ο Xριστός τους μαθητές του "Ποιος, λένε, πως είμαι, οι άνθρωποι;", του απαντήσανε πως λέγανε πως ήτανε ο Hλίας ή κάποιος άλλος από τους προφήτες. O προφήτης Mαλαχίας, που έζησε πολύ υστερώτερα από τον Hλία, λέγει: "Tάδε λέγει Kύριος Παντοκράτωρ. Iδού εγώ αποστελώ υμίν Hλίαν τον Θεσβίτην, πριν ή ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή", και πολλοί το εξηγήσανε πως ο Hλίας θάρθη πάλι στον κόσμο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία και θα μαρτυρήσει. Σε όλα μοιάζει μ' αυτόν ο Πρόδρομος, γι' αυτό οι απόστολοι κ' οι άλλοι Eβραίοι υποπτευόντανε μήπως ήτανε ο Hλίας ξαναγεννημένος. Ύστερα από τη Mεταμόρφωση, σαν κατεβήκανε από το βουνό οι τρεις μαθητάδες με τον Xριστό, τον ρωτήσανε: "Oι γραμματείς λένε πως ο Hλίας πρέπει νάρθει πρώτα. Eσύ τι λες;" Kι' ο Xριστός τούς αποκρίθηκε: "O Hλίας έρχεται πρώτα και θα τ' αποκαταστήσει όλα· αλλά σας λέγω πως ο Hλίας ήρθε κιόλας, και δεν τον γνωρίσανε, αλλά του κάνανε όσα θελήσανε· τα ίδια μέλλεται να πάθει και ο γυιος του ανθρώπου απ' αυτούς". Tότε καταλάβανε οι μαθητές πως για τον Iωάννη τον Bαπτιστή τούς είπε (Mατθ. ιστ΄, 10). Pωτήσανε οι μαθητές τον Xριστό για τον Hλία, επειδή τον είχανε δει πριν από λίγο, απάνω στο Θαβώρ, να φανερώνεται μαζί με τον Mωυσή, την ώρα που μεταμορφώθηκε ο Xριστός, και να μιλά μαζί του, με όλο που είχε ζήσει σ' αυτόν τον κόσμο πριν από 800 χρόνια. Aλλά και κατά τη Σταύρωση, σαν φώναξε ο Xριστός "Hλί ηλί, λαμά σαβαχθανί", κάποιοι από τους Eβραίους που στεκόντανε κοντά στο σταυρό λέγανε πως θα φώναζε τον Hλία να τον βοηθήσει: "Tινές δε των εκεί εστώτων ακούσαντες έλεγον ότι Hλίαν φωνεί ούτος" (Mατθ. κζ΄, 46). Παντού πλανιέται ο ίσκιος του.
O προφήτης Hλίας γεννήθηκε προ 2767 χρόνια. Πατρίδα του ήτανε ένας τόπος που τον λέγανε Θέσβη, στα σύνορα της Aραβίας, κι' από τούτο λέγεται Θεσβίτης. Tον πατέρα του τον λέγανε Σωβάκ, από το γένος του Aαρών. Tη νύχτα που γεννήθηκε είδε ο πατέρας του πως πήγανε να τον χαιρετήσουνε κάποιοι άνθρωποι με άσπρα ρούχα και πως φασκιώσανε με φωτιά το νήπιο και του δίνανε να φάγει φωτιά. Σαν μεγάλωσε, έγινε ένας άντρας τρομερός κ' έτρεχε παντού και ξόρκιζε τους Eβραίους να γυρίσουνε στον αληθινό Θεό που τον είχανε αρνηθεί και προσκυνούσανε τον Bάαλ. Φωτιά έβγαινε από το στόμα του και δεν στεκότανε μέρα-νύχτα, αλλά ολοένα μιλούσε για την πίστη τ' αληθινού Θεού, για τούτο ονομάσθηκε "ζηλωτής": "Kαι ανέστη Hλίας προφήτης ως πυρ, και ο λόγος αυτού ως λαμπάς εκαίετο" (Σοφ. Σειράχ μη΄, 1 ). Φωτιά έτρωγε νήπιο, με φασκιές από φωτιά ήτανε τυλιγμένος, φωτιά έβγαινε από το στόμα του, φωτιά έπεσε στο θυσιαστήριο με την προσευχή του, φωτιά έκαψε τη γη από την ανεβροχιά επειδή το ζήτησε από το Θεό, φωτιά ήτανε τ' αμάξι που τον άρπαξε στον ουρανό.
Tον καιρό εκείνον ήτανε βασιλιάς των Eβραίων ο Aχαάβ, άνθρωπος ασεβής, που προσκυνούσε τον Bάαλ, κ' είχε γυναίκα την Iεζάβελ, μια τίγρη αιμοβόρα που κυνηγούσε τον Hλία να τον σκοτώσει, επειδή δεν έπαυε ελέγχοντάς την για την απιστία της και για τα κακουργήματα που έκανε. Kαι σε τούτο μοιάζει ο Hλίας με τον Πρόδρομο, που τον κατάτρεχε η Hρωδιάδα. Για να φανεί η δύναμη του Θεού, τον παρακάλεσε ο Hλίας να μη βρέξει.
Kαι σφαλίσθηκε ο ουρανός και δεν έπεσε σταλαγματιά στη γη. K' έγινε λόγος Kυρίου στον Hλία να πάγει να κρυφθεί σ' ένα ξεροπόταμο που το λέγανε Xοράθ. Kι' ο Hλίας πήγε στο ξεροπόταμο, και τα κοράκια τού πηγαίνανε ψωμί και κρέας κι' έτρωγε, κ' έπινε από το νερό που στεκότανε στις λακκούβες του ξεροπόταμου. Ύστερα από λίγες μέρες ξεράθηκε ολότελα το ξεροπόταμο και του λέγει ο Θεός: "Σήκω και σύρε σε μια πολιτεία που τη λένε Σάρεφθα κοντά στη Σιδώνα, κ' εγώ θα προστάξω μια χήρα γυναίκα να σε θρέφει". Πήγε λοιπόν και στάθηκε έξω από την καστρόπορτα, και βλέπει μια γυναίκα που μάζευε λίγα ξυλαράκια, κ' έκραξε ο προφήτης και της είπε: "Σύρε και φέρε μου μια στάλα νερό να πιω". Kαι πηγαινάμενη η γυναίκα να φέρει το νερό, της φώναξε ο Hλίας: "Φέρε μου και λίγο ψωμί να φάγω". Tου λέγει η γυναίκα: "O Θεός ξέρει πως δεν έχω άλλο τίποτα παρά μονάχα μια δράκα (μονοχεριά) αλεύρι στην κρήνα (σεντουκάκι) και λίγο λάδι στο λαδικό, και μαζεύω τώρα λίγα ξύλα να κάνω μια μικρή πίτα να φάγω εγώ και τα παιδιά μου κ' ύστερα να πεθάνουμε". Tότε της λέγει ο Hλίας: "Mη φοβάσαι, μόνο σύρε και κάνε καθώς είπα, αλλά φέρε μου πρώτα ένα κομμάτι πίτα, κ' ύστερα να φας εσύ και τα παιδιά σου· γιατί, να τι λέγει ο Kύριος: "Aπό τον κουβά σου δεν θα λείψει τ' αλεύρι κι' από το λαδόμπρικό σου δεν θα λιγοστέψει το λάδι, ως την ημέρα που θα στείλω βροχή απάνω στη γη". Πήγε λοιπόν η γυναίκα κ' έκανε όπως της παράγγειλε ο Hλίας, και τον πήρε στο σπίτι της, κι' από κείνη τη μέρα δε λιγόστεψε τ' αλεύρι μήτε το λάδι σώθηκε, κατά το λόγο του Θεού. Aφού πέρασε καιρός, αρρώστησε βαρειά ο γυιος της χήρας και πέθανε. K' η μάνα του η καημένη, από την πίκρα της, είπε στον Hλία: "Άνθρωπε του Θεού, ήρθες στο σπίτι μου για να του θυμίσεις τις αμαρτίες μου και να πάρει το παιδί μου;" Tης λέγει ο Hλίας: "Δώσε μου το γυιο σου". Tον πήρε λοιπόν στην αγκαλιά του και τον ανέβασε στ' ανώγι που κοιμότανε, και τον έβαλε απάνω στο στρωσίδι που κοιμότανε ο ίδιος και φύσηξε τρεις φορές στο πρόσωπό του κ' έκραξε στο Θεό κ' είπε: "Aς γυρίσει πίσω η ψυχή σε τούτο το παιδάριο". K' έγινε καθώς είπε, και ζωντάνεψε το παιδάριο. Tότε φώναξε τη μητέρα του και της τόδωσε, λέγοντάς της: "Nα, ζει πάλι ο γυιος σου". K' είπε η γυναίκα: "Tώρα κατάλαβα πως είσαι άνθρωπος του Θεού, κι' ο λόγος του είναι αληθινός στο στόμα σου".
Σαν περάσανε τρία χρόνια, είπε ο Θεός στον Hλία: "Πήγαινε στον Aχαάβ και παρουσιάσου μπροστά του, και θα δώσω βροχή στο πρόσωπο της γης". Tράβηξε λοιπόν ο Hλίας και πήγε στα μέρη της Σαμάρειας, κ' ήτανε μεγάλη πείνα. O Aχαάβ είχε έναν οικονόμο του παλατιού του που τον λέγανε Aβδιού, άνθρωπο που πίστευε στο Θεό και που προστάτευε τους λίγους που προσκυνούσανε τον αληθινό Θεό, κ' είχε κρύψει εκατό παπάδες σε δυο σπηλιές και τους έθρεφε κρυφά. Eίπε λοιπόν μια μέρα ο βασιλιάς στον Aβδιού να βγούνε μαζί στον κάμπο ίσως βρούνε λίγο χορτάρι για τ' άλογά τους να μην ψοφήσουνε. O Aχαάβ τράβηξε αλλού, κι' ο Aβδιού τράβηξε σ' άλλο μέρος. Kαι κει που περπατούσε ο Aβδιού, βλέπει τον Hλία, και σαν τον είδε τον γνώρισε κ' έπεσε χάμω και τον προσκύνησε κ' είπε: "Eσύ είσαι, αφέντη μου, ο Hλίας;" Tου λέγει ο προφήτης: "Eγώ είμαι· μόνο σύρε και πες στον αφέντη σου τον Aχαάβ πως θέλω να τον ανταμώσω". Kι' ο καημένος ο Aβδιού στενοχωρέθηκε και του λέγει: "Aφέντη μου, τόσο αψηφάς τη ζωή σου και θέλεις να δεις τον Aχαάβ; Aυτός δεν άφησε τόπο που να μη στείλει να σε ζητήσει. Kαι καλά να πάγω να του πω πως τον θέλεις, μα αν έρθει το πνεύμα του Θεού και σε αρπάξει και δεν σε βρει ο Aχαάβ και πει πως του είπα ψέματα, θα με σκοτώσει". Tου λέγει ο Hλίας: "Στ' όνομα του Θεού, πήγαινε να κάνεις όπως σου είπα και μη φοβάσαι". Kι' ο Aβδιού πήγε να βρει τον Aχαάβ. Kαι σαν είδε ο βασιλιάς από μακριά τον Hλία, του φώναξε: "Eσύ είσαι που παραπλανάς το λαό;" Tου λέγει ο Hλίας: "Δεν είμαι εγώ που παραπλανώ το λαό, αλλά εσύ κ' οι δικοί σου που αρνηθήκατε τον Kύριο και προσκυνάτε τον Bάαλ. Λοιπόν στείλε τώρα και σύναξε όλους τους παπάδες των ειδώλων, τους παπάδες της ντροπής, νάρθουνε στο βουνό Kαρμήλι". Kι' ο βασιλιάς έκανε όπως τούπε ο Hλίας. Kαι σαν μαζευθήκανε οι αλλαξόπιστοι, γυρίζει και τους λέγει ο Hλίας: "Ώς πότε θα κουτσαίνετε πότε απάνω στόνα ποδάρι και πότε απάνω στάλλο; Aν είναι θεός ο Kύριος, πηγαίνετε ξοπίσω του, κι' αν είναι θεός ο Bάαλ, πηγαίνετε μαζί του". Kι' ο λαός δεν είπε τίποτα. Tους λέγει πάλι ο Hλίας: "Eγώ απόμεινα ολομόναχος προφήτης του Θεού, κ' οι παπάδες που προσκυνάνε τον Bάαλ είναι χίλιοι διακόσοι. Φέρτε λοιπόν δυο μοσχάρια, κι' ας πάρουμε από ένα κι' ας τα σφάξουμε κι' ας κάνουμε προσευχή, ο καθένας στο θεό του, κι' όποιος θεός ρίξει φωτιά και κάψει το βόδι, εκείνος είναι ο αληθινός θεός". Kι' ο λαός φώναξε: "Σωστός είναι ο λόγος σου". Πήρανε λοιπόν το ένα το βόδι οι χοτζάδες του Bάαλ και κάνανε θυσιαστήριο και το σφάξανε και τριγυρίζανε γύρω από το θυσιαστήριο από το πρωί ώς το μεσημέρι και βγάζανε μεγάλες φωνές και λέγανε: "Άκουσέ μας, Bάαλ, άκουσέ μας και ρίξε φωτιά". Mα αδιαφόρετα. Tότε τους λέγει ο Hλίας: "Φωνάξετε πιο δυνατά, γιατί μπορεί ο θεός σας να κοιμάται ή νάχει πιάσει κουβέντα". Kαι κείνοι κράξανε και ιδρώνανε και κόβανε τα κρέατά τους με τα μαχαίρια και με τα χαντζάρια, ώς την ώρα που κόντευε να βασιλέψει ο ήλιος. Tότε τους λέγει ο Hλίας: "Παραμερίσατε να κάνω κ' εγώ την προσευχή μου". Πήρε δώδεκα πέτρες, κατά τις δώδεκα φυλές του Iσραήλ, κ' έχτισε θυσιαστήριο, κ' έσκαψε λάκκο βαθύν ολόγυρα, και λιάνισε τ' άλλο βόδι και τόβαλε απάνω στα ξύλα και λέγει στο λαό: "Πάρετε τέσσερες καρδάρες νερό και χύσετέ τις απάνω στο βόδι και στις σχίζες τα ξύλα". Kαι το κάνανε. K' είπε: "Δευτερώσατε!" και δευτερώσανε. K' είπε: "Tριτέψετε" και τριτέψανε. Kαι γέμισε νερό ο λάκκος και ξεχείλισε. Kαι τότε γύρισε ο Hλίας κατά τον ουρανό κ' είπε: "Kύριε, ο Θεός του Aβραάμ και του Iσαάκ και του Iακώβ, άκουσέ με σήμερα και ρίξε φωτιά, για να γνωρίσει ετούτος ο λαός πως εσύ είσαι Kύριος ο αληθινός Θεός, και πως εγώ είμαι δούλος δικός σου, και πως για σένα έκανα ό,τι έκανα. Άκουσέ με, Kύριε, άκουσέ με και ρίξε φωτιά, για να καταλάβει ο λαός ότι είσαι ο Θεός ο αληθινός και πως εσύ γύρισες την καρδιά του προς εσένα". Kαι παρευθύς έπεσε φωτιά από τον ουρανό και κατάφαγε το βόδι, τα ξύλα και το νερό και τις πέτρες, ακόμα και το χώμα έγλειψε η φωτιά. Tότε ο λαός έπεσε και προσκύνησε και φώναξε: "Aληθινά αυτός είναι ο αληθινός Θεός".

Kι' ο Hλίας έφυγε από κει, επειδή η Iεζάβελ έστειλε να τον σκοτώσουνε, και τράβηξε μέσα από βουνά και πέτρες να πάγει στο βουνό Xωρήβ, που είναι κολλημένο με το Σινά. Kι' από την κούραση έπεσε μισοπεθαμένος και κοιμήθηκε κάτω από ένα δεντρί που το λέγανε οι ντόπιοι ραθμάν κ' οι Έλληνες το λέγανε άρκευθο, κ'είναι σαν το κέδρο. Kαι πήγε ένας άγγελος και του είπε: "Σήκω και φάγε, γιατί έχεις πολύν δρόμο να πάρης". Kαι σαν σηκώθηκε, είδε κοντά στο μέρος πούχε βάλει το κεφάλι του, ένα κριθαρόψωμο κ' ένα λαγήνι νερό, κ' έφαγε κι' αποκοιμήθηκε πάλι. Tρεις φορές τον σήκωσε ο άγγελος. Kαι φτάνοντας στο Xωρήβ, βρήκε ένα σπήλαιο κοντά στο μέρος που είχε δει τον βάτο ο Mωυσής οπού άναβε χωρίς να καίγεται, και μπήκε μέσα. Kι' άκουσε φωνή να του λέγει: "Tι κάθεσαι αυτού, Hλία;" K' είπε ο Hλίας: "Aγάπησε η ψυχή μου τον Kύριο Παντοκράτορα, γιατί σε αφήσανε οι γυιοι του Iσραήλ, γκρεμνίσανε τις εκκλησίες σου, σκοτώσανε τους παπάδες σου, κ' εγώ απόμεινα καταμόναχος και ζητάνε να πάρουνε τη ζωή μου". Tου λέγει ο Kύριος: "Aύριο θάβγεις να σταθείς μπροστά μου στο βουνό ετούτο και θα σηκωθεί άνεμος δυνατός, που θα χαλά τα βουνά και τις πέτρες, αλλά δεν θάμαι εκεί μέσα· ύστερα θα γίνει σεισμός, μα κ' εκεί δεν θάμαι· κ' ύστερα θα γίνει φωτιά, κι' ούτε εκεί θάμαι· κ' ύστερα θα σφυρίξει ένα λεπτό αγέρι, κ' εκεί θάμαι". Kαι σαν τάκουσε αυτά ο Hλίας, βγήκε έξω από τη σπηλιά και σκέπασε το πρόσωπό του με την προβιά που φορούσε. Kι' άκουσε πάλι τη φωνή και τον πρόσταξε να γυρίσει πίσω και να πάγει στη Δαμασκό. K' έπιασε να περπατά στην έρημο σαν αγρίμι. Kαι φτάνοντας στην Παλαιστίνη, είδε ένα ζευγολάτη που όργωνε το χωράφι του, κι' ο Hλίας έρριξε τη γούνα του απάνω του. Kι' ο ξοχάρης άφησε τ' αλέτρι και τα βόδια και πήγε μαζί με τον Hλία. Aυτός ήτανε ο Eλισσαίος που γίνηκε μαθητής του, και καταστάθηκε μέγας προφήτης, και δεν αποχωρισθήκανε ως τη μέρα που άρπαξε το δάσκαλό του ένα πύρινο αμάξι, και τούριξε τη γούνα του με την οποία χτύπησε τον Iορδάνη και πέρασε χωρίς να βραχεί.
O προφήτης Hλίας είναι πολύ τιμημένος από εμάς τους Έλληνες. Όπου να πας θα δεις ρημοκλήσια του απάνω στις κορφές των βουνών, από τα μικρά ως τα μεγάλα. O άγιος Nικόλας φυλάγει τη θάλασσα κι' ο προφήτης Hλίας τα βουνά. Mέσα στα ρημοκλήσια του είναι ζωγραφισμένος από κείνους τους παληούς μαστόρους σαν τσομπάνος με τη φλοκάτα, με μαλλιά και γένια ανακατεμένα και στριφτά σαν αγριόπρινος, γερακομύτης σαν αητός, με μάτια φλογερά. Kάθεται απάνω σε μια πέτρα, μπροστά σε μια σπηλιά, σαν το όρνιο στη φωλιά του. Έχει ακουμπισμένο το κεφάλι του στην απαλάμη του, και κοιτάζει κατά πίσω, σαν να ακούγει τη φωνή του Θεού που του μιλά μέσα σε κείνα τα άσπλαχνα κράκουρα. Aπό πάνω του πετά ο κόρακας μ' ένα κομμάτι κρέας, και χυμίζει κατά κάτω να του το δώσει. Όπως είναι ζωγραφισμένος μέσα στο ρημοκλήσι του, θαρρείς πως βρίσκεσαι αληθινά μέσα στη σπηλιά του, και ακούς τον αγέρα που βουΐζει στα χορτάρια και τα όρνια που κράζουνε κόβοντας γύρους από πάνω από το βουνό. Kανένα παμπάλαιο θυμιατήρι είναι κρεμασμένο δίπλα του απάνω στον καπνισμένον τοίχο, κανένα κερί σβηστό στέκεται μπηγμένο στον άμμο σ' ένα μανουάλι βουνίσιο σαν τον άγιο που είναι ο νοικοκύρης εκείνου του ρημοκλησιού. Kάθε χρόνο, στις 20 Iουλίου, έρχουνται αποβραδύς οι χριστιανοί από το χωριό με τον παπά, και τον προσκυνάνε τον προφήτη Hλία, ανάβουνε τα καντήλια, θυμιάζουνε, και ψέλνει κανένας γέρος και λέγει τα στιχηρά της μνήμης του, και κείνος ακούγει με το άγριο κεφάλι του ακουμπισμένο στο χέρι του, κι' ο κόρακας βαστά το ίσιο με τη βραχνή φωνή του: "Xαίροις επίγειε Άγγελε και ουράνιε άνθρωπε, Hλία μεγαλώνυμε. Xαίροις Hλία ζηλωτά, των παθών αυτοκράτωρ. Ω του θαύματος! O πήλινος άνθρωπος, ουρανούς του βρέχειν υετόν ουκ έδωκεν, και ουρανούς ανατρέχει εν πυρίνω άρματι". Kαι την άλλη μέρα, άμα τελειώσει η λειτουργία, φεύγουνε οι άνθρωποι, κι' ο Hλίας κάθεται πάλι ολομόναχος "μονώτατος", βουβός, τυλιγμένος στην προβιά του, σαν αγιούπας κουρνιασμένος. Xιλιάδες χρόνια κάθεται έτσι, άλλες πολλές θα κάθεται, "έως του ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή"ΑΓΙΕ ΕΝΔΟΞΕ ΠΡΟΦΗΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΗΛΙΑ ΜΕΓΑΛΩΝΥΜΕ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

ΠΗΓΗ:από το θαυμάσιο βιβλίο Γίγαντες ταπεινοί, των εκδόσεων
Aκρίτας

Μνημόσυνο π. Αριστείδου Σωτηροπούλου


Τελέστηκε σήμερα το πρωί στον κατάμεστο απο πιστούς, Ιερό Ναό Αγίου Θωμά Αγρινίου μετά την Θειά Λειτουργία, το τριετές μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του μακαριστού εφημερίου του ναού π.Αριστείδου Σωτηροπούλου.Πέρασαν τρία ολόκληρα χρόνια απο την κοίμηση του ΑΓΙΟΥ αυτού κληρικού που αναλώθηκε ψυχή τε και σώματι στην διακονία του ποιμνίου του.Από το Ουράνιο Θυσιαστήριο είθε να πρεσβεύει για όλους μας και να παρηγορεί την εκλεκτή του οικογένεια.

Κύπρος αδικαίωτη. του Χριστόδουλου Γιαλλουρίδη Καθηγητή Διεθνούς Πολιτικής - Πάντειο


Αυτός ο μήνας, εδώ κα 35 ακριβώς χρόνια, είθισται να είναι ο μήνας του πένθους και της μνήμης, αλλά και των διακηρύξεων όλων των επωνύμων πολιτικών και φορέων εξουσίας εν Κύπρω και εν Ελλάδι, πως ο αγώνας για τη δικαίωση ή όπως συνηθίζουν να την αποκαλούν στην Κύπρο την «επανένωση», ή όπως άλλοι πιο ρομαντικοί συνηθίζουν να αποκαλούν τη διεκδίκηση λευτεριάς και αποκατάστασης της διεθνούς νομιμότητας, θα συνεχιστεί και θα βρει τη δικαίωσή του στο βάθος του χρόνου.

Όμως όλο αυτό το σκηνικό δυστυχώς αποτελεί ένα είδος θεατρικής παράστασης που σε ορισμένες στιγμές εξελίσσεται σε κακόγουστο και ιλαροτραγικό παίξιμο, αφού ελάχιστοι πλέον πιστεύουν πως η Κύπρος μπορεί να δικαιωθεί, να απαλλαγεί από τηn κατοχή, να επανενωθεί πραγματικά ως λαός και ως επικράτεια και ακόμη πιο λίγοι είναι εκείνοι που πιστεύουν πως η Κύπρος και ο ταλαιπωρημένος, αποπροσανατολισμένος και χωρίς ηθικό, δηλαδή χωρίς ψυχή, λαός της μπορεί να διεκδικήσει την ελευθερία του ως συλλογικό υποκείμενο, αλλά και ως ατομικές υπάρξεις.

Βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη φάση της ιστορικής πορείας της Κύπρου, όπου είτε τα φοβικά σύνδρομα των εκάστοτε πολιτικών ηγεσιών εν Ελλάδι και εν Κύπρω, είτε οι λάθος χειρισμοί, η ανυπαρξία στρατηγικού σχεδιασμού ή και η αδιαφορία πολλές φορές, αλλά και η λάθος υπερτίμηση ή και υποτίμηση παραγόντων, οδήγησαν την Κύπρο να διαπραγματεύεται με τους Τουρκοκύπριους, δηλαδή την Τουρκία, χωρίς να έχει σχεδόν κανένα διαπραγματευτικό ατού, γιατί το μεγάλο πλεονέκτημα της Κύπρου, που είναι η ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αναιρείται πολλές φορές είτε από εμάς τους ίδιους, εν προκειμένω σε σχέση με την Τουρκία και την τουρκική πορεία στην Ευρώπη, είτε από την Άγκυρα, η οποία δεν δείχνει καμία διάθεση να προβεί στις δομικές αλλαγές που απαιτούνται για να μπορέσει να διεκδικήσει σοβαρά και με ορισμένες, έστω λίγες, πιθανότητες την ένταξή της στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά πως ο αποκλεισμός της από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν οφείλεται στην Κύπρο. Tο Κυπριακό αποτελούσε πρόσχημα ή πρόφαση για ορισμένους ευρωπαϊκούς κύκλους για να μην εντάξουν την Τουρκία ως πλήρες μέλος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το μέγα λάθος της Κύπρου και της τότε ηγεσίας της ήταν η αποδοχή του ανοίγματος των λεγόμενων «συνόρων» της κατοχής, που απετέλεσε έναν ευφυή τακτικό ελιγμό του Ντενκτάς, παγίδα για τους Έλληνες, στην οποία και πέσαμε.

Αυτό, μαζί με την αδυναμία της πολιτικής ηγεσίας της Κύπρου να συνεχίσει με αυτοπεποίθηση και επιμονή στο μοτίβο-αντίληψη πολιτικής ότι η Κύπρος είναι κατεχόμενη γη και υπέστη παρανόμως και βιαίως μια ξένη, τουρκική εισβολή που αποτελεί έγκλημα διαρκείας.

Ο στιγματισμός της Τουρκίας ως διεθνώς παρανομούσας χώρας που κατέχει ευρωπαϊκό έδαφος θα ενίσχυε τη διαπραγματευτική θέση της Λευκωσίας αλλά και των Αθηνών έναντι της Άγκυρας.

Εμείς γράφουμε αυτό το σημείωμα εις μνήμην όλων εκείνων που αγωνίστηκαν και έπεσαν υπέρ της κυπριακής ελευθερίας, έστω κι αν παραμένει η θυσία τους αδικαίωτη.

ΠΗΓΗ:Από την εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» – 12/07/2009

Αναδημοσίευση από: http://aktines.blogspot.com/2009/07/blog-post_4485.html

ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΗΡΩΑΣ:ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ ΜΠΙΚΑΚΗΣ

cid:000e01c9fbbf$19bfb810$4201a8c0@crystalxp

ΠΗΓΗ: laosver,rethimniotes.blogspot.com

Για σένα που έφυγες νωρίς.χωρίς τιμές και επικήδειους.Από κείνους που εκφωνούν χείλη σφιγμένα απ τη συγκίνηση και φωνές που τρέμουν από τον κόμπο...Γιατί το "ζήτημα θεωρείται λήξαν.υφίσταται νομικό κενό", μας είπαν οι αρμόδιοιΚατά πως τόθελες λοιπόν, με μαντινάδες και κρασί σε αποχαιρέτησαν οι λιγοστοί σου φίλοιΜάζεψα κι εγώ σήμερα λίγες λέξεις- καθώς λόγιος δεν είμαι- να πω για σένα στα παιδιά.Για να σε θυμούνται σ' αυτό το τόπο αυτοί που θάρθουν.ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ ΜΠΙΚΑΚΗΣ.Φόρος τιμής σε ένα άγνωστο ήρωα που οι Τούρκοι ,τεθωρακισμένοι και πεζικάριοι , γνώρισαν τον ίδιο τον θάνατο από τα χέρια του .Η προδοσία της Κύπρου βρίσκεται σε εξέλιξη , ο Αττίλας προχωράει και η 36η Μ.Κ. βρίσκεται στην Μεγαλόνησο να υπερασπιστεί τα πάτρια εδάφη . Ανάμεσα σ' αυτούς ένας απόγονος των Μινωιτών τοξοτών ,του Δασκαλογιάννη ,του Γιαμπουδάκη ,ο καταγόμενος από το χωριό Ασή Γωνιά στα σύνορα Ρεθύμνου - Χανίων καταδρομέας Μπικάκης.

Ηρωική μορφή των μαχών ανάμεσα σε όλες τις άλλες των Ελλήνων πολεμιστών της Α΄Μοίρας της ΕΛΔΥΚ και των Κυπρίων καταδρομέων, που συμμετείχαν σε αυτές, ανεδείχθη ο καταδρομέας Μανώλης Μπικάκης, Η μοίρα χωρίζεται σε ζευγάρια έχοντας βαρύ οπλισμό ,μερικά οπλοπολυβόλα και ΠΑΟ .

Σε ένα από αυτά ο Μπικάκης μαζί με τον έτερο κρητικό Μπιχανάκη καλούνται να υπερασπιστούν την περιοχή αριστερά της αντιπροσωπίας της "Ford" ,γνωστό ως ανώνυμο λόφο αφού οι Τούρκοι προωθούνται στα προάστια της Λευκωσίας .

Ο Μπιχανάκης μεταφέρει και εναποθέτει 8 βλήματα ΠΑΟ και ο Μπικάκης με το ΠΑΟ του παρατηρεί τον χώρο και το πεδίο βολής που του έδινε .Υπό συνεχή βροχή από όλμους των 4,2 χιλιοστών των Τουρκων , ο Μπικάκης μετακινείται προς άλλο σημείο, πιστεύοντας ότι ο Μπιχανάκης τον είχε αντιληφθεί, όμως απορροφημένος από την μεταφορά των βλημάτων δεν είδε την μετακίνηση του Μπικάκη και αμέσως άρχισε να τον καλεί χωρίς να λαμβάνει απάντηση . Γύρισε πίσω και ανάφερε την απώλεια του συντρόφου του .Όμως ο Μπικάκης ζει και με την σειρά του ψάχνει τον σύντροφο του ,νομίζοντας ότι σκοτώθηκε .Δεν παίρνει απάντηση αφού το μόνο που ακούει είναι οι εκρήξεις από τους όλμους των Toύρκων.

Παρόλο που γνωρίζει ότι είναι μόνος δεν λιποψυχεί αλλά μένει στη θέση του ,ακολουθώντας τις εντολές που είχε. μία ανεπανάληπτη και ανορθόδοξη αναμέτρηση ανάμεσα στον ΑΝΘΡΩΠΟ και στις μηχανές.

Τοποθετεί το βλήμα ,φέρνει το ΠΑΟ στον ωμό του και το μάτι του στην διόπτρα .Έρχονται 6 άρματα Μ-48-Α2 και πίσω τους ένα Τουρκικό τάγμα πεζικού .Στα 300 μέτρα εγκλωβίζει το 1ο άρμα και στα 270 μέτρα το κάνει παλιοσίδερα ,αναγκάζοντας τα δυο άτομα του πληρώματος να το εγκαταλείψουν .Αλλάζει θέση, εγκλωβίζει το 2ο άρμα και το τυλίγει στις φλόγες χωρίς να γλιτώσει κανείς .Στα 200 μέτρα καταστρέφει και το 3ο άρμα ,ενώ οι Τούρκοι τον ψάχνουν σαν τρελοί ,αλλάζει θέση και καταστρέφει και το 4ο μην αφήνοντας κανένα ζωντανό .

Τα δυο εναπομείναντα άρματα φοβούνται και κρύβονται ,όμως το 5ο κάνει το λάθος και εμφανίζεται δίνοντας την ευκαιρία στο Μπικάκη να το στείλει από εκεί που ήρθε .Το 6ο και τελευταίο οπισθοχωρεί ελπίζοντας ότι θα γλιτώσει 700 μέτρα μακριά από τον Μπικάκη , αυτός όμως το καταστρέφει και αυτό . Τα πληρώματά τους, που μέρες πριν έκαιγαν άμαχους, γυναίκες, ιερείς και παιδιά, κάηκαν σε λίγα λεπτά από τον μοναχικό Κρητικό εκδικητή.Θαρρείς κι ήταν ένα μακάβριο παιγνίδι θανάτου, που από Θεία θέληση έπρεπε να το κερδίσει ο Ανθρωπος..

Οι πεζικάριοι βλέποντας το θάνατο μπροστά τους τρέχουν να καλυφθούν στη σχολή Γρηγορίου .Τα δυο εναπομείναντα βλήματα του Μπικάκη ρίχνονται στο ισόγειο και στον δεύτερο όροφο του κτιρίου .Ποσά πτώματα μέτρησαν οι Τουρκοι στο κτίριο δεν μαθεύτηκε ποτέ . ..

Παρέμεινε τέσσερις μέρες χωρίς τροφή, πολεμώντας με ένα πολυβόλο που βρήκε πεταμένο στον διπλανό λόφο, και έχοντας δίπλα του τη φωτογραφία της Ελένης που τον περίμενε στη Κρήτη.

Ο Καταδρομέας Μπικάκης (όπως και κανένας άλλος Αξιωματικός ή οπλίτης από όσους έλαβαν μέρος στην άνιση τούτη μάχη) δεν έλαβε ποτέ κάποια ηθική αμοιβή ή έπαινο. Η πρόταση του Διοικητού του, για άμεση απονομή του χρυσού Αριστείου Ανδρείας, έμεινε για πάντα στα συρτάρια των "ΗΓΕΤΩΝ".

Από ένοχη σιωπή; Από ντροπή; Από προκατάληψη; Κανένας ποτέ δεν έμαθε.

Όταν απολύθηκε από το Στρατό, εργάστηκε σαν οικοδόμος. Έκανε οικογένεια και παιδιά. Άφησε την τελευταία του πνοή σε τροχαίο ατύχημα το 1994, στην εθνική οδό Αθηνών Πατρών, φεύγοντας από τη ζωή -όπως κι άλλοι μαχητές καταδρομείς, Ελδυκάριοι και κυβερνήτες των Νοράτλας- με την πίκρα της μη αναγνώρισης.

Τιμήθηκε μετά θάνατον από την Λέσχη Καταδρομέων Ημαθίας.

Η τιμητική πλακέτα απεστάλη από τον -εν ζωή τότε- Πρόεδρο της Λέσχης Δρούγκα Στέφανο, στους Γονείς του στην Κρήτη.

Κανένας Δάσκαλος ή ιστορικός δεν μίλησε ποτέ στους μαθητές του γι αυτόν. Κανένας ποιητής δεν αφιέρωσε λίγη απ τη σοφία του για κάποιες αράδες από λέξεις.έστω για ένα τραγούδι.

Σε ολάκερη την Ελλάδα, μήτε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κρήτη, δεν υπήρξε ποτέ κάποιος δρόμος που να χωρέσει το όνομά του.

Ίσως αν τον λέγανε Κεμάλ..

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ.

"Πότε θα ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;.

Πότε θα έρθουν καινούργιοι Ανθρωποι, να συνοδεύσουνε τη βλακεία στην τελευταία της κατοικία;.

"ΣΕΦΕΡΗΣ

Εκδόθηκε το νέο τεύχος του περιοδικού ''Ρίζα Αγρινιωτών''

Ένα ακόμη τεύχος του περιοδικού «Ρίζα Αγρινιωτών», που εκδίδεται επί 20 συνεχή χρόνια από το Σύλλογο των εν Αθήναις Αγρινιωτών ο ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες. Πρόκειται για την 73η έκδοση, η οποία στη θεματολογία της περιέχει σημαντικά ιστορικά, πολιτιστικά αλλά και επίκαιρα κείμενα.

Ειδικότερα στο εν λόγω τεύχος περιλαμβάνονται τα ακόλουθα άρθρα: «Καπναποθήκες στο Αγρίνιο του Μεσοπολέμου», «Στοιχεία για το υποκατάστημα της Τράπεζας της Ελλάδας», «Αεροφωτογραφία του προπολεμικού Αγρινίου», «Στοιχεία για την ανέγερση του ναού της Μητρόπολης» και «Οι παιδονόμοι της δεκαετίας του ’30». Η περιβαλλοντική διακυβέρνηση της λίμνης Τριχωνίδας αλλά και όλη η αλήθεια για το έγκλημα της εκτροπής του Αχελώου αναλύονται διεξοδικά, ενώ εκτενές αφιέρωμα γίνεται και για την επάνοδο του Παναιτωλικού στη ΄Β Εθνική. Επίσης, φιλοξενούνται κείμενα για τον ποιητή Τάκη Βαρβιτσιώτη, το δημοσιογράφο και μετέπειτα πολιτικό Μιλτιάδη Μάλαινο, καθώς και μια εκ βαθέων συνέντευξη στην οποία η Κάτια Γέρου μιλά για το θέατρο και το Αγρίνιο. Τέλος και σε αυτό το τεύχος, οι αναγνώστες της Ρίζας μπορούν να διαβάσουν την τρέχουσα πολιτιστική επικαιρότητα, αποσπάσματα διηγημάτων, ποιήματα, κριτικές βιβλίων το περιεχόμενο των οποίων αφορά ή σχετίζεται με τη γενέτειρά μας, αλλά και τις δραστηριότητες των μελών του συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών.

Περισσότερες πληροφορίες για το περιοδικό μπορείτε να πάρετε, επικοινωνώντας με τους υπεύθυνους έκδοσής του, κυρία Μόλλη Βότση στον τηλεφωνικό αριθμό 2108016123 και τον αγαπητό φίλο Ανδρέα Μπρέσιακα στον τηλεφωνικό αριθμό 6942910571.Τα πιο θερμά μας συγχαρητήρια σε όλα τα μέλη του Δ.Σ και όλους όσους κουράζονται για να βγεί Η ΡΙΖΑ ΜΑΣ!

Παρασκευή 17 Ιουλίου 2009

΄΄Των Αγίων Πατέρων ο Χορός΄΄ του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΥ

Αυτή η Κυριακή, αγαπητοί αδελφοί, είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία στην Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στην Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ. για να αντιμετωπίση μια Χριστολογική αίρεση και να ομολογήση την πίστη της Εκκλησίας για τον Χριστό.

Στα χρόνια που προηγήθηκαν της Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου υπήρχαν άνθρωποι που προσπαθούσαν με την ανθρώπινη λογική να κατανοήσουν το μυστήριο του Χριστού, δηλαδή το μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού. Έτσι, ο Νεστόριος ισχυριζόταν ότι οι δύο φύσεις του Χριστού, ανθρώπινη και θεία, δεν ενώθηκαν πραγματικά, αλλά σχετικά, οι δε Μονοφυσίτες υπεστήριζαν ότι η θεία φύση απερρόφησε την ανθρώπινη φύση και έτσι επικρατεί σύγχυση των δύο φύσεων στον Χριστό.

Η Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδος, αντιμετωπίζοντας αυτές τις αιρέσεις, ομολόγησε και θέσπισε ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος και ότι στον Χριστό οι δύο φύσεις είναι ενωμένες “ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως”. Μπορούμε να αναφερθούμε στην περίπτωση της αναστάσεως του Λαζάρου, για να δούμε πώς ενεργούσαν οι δύο φύσεις στον Χριστό. Όταν έκλαψε ο Χριστός στην πληροφορία ότι πέθανε ο Λάζαρος, έκλαψε η ανθρώπινη και όχι η θεία φύση, ενώ λίγο αργότερα ο Χριστός ανέστησε τον Λάζαρο με την θεία και όχι με την ανθρώπινη φύση. Όμως στο πρόσωπο του Χριστού κάθε μια φύση δεν ενεργεί ανεξάρτητα από την άλλη, αλλά “μετά της θατέρου κοινωνίας”, δηλαδή στο πρόσωπο του Χριστού ενεργεί κάθε μια φύση ανάλογα με τα ιδιώματά της, αλλά με την κοινωνία της άλλης.Οι Πατέρες της Εκκλησίας ομολόγησαν αυτήν την πίστη, αφ’ ενός μεν γιατί ήθελαν να διασφαλίσουν την αλήθεια περί του Χριστού, ο Οποίος ήταν Θεάνθρωπος, και όχι μόνον Θεός ή μόνον άνθρωπος, αφ’ ετέρου δε γιατί με τον τρόπο αυτόν ήθελαν να διασώσουν τον τρόπο της σωτηρίας του ανθρώπου. Γιατί αν ο Χριστός ήταν μόνο Θεός, πώς μπορούσε να μεταμορφωθή το θνητό και παθητό της ανθρωπίνης φύσεως; Αν ο Χριστός ήταν μόνον άνθρωπος, πώς μπορούσε να σώση τον άνθρωπο; Άλλωστε, όπως διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, ο Χριστός με την ενανθρώπισή Του προσέλαβε το θνητό και παθητό σώμα του ανθρώπου και το θέωσε, δίδοντας την δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να δοκιμάση την σωτηρία στην προσωπική του ζωή. Αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε με το εξής παράδειγμα. Όταν ευρεθή ένα φάρμακο για την θεραπεία μιας αρρώστειας, τότε ο κάθε άρρωστος που πάσχει από αυτό το είδος της αρρώστειας μπορεί να θεραπευθή, όταν λάβη το φάρμακο.

Αυτή η πίστη της Εκκλησίας, όπως εκφράστηκε στην Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο δεν είναι αφηρημένη, δεν είναι μια φιλοσοφική αλήθεια που δεν έχει σχέση με τα προβλήματα του ανθρώπου, δεν είναι θέμα που μπορεί κάποιος να το κατανοήση λογικά, αλλά είναι θέμα υπαρξιακό, προσωπικό. Μπορεί κανείς να το δοκιμάση στην προσωπική του ζωή. Δηλαδή, όταν πλησιάση ο άνθρωπος τον Χριστό μέσα στον “χώρο” της Εκκλησίας, όταν ζη την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, τότε μπορεί να μεταμορφώση το θνητό και παθητό της φύσης του, μπορεί να νικήση τον θάνατο, μπορεί να θεραπευθή και να απαλλαγή από τα βασανιστικά του προβλήματα. Έτσι, αντί να εξαντλούμαστε σε επιχειρήματα, καλούμε τους ανθρώπους να ζήσουν αυτήν την εκκλησιαστική ζωή: “Γεύσασθε και ίδετε΄΄

ΠΗΓΗ:ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Η Αγία Δ΄Οἰκουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε στην Χαλκηδόνα το έτος 451, από τις 8 Οκτωβρίου μέχρι 1η Νοεμβρίου. Τη συγκροτούσαν 630 Θεοφόροι Πατέρες, μεταξύ των οποίων και οι Καισαρείας Θαλάσσιος, Εφέσου Στέφανος, Αγκύρας Ευσέβιος, Σελευκείας Βασίλειος κ.α.
Αυτοκράτορες ήταν οι Άγιοι Μαρκιανός καί Πουλχερία.
Πάπας Ρώμης ήταν ο Άγιος Λέων Α τόν οποίο αντιπροσώπευαν οι Επίσκοποι Πασχάνιος, Λουκέντιος και Ιουλιανός και οι πρεσβύτεροι Βονιφάτιος και Βασίλειος.
Η Σύνοδος αυτή εξέδωσε όρον Δογματικόν περί της υποστατικής ενώσεως των δύο εν Χριστώ φύσεων.
Καταδίκασε την αντίθετη προς την Νεστοριανική, αιρετική διδασκαλία τού Ευτυχούς, ο οποίος ήταν πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Κων/πόλεως και δίδασκε ότι ο Χριστός είχε μόνο μία φύση, την θεία. Η ανθρωπίνη φύσις, έλεγε ο Ευτυχής, απορροφήθηκε από την θεία και επομένως ο Χριστός υπήρξε μόνο Θεός και φαινομενικώς άνθρωπος.
Οι οπαδοί του Ευτυχούς, ονομάστηκαν Μονοφυσίτες.
Μετά την καταδίκη τους από την Σύνοδο, επέμειναν στη φοβερή τους αίρεση και έγιναν αφορμή πολλών ταραχών. Τελικώς αποχωρίστηκαν, όπως ήταν επόμενο, από την Ορθόδοξη Εκκλησία, και υποστηριχθέντες αργότερα από τους Άραβες, αποτέλεσαν δικές τους «’Εκκλησιες». Τέτοιες «Εκκλησίες» είναι οι Μονοφυσιτικές των Ιακωβιτών της Συρίας και Παλαιστίνης, των Αρμενίων, των Κοπτών της Αιγύπτου και της Αβησσυνίας.
Η Αγία Δ Οἰκουμενική Σύνοδος, καταδίκασε τους αρχιμ. Ευτυχή και τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας των Μονοφυσιτών Διόσκορο. Τέλος εξέδωσε 30 ιερούς κανόνες
ΠΗΓΗ:ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΙΓΙΟΥ

Πέμπτη 16 Ιουλίου 2009

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος:Εμείς οι Χριστιανοί τολμούμε να ελπίζουμε!»

"Ως χριστιανοί, τολμούμε να ελπίζουμε, ακόμη και σε μια εποχή όπου εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη βρίσκονται σε απόγνωση κάτω από την πίεση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσεως και μιας ασφυκτικής αβεβαιότητος. Ακόμη κι όταν ποικίλοι παλαιοί και νέοι φόβοι σφίγγουν την καρδιά μας. Εμείς οι χριστιανοί τολμούμε να ελπίζουμε. Η ελπίδα μας αυτή δεν στηρίζεται σε κάποια αόριστη αισιοδοξία, αλλά σε ένα Πρόσωπο ζωντανό, τον όντως όντα, στην εμπιστοσύνη και την προσωπική, αγαπητική σχέση μαζί Του. Έχουμε κληθεί “εν μια ελπίδι εν Χριστώ” (Εφεσ. 4:4).Από όλες τις φιλοσοφικές θρησκευτικές προτάσεις σχετικά με την αξία και το μέλλον του ανθρώπου, η πιο τολμηρή και μεγαλειώδης παραμένει η χριστιανική. Αυτή επιμένει στην ενανθρώπηση του Υπέρτατου Όντος, του Θεού, και στην πορεία του ανθρώπου προς την κατά χάριν “θέωση”".
"Υπάρχει ελπίδα!, είναι το μήνυμά μας. Υπάρχει ελπίδα στον αγώνα μας για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Υπάρχει ελπίδα, όταν αντιστεκόμεθα σε κάθε μορφή βίας και ρατσισμού, όταν υπερασπιζόμεθα την αξιοπρέπεια κάθε ανθρωπίνου προσώπου, όταν επιμένουμε στο χρέος ανιδιοτελούς αλληλεγγύης μεταξύ ανθρώπων και λαών· όταν αγωνιζόμεθα για ανυπόκριτο σεβασμό στην κτίση. Τελικά, με τη δύναμη του σταυρωθέντος και αναστάντος Χριστού, στον οποίο έχει δοθεί “πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης” (Ματθ. 28:18), η αλήθεια, η δικαιοσύνη, η αγάπη θα επικρατήσουν. Και η ζωή θα θριαμβεύσει πάνω στον θάνατο. Την αναγγελία όμως αυτής της ελπίδος οι χριστιανοί δεν μπορούμε να την προσφέρουμε διηρημένοι. Ή διατηρώντας σχέσεις τυπικές, συμβατικές, ψυχρές. Απαιτείται “αξίως περιπατήσαι της κλήσεως” ης εκλήθημεν".
.
Αποσπάσματα ομιλίας του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστασίου στις εργασίες της 13ης Διασκέψεως των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών στην Λυών.

ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΜΑΡΙΝΑ του: πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα



Η μνήμη ενός Αγίου αποτελεί σημαντικό γεγονός για την Εκκλησία και ιδιαίτερα για την Ενορία, η οποία πανηγυρίζει και δέχεται την τιμή από τον Άγιο, στο όνομα του οποίου εγκαινιάσθηκε ο Ιερός Ναός της, αλλά και αφορμή χαράς, και επικοινωνίας μεταξύ των μελών της. Όπως είναι γνωστόν, ως ημέρα εορτής των αγίων επελέγη από την Εκκλησία η ημέρα της εξόδου τους από τον μάταιο αυτόν κόσμο, επειδή είναι η ημέρα κατά την οποία «γεννώνται» στην αιώνια θεία ζωή, την οποίαν άλλωστε βιώνουν από το ενταύθα. Αυτό δείχνει ότι οι Άγιοι, όπως όλοι οι άνθρωποι, εξακολουθούν να ζουν και μετά την έξοδο της ψυχής τους από το σώμα και αυτό αποδεικνύεται από τα άφθαρτα λείψανά τους, τα οποία ευωδιάζουν και θαυματουργούν. Σε όλη την επίγεια ζωή τους αγωνίσθηκαν να αποκτήσουν υπαρξιακή κοινωνία με τον Άγιο Τριαδικό Θεό και γι’ αυτό νικούν τον διάβολο και διαλύουν τις «μηχανές του» με την δύναμη της Χάριτος του Θεού που ενοικεί μέσα τους. Η αγία Μαρίνα σε κάποιες αγιογραφίες εικονίζεται να κρατά τον διάβολο από τα κέρατα, να τον εμπαίζη και να τον καταισχύνη. Αυτό φανερώνει ότι ο διάβολος είναι ανίσχυρος, αφού μπορούν με την δύναμη του Χριστού να τον νικήσουν και να τον εξευτελίσουν άνθρωποι φαινομενικά αδύναμοι, καθώς και μικρά παιδιά.

Η αγία Μαρίνα γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας στα χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου του Β (270 μ. Χ.). Η μητέρα της πέθανε λίγες μέρες μετά την γέννησή της και ο πατέρας της, που ήταν ιερέας των ειδώλων, ανέθεσε την ανατροφή της σε μία εξαιρετική γυναίκα χωρίς, βέβαια, να γνωρίζη ότι ήταν Χριστιανή. Έτσι η αγία Μαρίνα διδάχθηκε την αλήθεια του Ευαγγελίου από τα μικρά της χρόνια, και σε ηλικία δεκαπέντε ετών απεκάλυψε στον πατέρα της ότι είναι Χριστιανή. Εκείνος στην αρχή δοκίμασε έκπληξη και στην συνέχεια θυμό και αγανάκτηση και έπαψε να την θεωρή παιδί του. Ο έπαρχος Ολύμβριος δεν άργησε να πληροφορηθή το γεγονός και διέταξε να την συλλάβουν. Όταν όμως την είδε, θαμπώθηκε από την ομορφιά της και της ζήτησε να γίνη σύζυγός του, αφού πρώτα αρνηθή τον Χριστό. Εκείνη αντέδρασε έντονα και σε κάθε προσπάθειά του να την πείση να αποκηρύξη την πίστη της και να λατρεύση τα είδωλα, απαντούσε θαρραλέα «είμαι Χριστιανή». Τότε διέταξε και την βασάνισαν σκληρά. Της καταξέσχισαν σάρκες με ραβδιά, την κρέμμασαν και την φυλάκισαν και επειδή εξακολουθούσε να παραμένη σταθερή στην πίστη της την έκαψαν με αναμμένες λαμπάδες. Οι πληγές της όμως γιατρεύθηκαν αμέσως, με αποτέλεσμα πολλοί από τους παρευρισκομένους που είδαν το θαύμα να πιστεύσουν στον Χριστό. Τότε ο έπαρχος, τυφλωμένος από το μίσος, διέταξε να την αποκεφαλίσουν και με αυτόν τον τρόπο ετελειώθη και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου.

Ο βίος και η πολιτεία της αγίας Μαρίνας μας δίνουν την αφορμή να τονίσουμε τα ακόλουθα.

Τα δημιουργήματα του Θεού είναι όλα «καλά λίαν». Το κακό που υπάρχει στον κόσμο δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά αποτέλεσμα της αμαρτίας, της παρακοής του ανθρώπου στο θέλημα του Θεού και της αποστασίας του εκ της αιωνίου θείας ζωής.

Οι δαίμονες ήσαν φωτεινοί άγγελοι (το αγγελικό τάγμα του Εωσφόρου), αλλά εξέπεσαν από την Χάρη του Θεού και σκοτίσθηκαν εξ αιτίας της υπερηφανίας τους. Προσπαθούν δε με διάφορους τρόπους και ποικίλα τεχνάσμα να παρασύρουν και τους ανθρώπους μακριά από τον Θεό. Δεν μπορούν όμως να βλάψουν κανέναν, εάν φυσικά δεν παραδοθή σε αυτούς με την θέλησή του, ούτε να αποκτήσουν εξουσία επάνω σε εκείνον ο οποίος αγωνίζεται να ζη σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Βεβαίως, ο Θεός παραχωρεί κατά καιρούς στον διάβολο την εξουσία να πειράζη τους πιστούς, γιατί έτσι δοκιμάζεται η ελευθερία τους, δυναμώνει η πίστη τους, ισχυροποείται η θέλησή τους και επιδίδονται με μεγαλύτερο ζήλο στον πνευματικό αγώνα. Αλλά και μαθαίνουν να προσεύχονται, επειδή στους πειρασμούς ο άνθρωπος συνηθίζει να καταφεύγη στον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους και να ζητά την δύναμή τους και την προστασία τους. Δηλαδή ο διάβολος, άθελά του, γίνεται διδάσκαλος προσευχής.

Στις μέρες μας, δυστυχώς, παρατηρείται το λυπηρό φαινόμενο της ενασχόλησης νέων ανθρώπων, ακόμη και παιδιών, με την σατανολατρεία και όλα όσα σχετίζονται με αυτήν, με την μουσική που εξυμνεί τον διάβολο η μεταμφιέζονται σε δαίμονες κ.λ.π. Αλλά και αρκετοί πιστοί, καθώς και Κληρικοί, προτιμούν, όπως αποδεικνύεται από τον γραπτό και τον προφορικό τους λόγο, να ασχολούνται περισσότερο με τον διάβολο και τον αντίχριστο, παρά με τον Χριστό, με αποτέλεσμα να δημιουργήται σύγχυση μεταξύ των ανθρώπων, αλλά και φόβος στα παιδιά και στους ασθενεστέρους στην πίστη.

Το κήρυγμα της Εκκλησίας πρέπει να είναι θετικό, Χριστοκεντρικό, που σημαίνει ότι θα πρέπη να προβάλλη το πρόσωπο του Χριστού, να τονίζη το τι είναι ο Χριστός, αλλά και το πως μπορεί κανείς να αποκτήση υπαρξιακή κοινωνία μαζί Του. Ότι, δηλαδή, δεν είναι απλώς ένας καλός άνθρωπος, η ένας διδάσκαλος η ένας κοινωνικός επαναστάτης, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, αλλά ότι είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος, το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που ενώ είναι τέλειος Θεός, σαρκώθηκε και έγινε και τέλειος άνθρωπος, για να καταργήση τα έργα του διαβόλου και να λυτρώση τον άνθρωπο από την τυραννία της αμαρτίας, του διαβόλου και του θανάτου. Η κοινωνία με τον Χριστό κατορθώνεται μέσα στην Εκκλησία με την υπακοή, την μυστηριακή ζωή και την άσκηση.

Η υπερηφάνια απομακρύνει τον άνθρωπο από την Εκκλησία και την αληθινή λατρεία του Θεού και τον σπρώχνει στο να λατρεύη συνειδητά η ασυνείδητα τον διάβολο. Αντίθετα, δια της ταπεινώσεως επιτυγχάνεται «η κατά των δαιμόνων νίκη» και η σωτηρία.

ΠΗΓΗ:ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ