Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009
Άγιος Παντελεήμονας, ο ιαματικός και μεγαλομάρτυρας
Η γέννηση του Άγιου, τα πρώτα χρόνια της ζωής τον, η ευσεβής μητέρα του και η κλίση του στην αληθινή πίστη.
Ο Άγιος Παντελεήμονας γεννήθηκε στη Νικομήδεια, τον καιρό που τα μαύρα σύννεφα της ειδωλολατρείας σκέπαζαν απειλητικά όλη την οικουμένη, στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. Την εποχή εκείνη αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο φοβερός διώκτης των Χριστιανών, ο Μαξιμιανός. Πατέρας του ήταν ο Ευστόργιος και μητέρα του η Εύβούλη. Το όνομα του ήταν Παντολέων. Ο πατέρας του ήταν ειδωλολάτρης και η μητέρα του Χριστιανή. Όση περιποίηση έκανε ο πατέρας του προς τα είδωλα, τόση προθυμία και αγάπη προς την ορθόδοξη πίστη εδείκνυε η μητέρα του, που με στοργή και αγάπη ανέθρεψε τον υιόν των Παντολέοντα. Του έδινε όχι μόνον υλική τροφή, αλλά και πνευματική. Ο Παντολέων ήταν πολύ έξυπνος, ευγενικός, επιμελής, ταπεινός και πράος, γεμάτος αρετή, παρ' όλο που ακόμη δεν είχε βαπτιστεί Χριστιανός. Ήτο πολύ ωραίος εις την όψη. Εις την ομιλία γλυκύς και εις το παράστημα μέτριος και ταπεινός. Ήτο στολισμένος με τας αρετάς, και είχε τόσο καλή διαγωγή που διεκρίνετο εις τας συναναστροφάς του από τους συνομηλίκους του. Όλοι όσοι τον επλησίαζαν ευχαριστούντο και έχαιραν διότι ωφελούντο από τη συναναστροφή μαζί του. Ένεκα των αρετών του ο Παντολέων έγινε ξακουστός και φημισμένος εις ολόκληρον την Νικομήδειαν.
Δυστυχώς έχασε τη μητέρα του σε νεαρή ηλικία και αυτό ήταν μεγάλο πλήγμα για τον μετέπειτα Άγιο γιατί τον στέρησε από τις Χριστιανικές νουθεσίες, όμως ποτέ δεν ξέχασε τα Χριστιανικά της διδάγματα και πάντοτε ο νους του ήταν στην αληθινή πίστη .Έτσι βρήκε γρήγορα το δρόμο του και θυμούμενος τα μητρικά λόγια και τις συμβουλές της, μαθητεύοντας και ακούγοντας τις νουθεσίες του Αγίου Ερμόλαου, που εκείνο τον καιρό ήταν ιερέας της Χριστιανικής εκκλησίας στη Νικομήδεια, γνώρισε τη Χριστιανική θρησκεία σε όλο της το μεγαλείο και αποφάσισε να αφιερωθεί σε αυτήν. Αφού έμαθε τα πρώτα γράμματα, όπως συνηθιζόταν την εποχή εκείνη διδάχθηκε τα Ελληνικά γράμματα και αργότερα ο πατέρας του τον έστειλε να μαθητεύσει κοντά στο γνωστό ιατρό Ευφρόσυνο και να μάθει την ιατρική. Σε λίγο καιρό ο Παντολέων ξεπέρασε όλους τους συνομηλίκους του στη μόρφωση και όλοι μιλούσαν με θαυμασμό για το χαρακτήρα του. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας, μαθαίνοντας για την αρετή και την εξυπνάδα του, τον προόριζε για να γίνει γιατρός στο παλάτι, ο γιατρός των ανακτόρων.
Το πρώτο του θαύμα. Η ανάσταση του παιδιού με τη βοήθεια του Θεού, το βάπτισμα του Άγιου.
Ένα εντυπωσιακό γεγονός κάνει τον Παντολέοντα να πάρει τη σοβαρή και γενναία απόφαση να δεχθεί το Άγιο Βάπτισμα, να γίνει Χριστιανός. Ενώ περπατούσε στο δρόμο συνάντησε ένα παιδί που το δάγκωσε μία οχιά και πέθανε. Λέει λοιπόν στον εαυτό του: Θα προσευχηθώ στο Χριστό να αναστήσει αυτό το παιδί και αν πράγματι το παιδί αναστηθεί, εγώ πια δεν υπάρχει λόγος να καθυστερώ τη βάπτιση μου, θα γίνω Χριστιανός, θα πιστέψω ότι ο Χριστός είναι ο Θεός ο αληθινός, ο Σωτήρας του κόσμου. Αυτά σκέφτηκε και προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο. Αμέσως το παιδί ζωντάνεψε και το φίδι απέθανε. Τότε ο Παντολέων έξ όλης της ψυχής και της καρδίας του πίστεψε εις τον Χριστό. Και αφού έστρεψε τα μάτια του προς τον ουρανό με πολλή χαρά, ευχαρίστησε και εδόξασε τον Κύριο, που τον ελύτρωσε από την πλάνη και από το σκοτάδι των ειδώλων, και τον ωδήγησεν στην επίγνωση της αληθείας Έπειτα τρέχοντας, πήγε εις τον Ερμόλαο και του ανέφερε το γεγονός και με μεγάλη χαρά του ζήτησε να τον καταστήση τέλειο Χριστιανό διά του Άγιου Βαπτίσματος. Και ο Ερμόλαος, επειδή γνώριζε ποιος οδηγείται στην τελειότητα, γεμάτος συγκίνηση οδήγησε τον Παντολέοντα. στο φωτισμό του θείου βαπτίσματος.
Ο Άγιος Παντελεήμονας ανάργνρος και θαυματουργός.
Ο Άγιος Παντελεήμονας με τη βοήθεια του Ιησού Χριστού και την προσευχή έγινε ανάργυρος ιατρός και άρχισε να γιατρεύει συμπολίτες του με αποτέλεσμα η φήμη του να μεγαλώνει συνεχώς στο λαό της Νικομήδειας. Μετά από ένα θαύμα που έκανε στο πατρικό του σπίτι, όπου με τη βοήθεια της προσευχής κατάφερε να δώσει το φως σε έναν τυφλό, έπεισε και τον ειδωλολάτρη πατέρα του να βαφτιστεί Χριστιανός και να ζήσει το υπόλοιπο του βίου του εν Χριστώ. Ο Παντολέων είπε τότε στον τυφλό: «Επειδή εξώδευσες όλη την περιουσία σου εις τους άλλους ιατρούς και δεν είδες ωφέλεια, εάν εγώ σε θεραπεύσω τι θα μου δώσεις;» Και ο τυφλός απεκρίθη: «Σου χαρίζω μετά χαράς και προθύμως ο,τι μου απέμεινε από την περιουσία». Τότε του είπε: «Τούς μεν οφθαλμούς σου θα θεραπεύσει ο αληθής Θεός, διά μέσου μου, την δε αμοιβή που μου υπεσχέθης θέλω να την διαμοιράσεις εις τους πτωχούς». Ο Παντολέων βεβαίως εμίλησε έτσι επειδή ήλπιζε εις την Χάριν και την δύναμη του Χριστού. Ο πατέρας του όμως, επειδή ενόμισε ότι θα τον θεραπεύσει με τα βότανα της ιατρικής επιστήμης, τον εμπόδισε λέγοντας. «Αγαπημένε μου υιέ, μην επιχειρείς κάτι ανώτερο από τη δύναμη σου, μήπως και ντροπιασθείς αν αποτύχεις. Τι άλλο μπορείς εσύ να προσφέρεις η να επιτύχεις περισσότερο από τους υπόλοιπους ιατρούς που δεν κατόρθωσαν να τον θεραπεύσουν;» Και εκείνος απεκρίθη: «Ουδείς άλλος δύναται να τον θεραπεύσει, όπως εγώ, επειδή από τον διδάσκαλο μου μέχρις αυτούς τους ιατρούς υπάρχει μεγάλη διαφορά». Ο πατέρας του επειδή ενόμισε ότι ωμιλούσε περί του διδασκάλου του Ευφρόσυνου του είπε πάλι: «Μα εγώ, παιδί μου, ήκουσα πως αυτόν τον τυφλό τον επήγαν και εις τον διδάσκαλο σου και τίποτα δεν κατώρθωσε να επιτύχει». Ο Παντολέων είπε προς τον πατέρα του: «Πρόσεχε πατέρα να διαπιστώσεις ολοφάνερα την αλήθεια μου». Και μόλις ετελείωσε τα λόγια του αυτά, άπλωσε το δεξιό του χέρι και έκανε το σημείο του Σταύρου εις τα μάτια του τυφλού, επικαλούμενος συγχρόνως και το γλυκύτατο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Και, ώ του θαύματος!, αμέσως άνοιξαν τα μάτια του τυφλού, και ανέβλεψαν και τα μάτια του σώματος του και της ψυχής του, διότι ήταν ειδωλολάτρης. Μόλις λοιπόν είδε το θαύμα που του έγινε με την επίκληση του ονόματος του Χριστού, αμέσως επίστεψε. Και όχι μόνον ο πρώην τυφλός επίστεψε, αλλά και ο πατέρας του Παντολέοντος, και μεγαλοφώνως διεκήρυξαν τον Χριστό Θεό αληθέστατον. Ο Άγιος Παντολέων εχάρη δοξάζοντας τον Κύριο και τους πήγε εις τον άγιο Ερμόλαο, ο όποιος και τους εβάπτισε.
Ο Ευστόργιος μόλις επέστρεψεν εις την οικίαν του συνέτριψε όλα τα είδωλα. Ύστερα απ' ολίγον καιρό, αφού έζησε εν μετάνοια, απεδήμησε προς Κύριον. Όταν ο πατέρας του πέθανε ο Άγιος Παντελεήμονας μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και συνέχισε να θεραπεύει τους άρρωστους με τη βοήθεια της προσευχής. Η μοναδική αμοιβή που ζητούσε ήταν οι θεραπευμένοι να βαπτίζονται Χριστιανοί. Ακόμη, όταν εύρισκε φτωχούς τους βοηθούσε ποικιλότροπα, δίνοντας τους χρήματα και άλλα αναγκαία είδη.
Η συκοφάντηση του Αγίου και το κάλεσμα του Αυτοκράτορα. Η άρνηση του Αγίου να θυσιάσει στα είδωλα.
Τα θαύματα του Άγιου έγιναν γρήγορα γνωστά και προκάλεσαν το θαυμασμό των κατοίκων της Νικομήδειας και όλοι προσέτρεχαν σε αυτόν για να γιατρευτούν. Όμως ο φθόνος και η ζήλεια των άλλων ιατρών, τους οδήγησε να τον συκοφαντήσουν στον Αυτοκράτορα Μαξιμιανό, το φοβερό διώκτη του Χριστιανισμού και να τον καταγγείλουν ότι είναι Χριστιανός και εν ονόματι του Χριστού γιατρεύει τους ασθενείς. Ο Μαξιμιανός κάλεσε τον Άγιο στα ανάκτορα για να ζητήσει εξηγήσεις. Ο Άγιος ομολόγησε με θάρρος ότι είναι Χριστιανός. Ο αυτοκράτορας στην αρχή προσπάθησε να τον πείσει με διάφορες κολακείες και υποσχέσεις να αρνηθεί το Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα. Δι αυτό και σε προσεκάλεσα να κάμεις θυσίαν εις τους θεούς, διά να μάθωμεν την αλήθειαν». Ο Άγιος απεκρίθη: «Τα έργα είναι αξιώτερα, ώ βασιλεύ, παρά τα λόγια, όπως όλοι γνωρίζομεν. Εάν ερευνώμεν και εξετάζωμεν τα μικρά και τόσον ασήμαντα πράγματα εάν είναι αληθινά και γνήσια, πολύ περισσότερον επιβάλλεται να εξετάζωμεν με μεγάλην προσοχήν όσα αφορούν τον Θεόν, διά να μη ζημιωθώμεν. Διότι η ευσέβεια προς τον Θεόν είναι το υψηλότερον όλων των πραγμάτων. Ο Θεός λοιπόν που εγώ προσκυνώ και σέβομαι, εδημιούργησε τον ουρανόν, την θάλασσαν, την γην και όλον τον κόσμον. Αυτός ανέστησε νεκρούς, εφώτισε τυφλούς, εκαθάρισε λεπρούς, εσήκωσε παραλύτους και όλα αυτά τα θαύματα τα έκαμε μόνο με το λόγο και τη διαταγή. Οι θεοί που προσκυνούν οι Έλληνες (ειδωλολάτραι) δεν γνωρίζω εάν έκαμαν ποτέ τέτοια έργα η εάν ημπορούν να κάμουν. Εάν ασφαλώς επιθυμείς, βασιλεύ, ας δοκιμάσωμεν, διά να μάθεις την αλήθειαν. Δώσε διαταγήν να φέρουν εδώ ένα ασθενή που να πάσχει από αθεράπευτον ασθένειαν και ας προσέλθουν οι ιερείς σας να παρακαλέσουν τους θεούς των, όσον θέλουν, διά να τον θεραπεύσουν. Έπειτα να παρακαλέσω και εγώ τον Θεόν μου, με τ' όνομα του οποίου θα ιατρευθεί ο ασθενής. Αυτόν λοιπόν τον Θεόν πρέπει ν' ονομάζωμεν αληθινόν και τους υπόλοιπους θα τους περιφρονήσουμε».
Ο Άγιος θεραπεύει τον παράλυτο. Η απαίτηση των ειδωλολατρών ιερέων να θανατωθεί ο Άγιος.
Οι λόγοι του Παντολέοντος άρεσαν εις τον βασιλέα, και αφού έδωσε εντολή, έφεραν ένα παράλυτο καθισμένο εις το κρεββάτι του, ο όποιος δεν ημπορούσε να κινηθεί καθόλου. Οι ιερείς των ειδώλων έκαμαν την ανοσίαν δέησίν των, επικαλούμενοι επί πολλήν ώραν τους αναίσθητους θεούς των. Αυτοί ως κωφοί και άλαλοι δεν εισήκουσαν. Και ο Άγιος τους εχλεύασε εξ αιτίας της μεγάλης άγνοιας των. Όταν τελικώς διεπίστωσαν ότι δεν ημπόρεσαν να κατορθώσουν τίποτα, είπαν προς τον Άγιον να επικαλεσθεί το Θεό του. Τότε ο Παντολέων εσήκωσε τα μάτια του και όλη τη διάνοια του προς τον ουρανό και είπε. «Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου και η κραυγή μου προς σε ελθέτω. Μη αποστρέψεις το πρόσωπον σου απ' εμού. Εν η αν ήμερα επικαλέσωμαί σε, ταχύ επάκουσόν με. Δείξον Δέσποτα εις αυτούς που δεν σε γνωρίζουν, ότι συ είσαι ο μόνος Θεός ο αληθής και ο παντοδύναμος».Έτσι είπε και αφού έπιασε τα χέρια του παραλύτου είπε: «Εν ονόματι του Χριστού, ο οποίος ανορθώνει τους καταπληγωμένους και κτυπημένους, σήκω και περιπάτει». Τότε αμέσως ο λόγος έγινεν έργον. Και ο ασθενής εσηκώθη και περιεπάτησε με μεγάλη προθυμία και αγαλλίασιν. Όταν είδαν οι ειδωλολάτραι το θαύμα αυτό εξεπλάγησαν, και πολλοί ηρνήθησαν τα είδωλα, και επίστευσαν εις τον αληθινό Θεό.
Οι βδελυροί όμως ιερείς εξηκολούθησαν να παραμένουν άπιστοι. Και αφού προσήλθαν εις τον βασιλέα του είπαν. «Σε ορκίζομεν εις τους αθανάτους θεούς μας να μην αφήσεις πλέον τον Παντολέοντα να ζήση ούτε μιαν ώραν, διότι θα εξαφανίσει τη θρησκεία μας και οι χριστιανοί θα γίνουν ισχυροί και θα στραφούν εναντίον μας. Ο βασιλεύς όταν τους ήκουσε, εκάλεσε πάλιν τον Άγιον και εδοκίμασε να τον παραπλανήσει με κολακευτικά λόγια, μήπως τον πείσει και συμφωνήσει μαζί του. Αφού τίποτα όμως δεν κατόρθωσε ούτε με τας κολακείας ούτε με τας απειλάς να τον πείσει, ήρχισε να τον τιμωρεί με διάφορα βασανιστικά μέσα.
Το μαρτύριο του Αγίου, η παρουσία του Θεού και το μέγα θαύμα. Ο Άγιος μένει αλώβητος παρά τα φρικτά βασανιστήρια.
Κατ' αρχήν τον εκρέμασαν εις ένα ξύλο και τον εξέσχισαν με σιδερένια νύχια. Έπειτα κατέκαυσαν τας πλευράς του, και τα υπόλοιπα ευαίσθητα μέλη του. Ο Παντολέων όμως έμεινε πιστός και ακλόνητος. Δεν αρνήθηκε. Δέν πρόδωσε το Χριστό. Τότε ο Αυτοκράτορας εξαγριωμένος, διέταξε να τον υποβάλουν σε φοβερά βασανιστήρια με σκοπό να απαρνηθεί την πίστη του και να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Άγιος προσευχόμενος συνέχεια υπέμενε τα πάνδεινα μαρτύρια χωρίς να λυγίσει. Μπροστά στα μάτια του ειδωλολάτρη Αυτοκράτορα λάμβανε χώρα ένα ανεξήγητο μυστήριο. Παρά τα μαρτύρια, ο Άγιος έβγαινε από κάθε δοκιμασία σώος και αβλαβης. Οι στρατιώτες του αυτοκράτορα, άρχισαν να του ξύνουν τη σάρκα με μαχαίρια και να καίνε τις πληγές με λαμπάδες. Ο Χριστός, όμως, του θεράπευσε τις πληγές, φωτίζοντας τον με αστραπές. Στη συνέχεια έβαλαν τον Παντολέοντα μέσα σε ένα καζάνι που έβραζε. Με τη βοήθεια όμως και πάλι του Θεού ο Άγιος έμεινε σώος και άβλαβης και η φωτιά θαυματουργικά έσβησε. Ακολούθως βύθισαν τον Άγιο στα βάθη της θάλασσας, αφού έδεσαν στο λαιμό του μία τεράστια πέτρα. Ο Χριστός, όμως, έκανε την πέτρα πιο ελαφριά από φύλλο και έδωσε στον Παντολέοντα τη δύναμη να περπατά πάνω στα νερά. Έτσι σώος και αβλαβής, βγήκε στη στεριά. Στη συνέχεια έρριξαν τον Άγιο σε πεινασμένα άγρια θηρία. Όμως τα ζώα, αντί να τον κατασπαράξουν, έγλειφαν ήρεμα και ειρηνικά με τη γλώσσα τους τα πόδια του, κουνώντας τις ουρές τους. Ο Αυτοκράτορας, αντί να αναγνωρίσει τη δύναμη του Χριστιανισμού, εξεδήλωνε την οργή του με μεγαλύτερη αγριότητα. Έδωσε διαταγή ο Μαξιμιανός να τους δείξει ο Παντολέων τον τόπο όπου διέμενε ο Ερμόλαος. Και ο Άγιος υπήκουσε μετά χαράς, επειδή εγνώριζεν ότι ο Ερμόλαος θα έφερνε με το μέρος του και άλλους εις την ευσέβειαν. Ήξερε πολύ καλά ότι ο Άγιος Ερμόλαος διέθετε ωραίον λόγον και σύνεσιν και ήτο ικανός να ελκύσει και να διδάξει τους βαρβάρους, όπως πιστεύσουν εις τον αληθινό Θεό.
Η θανάτωση του Ερμολάου, δασκάλου του Αγίου και των δύο άλλων μαρτύρων.
Συνοδευόμενος λοιπόν ο Άγιος Παντολέων από τρεις στρατιώτας που τον εφρουρούσαν, έφθασε εις την οικίαν όπου εκρύπτετο ο Ερμόλαος. Εκτύπησε την πόρτα, και εβγήκε έξω ο Άγιος Ερμόλαος, ο όποιος είπε εις τον Παντολέοντα. «Πώς ήλθες μέχρις εδώ τέκνον μου;» Και εκείνος απήντησε: «Σε καλεί ο βασιλεύς, Κύριε μου, και θέλει να πας προς αυτόν». Και ο Ερμόλαος πάλιν είπε: «Εγώ το ξέρω, ότι επλησίασεν η ώρα μου ν’αποθάνω, διά το όνομα του Χριστού μου, επειδή μου το εφανέρωσε και μου το απεκάλυψε με όραμα που είδα αυτήν την νύκτα».
Οι στρατιώται συνέλαβαν τον Ερμόλαον και άλλους δύο χριστιανούς που ευρίσκοντο μαζί του. Όταν ωδηγήθη ενώπιον του βασιλέως και ηρωτήθη πως ωνομάζετο και εάν είχε μαζί του και άλλους χριστιανούς, ο Άγιος Ερμόλαος απήντησε, με την αλήθεια που τον διέκρινε, ως έξης: «Το όνομα μου είναι Ερμόλαος. Έχω μαζί μου και άλλους δύο χριστιανούς τον Ερμοκράτη και τον Ερμιππο». Τότε διέταξε να τους οδηγήσουν και αυτούς ενώπιον του. Αφού παρουσιάσθησαν τους ηρώτησε: «Εσείς είσθε που παρεπλανήσατε τον Παντολέοντα και ηρνήθη τους θεούς;» Και εκείνοι γεμάτοι τόλμη και θάρρος απήντησαν: Ο Χριστός καλεί κοντά Του τους αξίους».Ο βασιλεύς τότε τους είπε: «Να αφήσετε τους ανόητους και ανωφελείς λόγους σας κατά μέρος, και να με ακούσετε. Συμβουλεύσατε τον Παντολέοντα να θυσιάσει εις τους αθανάτους θεούς, εάν θέλετε βέβαια να σάς έχω φίλους, και υπόσχομαι να σας δώσω αμέτρητα δώρα και αξιώματα». Και εκείνοι απήντησαν. «Μη γένοιτο να συμβουλεύσωμεν κάποιον να χάσει την ψυχή του. Όλοι εμείς οι Χριστιανοί έχομεν μίαν ασάλευτον γνώμην. Καί καλύτερον ν’ αποθάνωμεν με χίλιους θανάτους και με διάφορα βασανιστήρια, παρά να προσκυνήσουμε τα κωφά και αναίσθητα είδωλα». Και όταν ετελείωσαν τα λόγια των αυτά έστρεψαν τα μάτια προς τον ουρανό και προσηυχήθησαν εις τον Κύριον να τους προστατεύσει από τας παγίδας του δαίμονος. Ο Κύριος είσήκουσε την προσευχήν των, και τους εφανερώθη και τους ενδυνάμωσε. Αμέσως έγινε μεγάλος σεισμός εις εκείνον τον τόπον. Ο δε Μαξιμιανός έχων ταραγμένον νουν είπε: «Βλέπετε οι θεοί ωργίσθησαν εξ αιτίας σας και έκαμαν σεισμόν». Και του απεκρίθη ο Άγιος Ερμόλαος. «Αλλ' εάν συμβή να πέσουν κάτω οι θεοί σου τι θα είπης;» Προτού τελειώσει τον λόγο του, έφθασε ένας υπηρέτης του παλατιού και είπεν εις τον βασιλέα: «Μεγαλειότατε, ήλθα να σου αναφέρω ότι οι θεοί έπεσαν κάτω και συνετρίβησαν». Οι τρεις Χριστιανοί εγέλασαν και εχλεύασαν τους φοβερούς θεούς που έσεισαν τη γη και μετά συνετρίβησαν! Ο άσεβης τύραννος έγινε περισσότερο σκοτεινός όπως εκείνοι που τους πονούν τα μάτια και δεν ημπορούν να ιδουν τον ήλιο.
Ετιμώρησε τους τρεις μάρτυρες με διάφορα βασανιστήρια. Αφού διεπίστωσε ότι δεν επρόκειτο να τους πείσει και να υποχωρήσουν, έδωσε εντολή και τους απεκεφάλισαν. Τα λείψανα των τα επήραν Χριστιανοί μυστικά, και τα έθαψαν με πολλή τιμή και ευλάβεια.
Ο μαρτυρικός θάνατος του Άγιου. Η παρουσία του Θεού και η μεγαλοσύνη του Αγίου.
Έκπληκτος αλλά και εξαγριωμένος ο ηγεμόνας, διατάσσει τον αποκεφαλισμό του Αγίου, θαυματουργικώς το ξίφος λυγίζει και αντί αίμα τρέχει γάλα. Τότε οι στρατιώτες αρνούνται να πραγματοποιήσουν το αποτρόπαιο έργο τους, προσκυνούν τη Χάρη του Χριστού και γίνονται Χριστιανοί. Ο Άγιος προσευχήθηκε και τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό. Ήταν η φωνή του Θεού που του έδωσε το όνομα Παντελεήμων, που σημαίνει τον Άγιο που όλους τους βοηθά και τους ελεεί ακόμη και τους εχθρούς του. Μετά από αυτό το θαύμα, ο ίδιος ο Άγιος ζήτησε να γίνει η εκτέλεση του.
Το Τίμιο Σώμα του Αγίου τάφηκε με τιμές από τους Χριστιανούς. Η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του την 27η Ιουλίου. Έκτοτε είναι ο προστάτης Άγιος των αναπήρων, ιδιαίτερα των τυφλών και των χωλών.Ο ΑΓΙΟΣ ΝΑ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!
ΠΗΓΗ:www.orthodox-answers.gr
Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΝΕΔΟ: "ΘΑ 'ΡΘΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ"Ρεπορτάζ - φωτο: Νικόλαος Μαγγίνας
Με συγκίνηση υποδέχθηκαν οι δέκα εναπομείναντες Τενέδιοι τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος από χθες πραγματοποιεί τριήμερη ποιμαντική επίσκεψη στην μαρτυρική Τένεδο. Μαζί τους, τον Πατριάρχη του Γένους υποδέχθηκε πλήθος πιστών από την γειτονική Ίμβρο - που είχε κοινή μοίρα με την Τένεδο - την Ελλάδα, διάφορες ευρωπαϊκές χώρες αλλά και από τις μακρινές Αυστραλία και Αμερική.
«Ήλθαμε από διάφορα μέρη του κόσμου για να προσκυνήσουμε τη χάρη της Αγίας Παρασκευής, για να ενισχύσουμε ο ένας τον άλλον, για να δυναμώσουμε την πίστη, για να στηρίξουμε τους ολίγους ελαχίστους αδελφούς μας, οι οποίοι εις πείσμα των καιρών και των περιστάσεων επιμένουν να μένουν εδώ. Ήλθαμε να αγναντέψουμε το γαλάζιο ατλάζι του Αιγαίου. Και να αποθαυμάσουμε το φως του Αιγαίου, αυτό που τόσο ύμνησαν, τόσο περίτεχνα και όμορφα, οι νεοέλληνες ποιητές και λογοτέχνες», ήταν τα πρώτα λόγια του Οικουμενικού Πατριάρχη μετά τον Εσπερινό στον Καθεδρικό Ναό της νήσου που είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.
Σε αυτό τον όμορφο Ναό της Τενέδου, μεταξύ πολλών πιστών, βρέθηκαν και ο Γιάννης Τραγάκης, γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. και βουλευτής Β’ Πειραιώς, ο Γιώργος Καλατζής, βουλευτής Καβάλας και πρώην υπουργός Μακεδονίας - Θράκης, καθώς και ο Γιώργος Ανωμερίτης, τέως βουλευτής και υπουργός των Κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Επίσης στην Τένεδο ταξίδεψαν ο καπετάν Παναγιώτης Τσάκος, Άρχων του Οικουμενικού Θρόνου, μαζί με την σύζυγό του, αλλά και ο Νομάρχης Καστοριάς Κωνσταντίνος Λιάντσης.
«Για μας τους Ίμβριους και τους Τενέδιους η παρουσία σας σημαίνει πολλά. Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ. Και στο πρόσωπό σας το τετιμημένο, ευλογούμε όλα τα μέλη της Βουλής των Ελλήνων και δι’ αυτών ολόκληρον τον ευσεβή ελληνικό λαό».
Στην συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος συνοδεύεται από τον Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλο, αναφέρθηκε στην συμβίωση Μουσουλμάνων και Χριστιανών στην Τένεδο, ενώ εξέφρασε την βεβαιότητα ότι ο Θεός θα βοηθήσει να αποκατασταθούν οι αδικίες του πρόσφατου παρελθόντος και θα έρθουν καλύτερες ημέρες για την ομογένεια.
«Είθε ο Θεός να μας αξιώσει να συναντηθούμε ξανά, εδώ στην Τένεδο, κάτω από καλύτερες ημέρες. Εκφράζω την ικανοποίησή μου για την ειρηνική και αρμονική συμβίωση μουσουλμάνων και χριστιανών, όσον ολίγοι και αν είναι οι τελευταίοι εδώ στην Τένεδο και στην Ίμβρο, μετά την θύελλα και την τρικυμία που περάσανε τα δύο νησιά στην δεκαετία του ’60 και εφεξής», σημείωσε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και πρόσθεσε: «Λέγει ο λαός μας είναι καλόν όπου σταματήσει το κακό. Λοιπόν σταμάτησε το κακό και ζήσαμε αυτές τις δεκαετίες. Είθε ο Θεός που είναι Θεός της δικαιοσύνης να αποκαταστήσει τις αδικίες που έγιναν αυτά τα τελευταία χρόνια εις βάρος του ομογενειακού στοιχείου και εδώ εις την Τένεδον και εις την Ίμβρον, όπου η Ρωμιοσύνη ανθούσε και ζούσε ευτυχισμένη, ζούσε στον τόπο της, δεν ήμασταν ξένοι σ’ αυτά τα νησιά, αλλά μας ανάγκασαν να φύγουμε. Εύχομαι να έλθουν καλύτερες ημέρες. Για μένα προσωπικά δεν είναι ουτοπία. Θα έλθουν. Ο Θεός είναι μεγάλος»
Στην Τένεδο βρίσκονται και οι Μητροπολίτες Γαλλίας Εμμανουήλ και Μυτιλήνης Ιάκωβος, ο οποίος έχει τεθεί επικεφαλής ομάδας προσκυνητών από την Λέσβο.
Απόφθευγμα του Σωκράτη...
Δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. Η μόρφωση είπε ,είναι θέμα συμπεριφοράς….
Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους ;
1. Πρώτα απ’όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις , αντί να ελέγχονται από αυτές..
2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική..
3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..
4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα..
5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..
6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..
7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους….
ΣΩΚΡΑΤΗΣ
Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους...
τα συναισθήματα.
Εκεί, ανάμεσα στα υπόλοιπα, ζούσαν και η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη.....
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την
τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη άρχισε να ζητάει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει:
- 'Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;'
-'Όχι, δεν μπορώ' απάντησε ο Πλούτος. 'Έχω ασήμι και χρυσάφι στο
σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα'.
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
-'Σε παρακαλώ, βοήθησέ με' είπε η Αγάπη.
-'Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, Αγάπη.. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου' της απάντησε η Αλαζονεία.
H Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από
αυτή βοήθεια.
-'Λύπη, άφησέ με να έρθω μαζί σου'.
-'Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου' είπε η
Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
-'Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!'
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στη στεριά, ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη, γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε,
ρώτησε τη Γνώση:
-'Γνώση, ποιος με βοήθησε';
-'Ο Χρόνος' της απάντησε η Γνώση.
-'Ο Χρόνος;' ρώτησε η Αγάπη. 'Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;'
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
'Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η
Αγάπη'.
Μάνος Χατζιδάκις - 'Το Νησί'
Παρασκευή 24 Ιουλίου 2009
ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΙΟΥΛΙΟΥ ΙΕΡΑ ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
Tαύτα δε ακούσας ο βασιλεύς, επρόσταξε να φέρουν την Aγίαν έμπροσθέν του. Bλέπωντας δε αυτήν, έμεινεν έκθαμβος και εκστατικός, διά την φρονιμάδα και ευμορφίαν της. Όθεν λέγει προς αυτήν, εάν πεισθής εις τα λόγιά μου, ω κόρη, και θυσιάσης εις τους θεούς, θέλεις γένης κληρονόμος πολλών χαρισμάτων και αγαθών. Eι δε και δεν πεισθής, ήξευρε, ότι θέλω σε παραδώσω εις πολλά βάσανα. Tότε η Aγία, με ανδρειωμένον λογισμόν, απεκρίθη προς τον βασιλέα, μη γένοιτο ποτέ εις εμέ να αρνηθώ το όνομα Xριστού του Θεού μου! «Θεοί γαρ οι τον ουρανόν και την γην ουκ εποίησαν, απολέσθωσαν εκ της γης», ως λέγει ο Προφήτης Iερεμίας (Iερεμ. ι΄, 11). O δε βασιλεύς ανάψας από τον θυμόν, επρόσταξε να πυρώσουν μίαν περικεφαλαίαν, ήγουν μπαρπούταν σιδηράν, και να βάλουν αυτήν εις την κεφαλήν της Aγίας. Tούτου δε γενομένου, εφυλάχθη η Aγία αβλαβής με θεϊκήν δρόσον. Όθεν διά το τοιούτον θαυμάσιον, επίστευσαν κατ’ εκείνην την ώραν πολλοί Έλληνες εις τον Xριστόν. Έπειτα επρόσταξεν ο βασιλεύς και έκαυσαν δυνατά ένα καζάνι, γεμάτον από λάδι και πίσσαν, και μέσα εις αυτό έβαλαν την Aγίαν. Στέκουσα δε η Mάρτυς εις το μέσον του καζανίου, εφαίνετο δροσιζομένη. Όθεν βλέπωντας αυτήν ο βασιλεύς, είπε, ράντισόν με από το λάδι και την πίσσαν Παρασκευή, διά να γνωρίσω, ανίσως η πίσσα και το έλαιον καίουσιν. H δε Aγία γεμώσασα τα χέριά της, έρριψεν εις το πρόσωπον του βασιλέως, και ευθύς ετυφλώθησαν τα ομμάτιά του. Όθεν εφώναζε με μεγάλην φωνήν λέγων, ελέησόν με δούλη του αληθινού Θεού, και θέλω πιστεύσω εις τον Θεόν οπού κηρύττεις. Eυθύς λοιπόν έλαβε το φως των οφθαλμών του. Όθεν επίστευσεν εις τον Xριστόν, αυτός και όλοι οι δορυφόροι του, ήγουν οι σωματοφύλακές του, οίτινες και έλαβον το Άγιον Bάπτισμα εις το όνομα της Aγίας Tριάδος.
H δε Aγία ευγαίνουσα από εκεί, επήγεν εις άλλας πόλεις και χωρία, κηρύττουσα το όνομα του Xριστού. Πηγαίνουσα δε εις άλλην πόλιν, εις την οποίαν εβασίλευεν ένας άνθρωπος, Aσκληπιός ονομαζόμενος, εφέρθη έμπροσθεν αυτού, και επικαλεσαμένη το όνομα του Xριστού, και σφραγίσασα τον εαυτόν της με το σημείον του τιμίου Σταυρού, ωμολόγησε τον εαυτόν της Xριστιανήν, και εκήρυξε τον Xριστόν Θεόν του ουρανού και της γης. Tαύτα δε ακούσας ο βασιλεύς, εταράχθη, και έπεμψεν αυτήν εις ένα δράκοντα φοβερώτατον φωλεύοντα έξω της πόλεως, εις τον οποίον είχον συνήθειαν και έρριχνον τους καταδικασμένους εις θάνατον, και τους έτρωγεν. Eπειδή δε η Aγία επήγεν εις τον τόπον εκείνον, διά τούτο βλέπωντας αυτήν ο δράκων, εσφύριζε μεγάλως, και ανοίξας το στόμα του, εύγαλε καπνόν πολύν. H δε Aγία πλησιάσασα κοντά εις τον δράκοντα, είπεν, έφθασεν, ω θηρίον, εναντίον σου η οργή του Θεού. Kαι λοιπόν φυσήσασα τον δράκοντα, εποίησε το σημείον του τιμίου Σταυρού. Tότε ο δράκων σφυρίξας μεγάλως, εσχίσθη εις δύω, και ηφανίσθη. Bλέπωντας δε ο βασιλεύς και οι μετ’ αυτού το τοιούτον θαυμάσιον, επίστευσαν όλοι εις τον Xριστόν.
H δε Aγία αναχωρήσασα από εκεί, επήγεν εις άλλην πόλιν, εις την οποίαν εβασίλευεν άλλος βασιλεύς Tαράσιος ονόματι. Όστις μαθών περί της Aγίας, επαράστησεν αυτήν εις το κριτήριον. Eρωτηθείσα λοιπόν από αυτόν η Aγία, ωμολόγησε τον εαυτόν της Xριστιανήν, και τον Xριστόν Θεόν αληθινόν ανεκήρυξεν. Όθεν εβάλθη μέσα εις ένα καζάνι, το οποίον ήτον γεμάτον από λάδι και πίσσαν και μολύβι, και υποκάτω αυτού άναπτε φωτία. Άγγελος δε Kυρίου επιστάς, εψύχρανε το καζάνι, και τα εν αυτώ είδη. Όθεν έμεινεν εξ αυτών αβλαβής η του Xριστού Mάρτυς. Kαι άλλα δε ακόμη βάσανα εποίησεν εις αυτήν ο απάνθρωπος τύραννος, πλην δεν εδυνήθη να σαλεύση την στερεάν πίστιν της. Όθεν τελευταίον απέκοψε την τιμίαν αυτής κεφαλήν, και ούτως επέταξεν η ψυχή της μακαρίας νικηφόρος εις τας αιωνίους μονάς. ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ!
ΠΗΓΗ:από το Θαυμάσιο βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)
Αληθινή Αγάπη και Αυτογνωσία
Αγάπη καθαρή για τον Ιησού και αγάπη προς τους ανθρώπους διά του Ιησού εγγυάται την απαλλαγή της από κάθε εγωιστικό στοιχείο, χωρίς την προσδοκία οποιασδήποτε ωφέλειας, υλικής ή πνευματικής εκ μέρους των άλλων, έστω και ενός «ευχαριστώ», έστω και με είσπραξη πικρίας αντί ευγνωμοσύνης ή ακόμη και προδοτικής συκοφαντίας γιατί αυτό σημαίνει μίμηση της αγάπης του Ιησού, που αγάπησε πρώτος Αυτός την Εκκλησία χωρίς να υπολογίση καθόλου τον εαυτό Του θυσιαζόμενος προς χάριν της. Μόνον η αγάπη κατά μίμησιν και χάριν του Χριστού μπορεί να είναι απαλλαγμένη από κάθε στοιχείο ωφελιμισμού εγωιστικού. Ο Ιησούς Χριστός αγάπησε και ως άνθρωπος πλήρως και τελείως τον ουράνιο Πατέρα Του και δέχθηκε την πλήρη υποταγή στο θέλημά Του «γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού». Και με τον τρόπον αυτόν αποτελεί το αιώνιο και ανυπέρβλητο παράδειγμα της τέλειας αγάπης, όχι μόνον ως Θεός Λόγος του Πατρός, αυτό είναι αυτονόητο, αλλά και ως άνθρωπος, έχοντας την τέλεια ανθρώπινη φύση. Επομένως, αν θέλουμε να είμαστε πραγματικοί ακόλουθοι του Κυρίου Ιησού, πρέπει να μαθητεύουμε πάντα παρά τους πόδας Του για να μαθαίνουμε όλο και περισσότερο και συνεπέστερα να αγαπούμε πάντοτε, όπως Αυτός, ό,τι κι αν μας κοστίση, αφού το έργο αυτό θέλησε να ασκήται αδιάλειπτα και πάντοτε και στη γη και στον ουρανό. Γιατί η «αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» (Α’ Κορ. ιγ’ 8), αφού είναι αιώνια και ο ίδιος ο Θεός είναι αγάπη (Α’ Ιω. δ’ 8).
Η αληθινή γνώση του εαυτού μας και η ειλικρίνεια έναντί του θα μας πείση, ότι βασικά έχουμε μια σχεδόν ακατανίκητη τάση να αναζητούμε φανερά ή όχι, συνειδητά ή όχι, θεληματικά ή όχι, τον ίδιο τον εαυτό μας διά μέσου της αγάπης προς τους άλλους. Μπορεί να αναζητούμε τη δική μας συναισθηματική ευφορία και μια συγκινησιακή έκσταση, μια ευχαρίστηση προσωπική μόνο μέσω της αγάπης, πράγμα, που άλλοι θα επεδίωκαν με άλλα μέσα. Και το ερώτημα είναι: κάνουμε τα έργα της αγάπης και γενικά αγαπούμε, για να ικανοποιούμε τον εαυτό μας με το ευάρεστο συναίσθημα, που αυτή δημιουργεί, και αυτό θέλουμε μόνο και όχι τη χαρά και την ευτυχία του άλλου;
[] Η αληθινή αγάπη απαιτεί για την εξάσκησή της κατά το θέλημα του Κυρίου εσωτερική καθαρότητα, με άλλα λόγια απαλλαγή από τα πάθη, που αποτελούν την «παλαιότητα» και την ακαθαρσία της ψυχής και μολύνουν κάθε ενέργειά μας, ακόμη και την πιο ευγενική κατ’ άνθρωπον. Και αυτό σημαίνει διαρκή ανίχνευση του εσωτερικού μας και ανακάλυψη όλων των αρνητικών στοιχείων, που κρύβονται επιμελώς μέσα μας. Η αυτοεξέταση θα μας πληροφόρηση για την ύπαρξη των αρνητικών στοιχείων της παλαιότητός μας, όπως είναι η εγωιστικότητα και η αυτοφιλία ή φιλαυτία. Και γι’ αυτό έχουμε ανάγκη του θείου φωτισμού, που μας αποκαλύπτει καθαρά το εσωτερικό μας. Έτσι δεν είναι δύσκολο να ανακαλύψουμε προς μεγάλη μας έκπληξη στοιχεία, που δεν τα φανταζόμασταν να υπάρχουν σε τέτοιο βαθμό.
Αποσπάσματα από το κείμενο: Εμείς και η Αγάπη μας (π. Ευσεβίου Βίττη)
Ο Α.Μ.Κ.Α. και άλλοι αριθμοί
Τι είναι ο Α.Μ.Κ.Α.; Είναι ένας αριθμός μητρώου, ατομικός για κάθε ασφαλισμένο ο οποίος προήλθε από την ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων. Στο παρελθόν ήταν δυνατό δύο ασφαλισμένοι διαφορετικών ταμείων να έχουν τον ίδιο αριθμό μητρώου, ο οποίος εάν διετηρείτο μετά την ενοποίηση των ασφαλιστικών φορέων τους θα δημιουργούσε πρόβλημα ταυτοποίησης αριθμού μητρώου και ασφαλισμένου. Για το λόγο αυτό κάθε πολίτης της χώρας αποκτά έναν μοναδικό-ατομικό αριθμό μητρώου ο οποίος αποτελείται από την ημερομηνία γεννήσεώς του και έναν αύξοντα αριθμό στο τέλος.
Πώς λοιπόν προήλθε η ψευδής ταύτιση Α.Μ.Κ.Α. και αριθμού του αντιχρίστου; Σύμφωνα με την Αποκάλυψη Ιωάννου, όποιος δεν έχει το χάραγμα στο χέρι ή το μέτωπο δεν θα είναι σε θέση να εμπορεύεται. Ο Α.Μ.Κ.Α., από την άλλη, εξυπηρετεί το σκοπό της παροχής υγείας και συντάξεως από τον ασφαλιστικό φορέα. Όποιος δεν γνωρίζει τον Α.Μ.Κ.Α. του θα έχει δυσκολία στη λήψη υπηρεσιών υγείας και συντάξεως, όχι όμως ότι θα αποκλειστεί από αυτές τις παροχές. Ο Α.Μ.Κ.Α. δεν δημιουργήθηκε για να αποκλείσει κάποιους από το δικαίωμα στην υγεία και τη σύνταξη, ενώ αντίθετα ο αριθμός του αντιχρίστου θα έλθει για να διαχωρίσει τους πιστούς στο Χριστό από τους οπαδούς του αντιχρίστου. Λέγουν, ωστόσο, όσοι δημιούργησαν την αντίδραση στη θεσμοθέτηση του Αριθμού Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης πως ο νέος αυτός αριθμός ήρθε για να μας εξοικειώσει με το 666, όταν αυτό έρθει. Καλή η πρόθεσή τους να κρατούν τον πιστό λαό σε εγρήγορση αλλά έχει και την ανάλογη αντίρρηση. Εάν όσοι νοιάζονται πραγματικά για τη διαφύλαξη του πιστού λαού του Θεού από το χάραγμα ξεσηκώνουν κάθε τόσο το λαό με ψευδείς συναγερμούς, όταν έλθει ο πραγματικός κίνδυνος, ποιος θα τους πιστέψει πλέον;
Υπάρχει ωστόσο μία παράμετρος ηθική στο όλο ζήτημα. Η παγκοσμιοποίηση τείνει να δημιουργήσει ατομικούς αριθμούς ελέγχου για ένα έκαστο πολίτη του κόσμου, αφ’ενός μεν για την εξυπηρέτησή του, αφ’ετέρου δε για την επόπτευσή του. Ήδη, ο γραμμωτός κώδικας ενός προϊόντος μας λέει πολλά: Τη χώρα παραγωγής, την εταιρεία και το προϊόν. Είναι δε κάθε γραμμωτός κώδικας μοναδικός. Θα φτάσουμε κάποια στιγμή ο κάθε άνθρωπος να ταυτίζεται με ένα μοναδικό τέτοιο αριθμό παγκοσμίως, ο οποίος θα καταγράφεται σε κάθε του είσοδο και έξοδο από τη χώρα, σε κάθε λήψη υπηρεσίας από δημόσιο κατάστημα, σε κάθε αγορά κάποιων ειδών, με στόχο (;) με πρόφαση (;) την πάταξη του εγκλήματος. Αν και ούτε εκείνος ο αριθμός θα ταυτίζεται με τον αριθμό του αντιχρίστου, θα είναι όμως ένας αριθμός ανελευθερίας, ένας αριθμός επόπτευσης, όπως των κρατουμένων στις φυλακές, όπως των ειδών του ζωϊκού βασιλείου υπό προστασία, όπως όσων έχουν συλλεγεί τα βιομετρικά στοιχεία, υπόπτων και μη. Πόσο Χριστός υπάρχει σ’αυτούς τους αριθμούς; Μας το λέγουν τα εδάφια από τα βιβλία Β΄ Βασιλειών και Α΄ Παραλειπομένων: «Μια μέρα ο Κύριος οργίστηκε εκ νέου εναντίον των Ισραηλιτών. Παρακίνησε, λοιπόν, το Δαβίδ εναντίον τους: «Πήγαινε», του είπε, «να μετρήσεις τους άντρες του Ισραήλ και του Ιούδα». (Β΄ Βασ. 24:1). «Μια μέρα ο σατανάς ξεσηκώθηκε ενάντια στους Ισραηλίτες και παρακίνησε το Δαβίδ να απογράψει όλο το λαό». (Α΄ Παρ. 21:1). Ενώ οι εξουσιαστές μετρούν τη δύναμή τους με τον αριθμό όσων εξουσιάζουν και ελέγχουν, ο Θεός της ελευθερίας και του αυτεξουσίου δηλώνει την καταμέτρηση των ανθρώπων ως ξεπεσμό από τη χάρη Του και απιστία. Μόνος αυτός αληθινός Πατέρας και προνοητής μας γνωρίζει, η δε φροντίδα Του φτάνει μέχρι του να έχει μετρημένες ακόμη και τις τρίχες της κεφαλής του καθενός μας (Λουκ. 12:7ΠΗΓΗ:pgeorgios.blogspot.com
"Η θεολογία της γκρίνιας " του Οσιολογ. Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
Οι ασχολούμενοι αρκετά με αυτή τη μονότονη γκρινιάρικη και παραπονιάρικη κριτική δεν λέγω ότι σε πολλά δεν έχουν και δίκιο, όμως τελικά κουράζονται και κουράζουν και φοβάμαι πως ζητούν πολλά από τους άλλους με περισσή αυστηρότητα, παραβλέποντας τον εαυτός τους, ή βλέποντάς τον με μπόλικη επιείκεια, εύκολα δικαιολογούμενοι και κινούμενοι κάποτε από προσωπικές τους δυσκολίες, ελλείψεις, αστοχίες, λάθη, προβλήματα, προβληματισμούς και κενά. Μακάρι να λαθεύω. Δεν λέγω πως μόνο οι άγιοι μπορούν να κρίνουν, ούτε πως αντικειμενικά δεν υπάρχουν θέματα προς κρίση και διόρθωση. Μιλώ για μια τυπική τακτική μόνιμης σφοδρής κριτικής των πάντων απ΄ ορισμένους, που ξαφνικά ανακάλυψαν την ορθότητα, ωσάν η Εκκλησία επί αιώνες να ήταν σε νάρκη, κι εκείνοι να υπήρξαν οι θεόσταλτοι διορθωτές των κακώς κειμένων της Εκκλησίας, όψιμοι σωτήρες της, θεολόγοι της γκρίνιας, σχολαστικοί, ορθολογιστές, ανελεήμονες, ακριβοδίκαιοι και άτεγκτοι.
Μάλιστα αυτή η θεολογική γκρίνια, ταπεινόλογη και ταπεινόσχημη ενίοτε κι άλλοτε φαρισαϊκή κι επηρμένη, μένει μόνο σε παρατηρήσεις, δίχως να προσφέρει ουσιαστικές λύσεις και να δίνει κουράγιο κι ελπίδα στον σύγχρονο κουρασμένο άνθρωπο, που, τουλάχιστον στην αρχή, έχει μεγάλη την ανάγκη της παραμυθίας, του κουράγιου και της ελπίδος. Παρουσιάζοντας συνεχώς σκάνδαλα, ξεσκεπάζοντας σκανδαλοποιούς, βάζοντας τον καθένα στη θέση του, σαν μυστικοί σκανδαλοθήρες, μήπως γινόμαστε πρόξενοι σκανδαλισμού; Γνωρίζετε ότι τα πιο αυστηρά λόγια ο Χριστός τα είπε για τους υποκριτές και τους σκανδαλίζοντες…
Οι θεολόγοι της γκρίνιας είναι ορισμένοι. Είναι βέβαια συμπαθείς κι όμως κιόλας είπα λέγουν κι αρκετά ορθά, όμως λέγοντας πάντα πολλά και συνέχεια διορθωτικά κι επιτιμητικά νομίζω χάνουν. Ευτυχώς που δεν λαμβάνουν και καίριες αποφάσεις, γιατί όλοι θα ήμασταν από καιρό απωλεσμένοι. Λίγη συγκατάβαση, επιείκεια, ανεκτικότητα, συγχωρητικότητα και φιλαδελφία δεν βλάπτει. Δηλαδή θα καλύπτουμε τα λάθη και δεν θα διορθώνουμε τα σφάλματα; κανείς ποτέ δεν είπε αυτό. Όμως κι αυτό το συνεχές κυνηγητό και κατηγορητήριο, η υψωμένη βέργα, η ασίγαστη παρατηρητικότητα, η αξεκούραστη αυστηρή κριτική, η διόγκωση των ελλείψεων, μήπως προέρχεται από εσωτερική ακαταστασία, απουσία αυτογνωσίας, προσευχής κι εμπιστοσύνης στον Θεό;
Οι νηπτικοί θεολόγοι για το υπάρχον κακό οίκτειραν τον εαυτό τους κι όλα τα ’βλεπαν καλά λίαν κι ο αδελφός τους ήταν ο Θεός τους και για τις πτώσεις του έκλαιγαν οι ίδιοι ως κύριοι αίτιοι. Μήπως αυτή η θεολογία της γκρίνιας ταυτίζεται μ’ ένα λανθάνοντα φαρισαϊσμό αφιλαδελφείας, αφιλοτεκνίας, αφιλανθρωπίας και τελικά αφιλοθείας; Ας μελετηθεί ξανά η παραβολή των ζιζανίων.
Ένας γέροντας έλεγε: «Συνέχεια περί ηθικής συνήθως ομιλούν οι ανήθικοι». Και: «Το μεγαλύτερο θαύμα της Ορθοδοξίας είναι ότι διαφυλάχθηκε αλώβητη, παρά τους τόσους ανάξιους εκφραστές της». Λέγοντας αυτά ουδόλως μιλούμε περί ψευδοεφησυχασμού, ανόητης οφθαλμαπάτης, δαιμονοκίνητης αγγελολογίας και χαζοχαρούμενης ωραιολογίας, αλλά περί ανδρείας και θεοχαρίτωτης αυτογνωσίας, προς θεοαγάπητη αδελφογνωσία, μετά αγιοπατερικής αλληλοπεριχωρήσεως, αλληλοσεβασμού και αλληλοκατανοήσεως προς θεογνωσία και θεοληψία. Η θεολογία της γκρίνιας ας αφεθεί στους θεολόγους της «χαράς», του «έρωτος» και της «δικαιοσύνης»…
Ψηφιακός χάρτης των πολιτιστικών θησαυρών της Εκκλησίας της Ελλάδος
Πρότυπο συνεργασίας Εκκλησίας και Πολιτείας, χαρακτήρισε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος Β' τον ψηφιακό χάρτη των πολιτιστικών θησαυρών της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος, ετοιμάστηκε με τη συνεργασία της Μ.Κ.Ο. Αλληλεγγύη και του ΟΤΕ, στο πλαίσιο του επιχειρηματικού σχεδίου «Ψηφιακή Σύγκλιση». Μιλώντας στη παρουσίαση του ψηφιακού χάρτη, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος Β', τόνισε ότι, το όλο εγχείρημα αποτελεί πρότυπο για τη περαιτέρω συνεργασία της Εκκλησίας και της Πολιτείας στο πλαίσιο των διακριτών ρόλων τους αλλά και παράδειγμα συνεργασίας για το κοινωνικό έργο που επιτελούν τόσο η Εκκλησία όσο και η Πολιτεία.Το έργο αυτό πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος "Κοινωνία της Πληροφορίας" και αποτελεί μια προσπάθεια ψηφιοποίησης και τεκμηρίωσης των ιερών κειμηλίων της Εκκλησίας της Ελλάδος με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών.
Πέμπτη 23 Ιουλίου 2009
" ΣΗΚΩΣΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ " ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ
Τι σημαίνει να σηκώσουμε τον σταυρό μας;Ό Κύριος λέει ότι ό καθένας από μας πρέπει να σηκώσει τον δικό του σταυρό.Τι σημαίνει αυτό; Ποιος είναι αυτός ό σταυρός; Για τον καθένα ό σταυρός είναι διαφορετικός και αυστηρά προσωπικός, διότι για τον καθένα ό Θεός έχει ετοιμάσει τον δικό του σταυρό.Έχει μεγάλη σημασία να καταλάβουμε ποιος είναι ό δικός μας σταυρός, να ξέρουμε ότι έχουμε σηκώσει εκείνο ακριβώς τον σταυρό πού μας προτείνει ό Θεός. Είναι πολύ επικίνδυνο να επινοούμε σταυρούς για τον εαυτό μας. Και αυτό δυστυχώς το βλέπουμε συχνά.Για την πλειοψηφία των ανθρώπων ο Θεός έχει ετοιμάσει τον σταυρό της ζωής μέσα στον κόσμο, τον σταυρό της οικογενειακής και της κοινωνικής ζωής.Αλλά πολλές φορές άνθρωπος πού αποφάσισε να αρνηθεί τον εαυτό του και να ακολουθήσει στην ζωή του την οδό του Χριστού δεν πετυχαίνει τίποτα επειδή επινοεί για τον εαυτό του σταυρό πού του φαίνεται πιο σωστός. Νομίζει, παραδείγματος χάριν, ότι για να σωθεί πρέπει να γίνει μοναχός ή να πάει στην έρημο.Αυτόν όμως το δρόμο ό Θεός τον ετοίμασε για πολύ λίγους, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν σταυρό πού οι ίδιοι ούτε καν τον θεωρούν σταυρό και όταν τον σηκώνουν δεν καταλαβαίνουν ποιο βάρος έχουν στους ώμους τους.
Ποιο σταυρό έχουν οι περισσότεροι;
Έναν σταυρό απλό, όχι τέτοιο πού σήκωσαν οι άγιοι μάρτυρες και πού σήκωναν όλη τη ζωή τους οι όσιοι πατέρες στην έρημο. Εμείς έχουμε άλλο σταυρό.Ή ζωή μας, ή ζωή όλων των ανθρώπων, είναι θλίψη και πόνος. Και όλες αυτές οι θλίψεις στην κοινωνική και την οικογενειακή ζωή μας είναι ο σταυρός μας.Ό αποτυχημένος γάμος, ή ανεπιτυχής επιλογή του επαγγέλματος, δεν μας προκαλούν αυτά πόνο και θλίψη; Δεν πρέπει ό άνθρωπος πού τον βρήκαν αυτές οι συμφορές να τις υπομένει; Οι σοβαρές ασθένειες, ή περιφρόνηση, ή ατιμία, ή απώλεια της περιουσίας, ή ζήλεια των συζύγων, ή συκοφαντία και όλα γενικά τα κακά πού μας κάνουν οι άνθρωποι, όλα αυτά δεν είναι ό σταυρός μας;Ακριβώς αυτά είναι ό σταυρός μας, σταυρός για την μεγαλύτερη πλειοψηφία των ανθρώπων. Αυτές είναι οι θλίψεις πού υποφέρουν οι άνθρωποι και όλοι μας πρέπει να τις σηκώνουμε, αν και οι περισσότεροι δεν το θέλουν. Άλλα ακόμα και οι άνθρωποι πού μισούν τον Χριστό και αρνούνται να ακολουθήσουν το δρόμο του και αυτοί ακόμα σηκώνουν το δικό τους σταυρό του πόνου.
Ποια είναι ή διαφορά μεταξύ αυτών και των χριστιανών;
Ή διαφορά είναι ότι οι χριστιανοί με υπομονή σηκώνουν τον σταυρό τους και δεν γογγύζουν κατά του Θεού.Ταπεινά με χαμηλό το βλέμμα σηκώνουν μέχρι το τέλος της ζωής τους το δικό τους σταυρό ακολουθώντας τον Κύριο Ιησού Χριστό. Το κάνουν για τον Χριστό και το Ευαγγέλιό του, το κάνουν από θερμή αγάπη προς Αυτόν, γιατί όλη την σκέψη τους είχε αιχμαλωτίσει ή διδασκαλία του Ευαγγελίου.Για να κάνει πράξη τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, για να ακολουθήσει την οδό του Χριστού, ό άνθρωπος πρέπει ταπεινά και ακούραστα να σηκώνει τον σταυρό του, να μην τον βρίζει αλλά να τον ευλογεί. Τότε μόνο τηρεί την εντολή του Χριστού, γιατί είχε, αρνηθεί τον εαυτό του. Σήκωσε τον σταυρό του και ακολούθησε τον Χριστό, τον ακολούθησε σ' ένα μακρινό δρόμο, σ' ένα δρόμο για τον οποίο ό Κύριος είπε, ότι στην Βασιλεία των Ουρανών οδηγεί τεθλιμμένη οδός ή αρχή της οποίας είναι ή στενή πύλη. Και εμείς θέλουμε να είναι ή οδός της ζωής μας ευρύχωρη, χωρίς λάκκους, πέτρες, αγκάθια και λάσπη. Θέλουμε να είναι στρωμένη με λουλούδια. Και ό Κύριος μας δείχνει μία άλλη οδό, την οδό του πόνου. Αλλά πρέπει να ξέρουμε ότι σ' αυτό το δρόμο, όσο δύσκολος και να είναι, αν με όλη την καρδιά μας στραφούμε στον Χριστό, τότε ό Ίδιος με έναν θαυμαστό και ανεξήγητο τρόπο μας βοηθάει. Μας στηρίζει όταν πέφτουμε. Μας δυναμώνει και μας παρηγορεί.
Όταν ακολουθήσουμε αυτό το δρόμο, ο οποίος στην αρχή μόνο μας φαίνεται δύσκολος, όταν αισθανθούμε τη χάρη του Θεού πού μας δυναμώνει σ' αυτή την πορεία, τότε με χαρά και ταπείνωση θα σηκώνουμε τον σταυρό μας και θα πορευόμαστε με βεβαιότητα επειδή γνωρίζουμε ότι έτσι μας ανοίγεται ή είσοδος στην Βασιλεία των Ουρανών.
Αυτό λοιπόν σημαίνει να μισήσουμε την ψυχή μας - να μισήσουμε την ακαθαρσία της, να αρνηθούμε τον παλαιό μας άνθρωπο, για να σώσουμε την αθάνατη ψυχή μας πού ό προορισμός της είναι ή κοινωνία με τον Θεo.Αυτός πού με τέτοιο τρόπο θα χάσει την ψυχή του, θα την σώσει και θα είναι με τον Χριστό;
ΝΑ μας αξιώσει όλους ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός της αιώνιας και ένδοξης ζωής μαζί Του, με τον Πατέρα Του και όλους τους αγγέλους.AMHN!
