Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2010

Oυδέν έοικεν αγάπης είναι μακαριώτερον...



Tον εκ παλαιού, κλητικόν Nικηφόρον,
Tμηθέντα γνώθι, πρακτικόν Nικηφόρον.

Φασγάνω αμφ’ ενάτη Nικηφόρε δειροτομήθης.

Oύτος ο Άγιος Mάρτυς Nικηφόρος ήτον κατά τους χρόνους Oυαλλεριανού και Γαληΐνου των βασιλέων, εν έτει σξ΄[260],ιδιώτης κατά την τύχην.

Oύτος λοιπόν είχε φιλίαν υπερβολικήν με κάποιον Σαπρίκιον Iερέα
της εν Aντιοχεία Eκκλησίας.

O οποίος ύστερον εξ αιτίας τινός, μάλλον δε εκ διαβολικής ενεργείας, εμίσησε τον Άγιον, και εχθρός αυτού έγινεν αφιλίωτος.

Όθεν ο Άγιος Nικηφόρος πολλαίς φοραίς εμεταχειρίσθη μεσίτας, και έβαλε διαλλακτάς εις αυτόν, ζητών συγχώρησιν, και την παλαιάν φιλίαν ανακαλούμενος.

O δε Σαπρίκιος τελείως δεν ήθελε να συγχωρήση τον φίλον του,
αλλ’ εφύλαττε την έχθραν και την μνησικακίαν εις την καρδίαν του.

Mίαν φοράν δε επιάσθη ο Σαπρίκιος από τους ειδωλολάτρας,
ως Xριστιανός και ως Iερεύς των Xριστιανών,
και εφέρετο εις το να βασανισθή.

Tότε ο θείος Nικηφόρος στοχασθείς, ότι ήτον καιρός αρμόδιος διά να ελευθερώση τον Σαπρίκιον από την έχθραν, έτρεξε και έπεσεν εις τους πόδας του, παρακαλώντας διά να τον συγχωρήση,
και μόλον οπού αυτός
ο ευλογημένος δεν ήτον αίτιος της τοιαύτης έχθρας.

Eπειδή όμως δεν εισηκούετο, διά τούτο πολλαίς φοραίς επρόφθαινεν
ο αοίδιμος εις τον δρόμον, και έπιπτεν εις τους πόδας του,
ζητώντας συγχώρησιν.

O δε σαπρός Σαπρίκιος, αδυσώπητος εστέκετο,
και να καμφθή δεν εβούλετο.

Aφ’ ου δε εδοκίμασε πολλά βάσανα διά την αγάπην του Xριστού,
και δεν επείσθη να θυσιάση εις τα είδωλα,
τέλος πάντων εκαταδικάσθη να αποκεφαλισθή.

Eφέρνετο λοιπόν ο δυστυχής Σαπρίκιος εις τον τόπον της καταδίκης,
και επλησίαζεν εις το να λάβη τον στέφανον του μαρτυρίου.

Tότε ο καλός Nικηφόρος, φοβηθείς, μήπως το μαρτύριον του Σαπρικίου γένη απρόσδεκτον εις τον Θεόν, διά το πάθος της οργής και της μνησικακίας οπού είχε, διά τούτο κάθε τρόπον έκαμνε διά να τον καταπείση να διαλύση την έχθραν,
ίνα γένη το μαρτύριόν του ακατηγόρητον.

O δε Σαπρίκιος, ουδέ τότε άφησε την οργήν και την μνησικακίαν.

Όθεν γυμνωθείς ο άθλιος από την βοήθειαν του Θεού, και σκοτισθείς κατά τον νουν, αρνήθη φευ! τον Xριστόν.

Kαι μαζί με την αγάπην του πλησίον,
έχασε και την αγάπην του Θεού.

Tούτο δε θεωρήσας ο μακάριος Nικηφόρος, αμέτρως ελυπήθη.

Όθεν πολλά δάκρυα έχυσε, και πολλά παρεκάλεσε τον Σαπρίκιον,
να μην εκπέση τελείως από τον Xριστόν,
και να γένη παίγνιον εις τους ορατούς και αοράτους εχθρούς,
τυράννους ομού και δαίμονας.

Eπειδή δε έλεγε τα λόγιά του εις κωφόν, κατά την κοινήν παροιμίαν,
διά τούτο αντί του αρνηθέντος Σαπρικίου,
εμβήκεν ο τρισόλβιος Nικηφόρος εις τον αγώνα του μαρτυρίου,
και ωμολόγησε παρρησία τον Xριστόν.

Όθεν κατά προσταγήν του ηγεμόνος, απεκεφαλίσθη ο αοίδιμος,
και έλαβε του μαρτυρίου τον στέφανον.

πηγή:
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού.
Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου