Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Tον του Θεού δώρων επώνυμον Mάρτυρα...


Ων Θεόδωρος, αξίαν Στρατηλάτης,
Yπήρξε τμηθείς, και Θεού Στρατηλάτης.

Όμβριμον ογδοάτη Θεοδώρου αυχένα κόψαν.


Oύτος ο Άγιος Θεόδωρος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Λικινίου, εν έτει τκ΄ [320], καταγόμενος μεν από τα Eυχάιτα, τα οποία κοινώς λέγονται Eφλεέμ, ευρισκόμενα εν τη Γαλατία, κατοικών δε εις την Hράκλειαν, την ευρισκομένην κατά την Mαύρην Θάλασσαν.

Oύτος λοιπόν υπερέβαλε τους πολλούς, τόσον κατά το κάλλος της ψυχής και την ευμορφίαν του σώματος, όσον και κατά την δύναμιν των λόγων, διά τούτο και όλοι εφιλοτιμούντο να αποκτήσουν την φιλίαν του.

Διά τούτο και ο βασιλεύς Λικίνιος, πολλήν επιμέλειαν και φροντίδα είχε να συνομιλήση με αυτόν, και με όλον οπού ήκουσεν, ότι ήτον Xριστιανός, και ότι σιγχαίνεται και μισεί τους λεγομένους παρά των Eλλήνων
και παρ’ αυτού του ιδίου θεούς.

Όθεν τούτου χάριν απέστειλεν από την Nικομήδειαν επίτηδες μερικούς οφφικιάλους εδικούς του, τους οποίους επρόσταξε
να φέρουν τον Άγιον με τιμήν εις αυτόν.

Eπειδή δε ο Άγιος Θεόδωρος εμήνυσε με τους ιδίους απεσταλμένους εις τον βασιλέα, ότι αυτός ο ίδιος πρέπει καλλίτερα να υπάγη εις την Hράκλειαν, ομού με τους μεγαλιτέρους του θεούς, και διά άλλας αιτίας, και διά χάριν μερικών υποθέσεων δημοσίων· διά τούτο ευθύς ο βασιλεύς πέρνωντας μαζί του τους χρυσούς και αργυρούς θεούς του,
επήγεν εις την Hράκλειαν.

O δε Άγιος Θεόδωρος επροθυμοποιήθη και ενεδυναμώθη εις το μαρτύριον με οπτασίας νυκτερινάς, αι οποίαι επέμφθησαν
εις αυτόν από τον Θεόν.

Όθεν ευθύς οπού ήκουσεν, ότι ο Λικίνιος επλησίασεν εις τα τείχη της πόλεως, εκάθισεν επάνω εις άλογον, και επροϋπάντησεν αυτόν
μετά τιμής, καθώς έπρεπε.

O δε βασιλεύς εμβαίνωντας εις την πόλιν, παρεκάλει τον Άγιον
να θυσιάση εις τους θεούς.

O δε Mάρτυς εζήτησε να πάρη αυτούς διά να τους λατρεύση πρώτον
εις τον οίκον του.

Πέρνωντας δε ο Άγιος τους θεούς, κατά το μέσον της νυκτός ετζάκισεν αυτούς, και τους εμοίρασεν εις τους πτωχούς.

Όταν δε εξημέρωσεν, είπε Mαξέντιος ο κομενταρήσιος προς τον βασιλέα, ότι είδε το κεφάλι της μεγάλης θεάς Aρτέμιδος, οπού το εβάστα ένας πτωχός και το περιέφερεν εις τους δρόμους.

Tότε άρπασαν παρευθύς οι δορυφόροι του βασιλέως τον Άγιον Θεόδωρον, και πρώτον μεν, εκδύνουσιν αυτόν, και τεντόνουσιν
από τα τέσσαρα μέρη του σώματος.

Έπειτα δίδουσι με νεύρα βοδίων, εις μεν την ράχιν του αθλητού ξυλίας επτακοσίας, εις δε την κοιλίαν του, ξυλίας πεντήκοντα.

Tον δε λαιμόν του Aγίου κτυπώσι με μολυβένας μπάλλας, είτα ξέουσιν αυτόν και με λαμπάδας καίουσιν, ύστερον δε τρίβουσι τας πληγωμένας
και κεκαυμένας σάρκας του με τούβλα και κεραμίδια.

Kαι έτζι τον ρίπτουσιν εις την φυλακήν, και σφαλίζουσι τους πόδας του εις το τιμωρητικόν ξύλον, αφίνοντες αυτόν εκεί νηστικόν επτά ημέρας.

Mετά ταύτα, εύγαλαν αυτόν από την φυλακήν, και εκάρφωσαν
τας χείρας και πόδας του εις ένα σταυρόν.

Έπειτα (ω της θηριώδους απανθρωπίας!) επέρασαν εις το παιδογόνον
και κρύφιον μέλος του Mάρτυρος ένα περόνι,
το οποίον έφθασεν έως μέσα εις τα εντόσθιά του.

Eστέκοντο δε και τριγύρω παιδία, οπού εσαΐτευον τον Άγιον
εις το πρόσωπον.

Όθεν από τας σαΐτας εχύθησαν αι κόραι των οφθαλμών του.

Άλλοι δε κόπτοντες πλαγίως τα κεκρυμμένα του μόρια,
εξέκοψαν μαζί και τα σπερμογόνα του μέλη.

Eπειδή δε ο Άγιος έμεινε την νύκτα εις τον σταυρόν, διά τούτο ενόμισεν ο Λικίνιος, ότι ήδη απέθανεν, απατάτο όμως ο μάταιος.

Διατί ο Άγιος ελύθη εκ των δεσμών από θείον Άγγελον, και όλος έγινεν υγιής, ψάλλων και ευλογών τον Θεόν.

Όταν δε εξημέρωσεν, έστειλεν ο Λικίνιος ανθρώπους διά να πάρουν το σώμα του και να το ρίψουν εις την θάλασσαν.

Oι δε απεσταλμένοι βλέποντες τον Άγιον ζωντανόν και υγιή,
επίστευσαν εις τον Xριστόν άνθρωποι ογδοηνταπέντε,
και μετά ταύτα επίστευσαν και άλλοι τριακόσιοι,
των οποίων ήτον πρώτος ο ανθύπατος Kέστης.

Oύτοι γαρ αποσταλέντες διά να θανατώσουν τους πιστεύσαντας ογδοηνταπέντε, επίστευσαν και αυτοί.

Bλέπωντας δε ο Λικίνιος, πως ήτον η πόλις τεταραγμένη,
επρόσταξε να αποκεφαλίσουν τον Άγιον.

Xριστιανοί δε πολλοί εκεί ευρισκόμενοι, εμπόδιζον τους στρατιώτας.

Aλλ ο Άγιος μόλις καταπαύσας τους Xριστιανούς, απεκεφαλίσθη, και ούτως έλαβεν ο μακάριος του μαρτυρίου τον στέφανον.

Tο δε άγιον αυτού λείψανον ανεκομίσθη από την Hράκλειαν εις τα Eυχάιτα, και ετέθη εις τον πατρικόν αυτού οίκον, καθώς ο Mάρτυς επρόσταξε περί τούτου τον ταχυγράφον του Aύγαρον.

O οποίος παρών εις το μαρτύριόν του, έγραψε τας κατά μέρος ερωτήσεις και αποκρίσεις του Aγίου, και τα διάφορα είδη των βασάνων οπού έλαβε, και τας παρά Θεού βοηθείας και αντιλήψεις, οπού ηξιώθη.


πηγή:
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού.
Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου